Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
Enkele reis dromenland
(door: Romy)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Yuan (21), Anne (24), Mick (17), Romy (19), Dave (26), Irene (16), Robert (24) en Melanie (18) vullen de kolommen met alle mogelijke onderwerpen.Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Enkele reis dromenland
Tussen het moment van de trein uitstappen en het moment van mijn kamer binnenkomen zit ongeveer een kwartier. Een kwartier van Milow op repeat en jou in mijn hoofd. Een kwartier van wegdromen en jou vasthouden. De beste 15 minuten van mijn leven, waarin ik ongestoord kan nadenken wat ik met jou ga doen als je mijn pad toevallig kruist.
Op de hoek van park en rotonde zie ik je staan.
Het is zaterdagavond rond een uur of 11, dus je zult niet geheel aanspreekbaar zijn. Ik probeer het toch. Een walm van alcohol komt mij tegemoet. Precies wat ik dacht. Je gaat 'stappen' zoals je dat zo mooi noemt. Tussen de perfect gestijlde blonde haren door zie ik 2 van de meest bijzondere ogen. Ze kijken wat droevig voor zich uit en niet recht in de mijne. Ik vraag je wat er is en voor ik het weet, sta je in mijn armen te huilen als een kind dat haar moeder kwijt is.
Er komt geen woord meer uit jouw o zo perfecte mond, dus ik neem je mee naar huis.
Rotonde, kerk en wat eerder 5 minuten waren, zijn door jouw wankele benen verdriedubbeld. Het rustgevende geluid van de treinen wat steeds minder wordt, stelt me gerust. Nog maar heel even voordat ik ervoor kan zorgen dat jij je thuis genoeg voelt om je verhaal te doen. Ik stop even voor de deur om er zeker van te zijn dat ik niet de enige ben die dit een goed idee vindt. Jij stopt even om alles er uit te gooien op een manier die ik niet al te gedetailleerd wil beschrijven. Hoe sterk jij in mijn herinnering ooit was, hoe kwetsbaar je erin terugkomt.
Ik zet jouw trillende lijf onder de douche en kijk toe hoe jouw contouren terug veranderen in wat het ooit was in diezelfde herinnering.
Uitgeput van het dwingen te blijven staan, houd ik je vast. Ik voel hoe je bijkomt en jij kijkt me aan. Ik zie dat je jezelf er niet toe kunt aanzetten aan mij te vertellen wat er is, waarom je dronken bent en ik je moet vasthouden. Kom ik zo onvolwassen over? Ik verzeker je dat ik dingen heb meegemaakt die hiermee niet eens te vergelijken zijn, dat ik sterker ben dan ik me voordoe en maar een paar woorden nodig heb om te begrijpen wat je voelt. Je doet je handdoek af en draait je om. Daar ben je weer. Precies als in mijn herinnering.
Ik heb je kunnen kalmeren door te laten weten dat ik er ben en voor vanavond is dat genoeg.
In mijn oudste pyjama sta je voor me. De versgewassen dekens verwelkomen jou. Ik laat je voor eens en altijd duidelijk weten dat schuldgevoelens geheel onterecht zijn en stop je in bed. Ik kan het niet laten naast je te komen liggen om er zeker van te zijn dat het echt is en alles goed zal komen. Wanneer je slaapt, probeer ik zo zachtjes mogelijk te vertellen wat ik voor je voel. Ik vertel dat ik jou vanaf moment 1 in mijn hart heb toegelaten en nooit meer buiten zal sluiten.
Je bent op dit moment de meest belangrijke persoon in mijn leven.
Je bent de enige die ik vertrouw met mijn levensverhaal. Alle momenten dat ik zonder je ben, zijn een hel van begin tot eind. Als ik er liefde van zou kunnen maken, deed ik dat. Maar ik houd van je, meer dan ik ooit heb gehouden van iemand zonder bijbedoelingen. Met een opgelucht gevoel in mijn hart sluit ik mijn ogen. 'You don't know' De magische woorden van Milow.
Helaas is er niemand te bekennen op hoek van park en rotonde en maak ik mijn wandeling alleen af met Milow op repeat en jij in mijn hoofd.
---
Deze column is geplaatst op 04-06-2009. In de kolom links vind je nog veel meer columns -
kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo staan. Ga naar álle
columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Yuan (21), Anne (24), Mick (17), Romy (19), Dave (26), Irene (16), Robert (24) en Melanie (18) vullen de kolommen met alle mogelijke onderwerpen.Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Enkele reis dromenland
Tussen het moment van de trein uitstappen en het moment van mijn kamer binnenkomen zit ongeveer een kwartier. Een kwartier van Milow op repeat en jou in mijn hoofd. Een kwartier van wegdromen en jou vasthouden. De beste 15 minuten van mijn leven, waarin ik ongestoord kan nadenken wat ik met jou ga doen als je mijn pad toevallig kruist.
Op de hoek van park en rotonde zie ik je staan.
Het is zaterdagavond rond een uur of 11, dus je zult niet geheel aanspreekbaar zijn. Ik probeer het toch. Een walm van alcohol komt mij tegemoet. Precies wat ik dacht. Je gaat 'stappen' zoals je dat zo mooi noemt. Tussen de perfect gestijlde blonde haren door zie ik 2 van de meest bijzondere ogen. Ze kijken wat droevig voor zich uit en niet recht in de mijne. Ik vraag je wat er is en voor ik het weet, sta je in mijn armen te huilen als een kind dat haar moeder kwijt is.
Er komt geen woord meer uit jouw o zo perfecte mond, dus ik neem je mee naar huis.
Rotonde, kerk en wat eerder 5 minuten waren, zijn door jouw wankele benen verdriedubbeld. Het rustgevende geluid van de treinen wat steeds minder wordt, stelt me gerust. Nog maar heel even voordat ik ervoor kan zorgen dat jij je thuis genoeg voelt om je verhaal te doen. Ik stop even voor de deur om er zeker van te zijn dat ik niet de enige ben die dit een goed idee vindt. Jij stopt even om alles er uit te gooien op een manier die ik niet al te gedetailleerd wil beschrijven. Hoe sterk jij in mijn herinnering ooit was, hoe kwetsbaar je erin terugkomt.
Ik zet jouw trillende lijf onder de douche en kijk toe hoe jouw contouren terug veranderen in wat het ooit was in diezelfde herinnering.
Uitgeput van het dwingen te blijven staan, houd ik je vast. Ik voel hoe je bijkomt en jij kijkt me aan. Ik zie dat je jezelf er niet toe kunt aanzetten aan mij te vertellen wat er is, waarom je dronken bent en ik je moet vasthouden. Kom ik zo onvolwassen over? Ik verzeker je dat ik dingen heb meegemaakt die hiermee niet eens te vergelijken zijn, dat ik sterker ben dan ik me voordoe en maar een paar woorden nodig heb om te begrijpen wat je voelt. Je doet je handdoek af en draait je om. Daar ben je weer. Precies als in mijn herinnering.
Ik heb je kunnen kalmeren door te laten weten dat ik er ben en voor vanavond is dat genoeg.
In mijn oudste pyjama sta je voor me. De versgewassen dekens verwelkomen jou. Ik laat je voor eens en altijd duidelijk weten dat schuldgevoelens geheel onterecht zijn en stop je in bed. Ik kan het niet laten naast je te komen liggen om er zeker van te zijn dat het echt is en alles goed zal komen. Wanneer je slaapt, probeer ik zo zachtjes mogelijk te vertellen wat ik voor je voel. Ik vertel dat ik jou vanaf moment 1 in mijn hart heb toegelaten en nooit meer buiten zal sluiten.
Je bent op dit moment de meest belangrijke persoon in mijn leven.
Je bent de enige die ik vertrouw met mijn levensverhaal. Alle momenten dat ik zonder je ben, zijn een hel van begin tot eind. Als ik er liefde van zou kunnen maken, deed ik dat. Maar ik houd van je, meer dan ik ooit heb gehouden van iemand zonder bijbedoelingen. Met een opgelucht gevoel in mijn hart sluit ik mijn ogen. 'You don't know' De magische woorden van Milow.
Helaas is er niemand te bekennen op hoek van park en rotonde en maak ik mijn wandeling alleen af met Milow op repeat en jij in mijn hoofd.
---
Deze column is geplaatst op 04-06-2009. In de kolom links vind je nog veel meer columns -
kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo staan. Ga naar álle
columns! >>