Expreszo

Mark Wagemakers (22) is redacteur bij de Gay Krant, een fervent twitteraar, houdt van het leven en het leven houdt bij vlagen van hem. Verder is hij bezig met een roman en een cabaretprogramma. In de uurtjes die hij overhoudt kookt hij, met wisselend succes.

28 juni 1969, Christopher Street 53, Greenwich Village, New York City. Vroeg in de morgen, om tien voor half twee, viel er een inval plaats in homobar Stonewall Inn. Het was in die tijd niet opmerkelijk dat er een nichtenkroeg werd bestormd door de politie. Maar deze keer was het anders. Zo was er maar één agent in uniform, de overige zeven waren in burger. Hun taak was het arresteren van klanten zonder identiteitsbewijs, sommige of alle werknemers en ‘diegene die gekleed waren in de kledij van het andere geslacht’.

In een week tijd waren er drie nachten van rellen. De nichten, potten en travo’s waren het zat. Het moest afgelopen zijn! Duizenden mensen kwamen de straten op en gooiden stenen en flessen naar het vierhonderd man tellende politiekorps, daarbij Gay Power scanderend.

42,5 jaar later. De nieuwjaarsborrel van (op dat moment) samenwerkende homobelangenorganisaties en -media. Tout homoseksueel en transgender Nederland kwam bijeen om te borrelen, te netwerken en te vertellen hoe het allemaal beter kan. Anders kan. Dat we de moslimgemeenschap bij onze emancipatiestrijd moeten betrekken. Het onderwijs, maar ook verzorgingstehuizen homo-vriendelijker moeten maken. Verenigingen die gebroederlijk het glas hieven op behaalde successen en proostten op nieuwe speerpunten.

Z/Z This = Us (voorheen Zij aan Zij) was aanwezig op het nieuwjaarsreceptie van COC Amsterdam en COC Nederland, evenals Gay & Night, ExpresZo, de Gay Krant, Out Media en enthousiaste webloggers die het roze woord verspreiden. Maar op een klein berichtje op Nu.nl en de website van de Telegraaf na, was er verder geen enkel ander medium die aandacht besteedde, of op de receptie aanwezig was.

De heteroseksuele bezoekers van de receptie – ik noem een Marchouch (PvdA) en Hennis-Plasscheart (VVD), zijn allemaal voorstanders van het opengestelde huwelijk, seksuele voorlichting en voor een beter leefklimaat voor jongens en meisjes die verstokt in de kast blijven zitten omdat ze er niet uit durven. Maar waar was bijvoorbeeld de Christen Unie? Of het CDA? En waarom was er niemand van het Reformatorisch Dagblad afgevaardigd om de discussie aan te gaan? Laten we wel zijn, de redactie van het Reformatorisch Dagblad heeft toch écht een bizar beeld van homoseksuelen. En waar was de christelijke organisatie Different, van de omstreden homotherapie? Al blijkt het dat mensen niet van hun homoseksualiteit ‘af worden geholpen’, maar wel helpt om te kijken of je ‘al dan niet een homoseksuele relatie aan moet gaan’. Ik had ze graag uitgehoord. Ze bij hun kladden willen grijpen en ze laten zien dat honderden homo’s niet een relatie aan willen gaan, wat inherent staat dat het bedrijven van homoseksualiteit een keuze is. Nee, op een houtje bijten tot je piemel slap wordt als je opgewonden bent? Bidden? Knevel en Van den Brink kijken?

Waarom mag het op een nieuwjaarsreceptie niet eens wrijven, zoals het er in de maatschappij aan toegaat? We vallen van ons geloof. We moeten staan voor onze speerpunten. We moeten actie ondernemen.

Ooit, tijdens die beroemde Stonewall-rellen in 1969, werd de revolutie ontketend. Na jaren van treiterijen door de politie besloten homoseksuelen, maar vooral travestieten om terug te vechten. Maar nu, bijna 43 jaar later, bloedt de strijd dood. Denken we dat we op onze lauweren kunnen rusten. Dus vertellen we ons verhaal aan onszelf. Laten de andere media ons links liggen. Terwijl er nog zoveel moet gebeuren. Heeft het COC nog zoveel idealen. De Gay Krant, maar ook andere homo-media, zoveel verhalen die verteld moeten worden. We zouden ons verdomme weer eens moeten laten zien!

Ik preek voor eigen parochie. Wij, bezoekers, reageerders en medewerkers van homobelangenverenigingen. Waarom staan er amper roze columns op andere, ‘reguliere’ media? Is er zelden een roze opinie in de reguliere media zónder dat er een aanschouwelijke illustratie bijstaat van een in leren string gehulde – met op standje twee getrimd borsthaar, machonicht? Maar als ze op het matje worden geroepen omdat, ik noem maar, een Sp!ts niet op kwam dagen bij de behandeling van de klacht bij de Raad van de Journalistiek over een foute foto bij het artikel over een weggepest homostel uit Den Haag, laten ze het afweten. Met hangende pootjes. En dat voor een heterobolwerk als Sp!ts. Durven de reguliere media niet een homo te laten schrijven over de gayscene? Lopen we nog zover achter dat we per se onze eigen sites nodig hebben? Ik offer me graag op om met een roze pen over de diverse homogemeenschap te schrijven in een reguliere krant of website (nee, serieus, mail me: mark@gk.nl) Want enkel te emanciperen voor en met je eigen achterban is dan misschien wel gezellig, met leuke borrels in hippe bars, het zet verdomd weinig zoden aan de dijk.