Expreszo

Chris (26) is behalve homo ook een ware francofiel: hij houdt van rode wijn, brie en magret de canard. Het is dan ook niet meer dan logisch, dat hij Franse taal en cultuur studeert in Utrecht. Daarnaast is hij nog actief als vrijwilliger bij Pann.

Is flirten een gave of niet? Sommige mensen hebben van nature een soort rauwe en ondefinieerbare aantrekkingskracht en hoeven nooit moeite te doen om de ander te versieren. Dat zijn de mensen die altijd wel door iemand worden aangesproken, bij de bushalte, in de de rij bij de McDonald’s of wanneer ze hun veters strikken op een feestje. Helaas heb ik zelf de aantrekkingskracht van een faal roze Noordzee-garnaal, die net iets te lang op het droge heeft gelegen. Ik moet dus proberen om anderen te benaderen: ik moet flirten.

Flirten, vooral wanneer je het niet goed beheerst, kan je in sommige gevallen duur komen te staan. Net iets te lang in de ogen van de barman staren kost je al snel een biertje of twee. Met een vol glas in mijn hand, waarvan de schuimkraag nog knisperend op de vloeibare hoppe drijft, tuur ik verlangend naar de blauwe ogen van de jongen achter de bar. “Kan ik je helpen?” Op zo’n moment zou ik het liefst willen zeggen: Ja, ik vind je zo mooi, hoe je kaaklijn zich strak naar boven vormt om je oorlellen te strelen, hoe je voluptueuze lippen glimmen in het halfzachte licht van Tl-buizen. Het liefst zou ik je nu willen zoenen, zo over de bar gebogen, een innige omhelzing over de biertap, maar in plaats daarvan word ik rood en stamel ik maar: “Ja, doe mij maar een biertje.”

Met flirten moet je geluk hebben.

Die ene jongen in collegezaal valt me gelijk op. Is dat omdat hij misschien homo is? Of is het omdat hij iets in mijn onderbewustzijn losmaakt. Hij is niet veel knapper dat de barman, maar hij wordt omgeven door een aura van madeliefjes, klaprozen en lavendel. Soms heb ik het idee dat onze blikken elkaar ontmoeten, dat als, wanneer ik kijk, hij snel wegkijkt en andersom. Ik ga zo op in het spel der blikken, dat ik geen oor meer heb voor de woorden van de docent. Een wee gevoel in mijn buik begint langzamerhand op te spelen. Ik durf eigenlijk niet meer te kijken, bang dat hij op een gegeven moment op zal staan en in het bijzijn van iedereen zal roepen: “Vieze homo, waar kijk je naar?” Toch kan ik het niet laten om langzaam mijn hoofd te draaien en zijn ogen op te zoeken.

Op dat moment kijken we elkaar aan. Het is alsof er een pijl wordt afgeschoten, die zich dwars door mijn lichaam boort en alles in vuur en vlam zet. In werkelijkheid duurt het slechts een paar seconden, maar het lijkt minuten te duren, dat brandende gevoel van binnen. Zijn wenkbrauwen krullen lichtjes omhoog. Zie ik zijn mondhoeken nou trillen? Het begin van een glimlach? Ik kijk snel weer weg. Was dit een teken? Heeft de pijl ook hem geraakt?

Misschien moet ik in de pauze maar eens subtielletjes vragen of hij wellicht nog een partner zoekt voor de komende presentatie-opdracht.