Expreszo

Als je Expreszo 1 van 2012 al te pakken hebt gekregen, heb je onze nieuwe bladcolumnisten vast gezien. Een van hen is Albert. Zijn column is jammer genoeg niet goed afgedrukt in het blad. We lazen maar de helft! Om het dus goed te maken: bij deze de volledige versie van Albert’s introductiecolumn. Veel leesplezier!

In het Noorden van het land is het nu koud en guur. Februari is geen maand om in Groningen te zijn. Februari is überhaupt een maand van niks. Alleen maar deadlines, tentamens en vrieskou. De kater na Oud & Nieuw lijkt een maand extra te duren. En nu verhuis ik ook nog eens naar Zweden. Ook dat nog.

Met mijn handschoen haal ik een laagje sneeuw van mijn zadel. Ik voel het bloed in mijn tenen langzaam bevriezen. Zo fiets ik de stad door, langzaam, verbeten, richting de letterenbieb. Die scriptie schrijft zichzelf namelijk niet.

Gelukkig is er de column. Narcistisch als ik ben, vind ik het heerlijk dat ik nu te vinden ben in de betere boekhandel bij jou in de buurt. Ik vind het fijn dat de schrijfsels in mijn hoofd nu ook daadwerkelijk gelezen worden. Daarnaast is een column een mooi excuus om naar een vreemd feest te gaan, om een rare jongen te versieren, om los te gaan in een onbekende stad.

Wie ik ben? Ik ben Albert. Ik ben net 25 jaar en ik maak muziek. Ik ben gelukkig in het leven, maar niet in de liefde. Ik krab aan bierflesetiketten. Ik doe aan yoga en moderne dans. Ik koester. Ik ben in Groningen als ik dit schrijf. Ik ben in Uppsala als je dit leest. Ik neem dikke studieboeken mee in de trein om slim te lijken. Mijn lievelingsdier is een eend. Ik val op joden.

Ik ben de nieuwe Tim. Ik ben nog nooit in Japan geweest. Ik heb een hipsterbril. Ik word veel te snel verliefd. Ik weet niet of ik zwarte pieten racistisch vind. Ik kan mijn oren bewegen. En ik hààt februari.

Albert Meijer