Expreszo

Ik ben Marloes, 18, impulsief, creatief, periodiek dramaqueen en zo gek als een deur. Verslaafd aan mijn iPod, mijn vrienden, boeken lezen, schrijven, alles twitteren wat ik meemaak, dingen bakken en foto’s maken. Ooit ga ik een boek schrijven. Nu nog niet.

Soms zitten we op de bank, mijn moeder en ik, en dan zegt zij met een uitgestreken gezicht: ‘Marloes, zullen we even de woonkamer verbouwen?’ Op een toon alsof ze vraagt of ik even een handdoekje wil pakken. En dan bedoelt ze niet dat er alleen maar een tafeltje verzet moet worden. De hele boel wordt dan omgegooid. We sjouwen banken de huiskamer door, tegenover elkaar/haaks op elkaar/naast elkaar in alle constructies. Stoelen die nog net iets schever moeten. Of toch iets rechter. Nee, toch maar een graadje schever. Ja, zo ja! En op een bepaald moment komen dan de verlossende woorden ‘Ja, hier kan ik me wel in vinden!’ en dan is het klaar. Voor mij dan. Zij is dan nog een uur bezig om planten en beeldjes te herverdelen.
Ik knip weleens ineens mijn haren af, zoals ik al beschreef in mijn allereerste column. Dat is niet zo’n schokkende mededeling, 80% van de bevolking laat met regelmaat de schaar zetten in hun weelderige lokken. Ik doe dat weleens terwijl ik eigenlijk bij de kapper zat om het te laten bijpunten. Om meerdere redenen. Een daarvan is dezelfde reden waarom mijn moeder soms de woonkamer verbouwt: dat ik verandering nodig heb.
Dat is mijn afwijking. Als alles lijkt te gaan zoals het moet, krijg ik jeuk. Goede cijfers op school, een baantje (of tevreden zonder baantje), een weldoorvoed sociaal leven, alles op de rails? Sommige mensen vinden dat lekker, ik krijg vreselijk de zenuwen bij het idee alleen al. Laat staan wanneer het daadwerkelijk zo is. Als ik midden in mijn leven sta, om me heen kijk en besef dat ik in een soort sleur begin te raken, ga ik iets veranderen. Meestal laat ik dan een flink stuk van mijn haren afknippen. Of ik ga iets nieuws doen: een cursus Zweeds, mijzelf leren breien, kickboksen, beginnen met hardlopen.
Het is niet dat ik niet tevreden kan zijn met rust, af en toe een dag vind ik dat heerlijk. Ik heb gewoon behoefte aan een heleboel verandering. Een achtbaangevoel in mijn eigen leven. Als ik twee weken achter elkaar netjes om 22 uur in bed kan liggen en 5 minuten voor mijn wekker al wakker word omdat ik uitgeslapen ben, heb ik een probleem. In de huidige versie van mijn leven (Het leven van Marloes, versie 2.0) lig ik soms een week lang niet voor half 2 in mijn bed. En dat bevalt me heel erg. Soms is mijn eigen leven zo vermoeiend en overweldigend dat ik een hele dag instort, omdat ik het even niet meer trek. Dat was afgelopen week het geval: ik was bijna te moe om uit mijn ogen te kijken. Maar dat geeft niet, dan heb ik even een knuffel nodig en dan ga ik weer op volle kracht door.
Op dit moment heb ik precies de juiste dosis aan verandering en drukte in mijn leven. Als deze column online gezet wordt, ben ik druk bezig met verhuizen, ik doe ongeveer een miljoen extra dingen buiten school en de rest van mijn leven wordt geregeerd door de Heilige S’en: Studeren en Stage. De schaarse vrije tijd komt tegenwoordig ten goede aan mijn vriendin (ik deelde mijn liefdessmart hier, nu ook mijn liefdesgeluk: er is een heel lief meisje in mijn leven).
Mijn haar lijkt het hier erg mee eens te zijn. Het komt namelijk al bijna voorbij mijn schouders. Ik geloof dat dit een record is dat in jaren niet is voorgekomen. Dus misschien moet ik het allemaal maar even houden zoals het is. Voor zover ik daartoe in staat ben, natuurlijk.