Expreszo

Chris Zomer maakt en schrijft films. Hij studeerde aan de Universiteit van Amsterdam en aan de St. Dénis Universiteit van Parijs.

Onder het mom van “als de Prins op het Witte Paard niet naar jou toe komt, dan moet je zelf maar naar hem op zoek”, heb ik onlangs GrindR geïnstalleerd op mijn mobiele telefoon. Voor degene die nog niet bekend zijn met dit fenomeen: GrindR is een applicatie voor op je smartphone, waarmee je kunt chatten met jongens of mannen, die zich in de buurt van jouw GPS-locatie bevinden, om daar desgewenst mee af te spreken. Voor een homo is GrindR een essentiële gadget en je wordt raar aangekeken als je er niet aan doet. Mensen doen het in de trein, op de fiets en zelfs tijdens het poepen. Het is zelfs al een werkwoord geworden: “Wat ben je daar aan het doen?” “O, ik zit even te grindren.”

Na een Engels woordenboek te hebben geraadpleegd, kwam ik erachter dat to grind knarsen of verpulveren betekent. Wat dit met daten te maken heeft, is mij nog steeds niet geheel duidelijk, maar het roept bij mij hele andere associaties op. In ieder geval moeten de mensen, die deze app hebben ontwikkeld, inmiddels stinkend rijk zijn. De hele (gay)wereld doet eraan!

Dat romantiek niet het eerste doel is van de gemiddelde GrindR-gebruiker, werd al snel duidelijk, nadat ik voor het eerst de applicatie opende. Binnen enkele seconden kreeg ik zes berichten van één en dezelfde afzender. Het eerste bericht uit de reeks was simpelweg “hoi!”, gevolgd door een smiley, en de rest bestond uit een vijftal kleurrijke foto’s. Op deze foto’s stond een ietswat vatsige man afgebeeld, die niet alleen grijze borstharen had, maar eveneens grijze schaamharen, waaronder weer een scheve erectie prijkte. Ik weet niet of dit gebruikelijk is op GrindR, maar je zou toch raar opkijken als iemand in de kroeg opeens zijn gulp open deed om zijn hanky-doodle tevoorschijn te halen.

Net toen ik besloot deze nutteloze gayware te verwijderen, kreeg ik een bericht van een jongen, die er niet geheel onaantrekkelijk uit zag. Verheugd door deze plotselinge interesse raakte ik in een geanimeerd chatgesprek verwikkeld, dat minstens een week heeft geduurd. We praatten over normale dingen: opleiding, werk en hobbies. Net zoals je een gesprek in de kroeg zou voeren, eigenlijk. Dus toen deze jongen mij vroeg om een keertje wat te gaan drinken, twijfelde ik geen moment.

Opgetogen en met frisse moed vertrok ik op de fiets naar een café in hartje Utrecht, waar we om vier uur op zondagmiddag hadden afgesproken. Ik was om vier uur stipt op de plaats van bestemming: niet vroeger en niet later. Ik hou er immers niet van om te wachten, maar ik laat andere mensen al helemaal niet op mij wachten. Met mijn jas aan ging ik bij de bar staan, voor de ingang, om er zeker van te zijn dat we elkaar zouden zien. Ik zag wat stelletje binnendruppelen: een ouder echtpaar, met rode wangetjes van de kou, een jongen en een meisje, hand in hand, een vrouw met een klein pluizig hondje in haar armen, maar niet mij date… Ik wachtte daar 10 minuten, een kwartier, twintig minuten, een half uur.

Hij kwam niet…

Dus lieve jongens (lesbiennes schijnen zich nooit schuldig te maken aan deze praktijken), luister naar mijn goede raad en begin nooit aan online of mobiele dating. Verwijder je profiel op internet nu het nog kan! Straks verspil je je vrije avonden door nutteloze chats met mensen, die je alleen maar kent van een vaag plaatje, genomen met een Iphone boven de wastafel van een donker studentenkamertje. Je bent veel meer waard dan een fotootje van veertig bij veertig pixels!