Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
Mijn laatste woorden aan jou
(door: Romy)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Yuan (22), Anne (24), Mick (17), Romy (20), Dave (26), Irene (17), Robert (24) en Melanie (18) vullen de kolommen met alle mogelijke onderwerpen.Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Mijn laatste woorden aan jou
Lees, begrijp en onthoud. Dit zijn mijn laatste woorden aan jou. Woorden die ik al eeuwen geleden op een rijtje had moeten hebben. Die ik in je gezicht had moeten schreeuwen elke keer dat je me teleurstelde en mij pijn deed. Maar ik weet dat dit verstandiger is. Ik hoef namelijk geen weerwoord, vooral geen excuses. Eerlijk gezegd geloof ik daar geen bal van en heb ik dat ook nooit moeten doen. Ik ben het zat.
Ik wil je zeggen dat ik vanaf het begin blind ben geweest. Dat ik in jouw val ben gelopen als een muis op zoek naar kaas. Ik was op zoek naar liefde en die kon jij mij geven. Nooit had ik kunnen voorspellen dat ik klem zou komen te zitten in jouw val. Ik wist de weg uit die val, maar je hebt mij verdoofd. Ik wilde geen kant op, want de verdoving voelde zo lekker.
Nu ik los ben van jou, is alles helder.
Ik heb je drie jaar van mijn leven gegeven en mijn school vanwege jou verneukt. Al die dagen dat ik je eventjes kon zien, heb ik op het station staan wachten op dat smsje om zo snel mogelijk de trein in te stappen. Terwijl ik op school hoorde te zitten. Ik geef toe dat het heel erg dom is geweest om na de derde dag alsnog de bus te pakken, maar je bracht het zo mooi. Ik geloofde jouw excuus en belofte om het dit keer wel te laten lukken. En dan nog iets. Die smoesjes, die je nu nog steeds gebruikt, die zijn zo 2007. Ik snap niet hoe je het volhoudt.
Ik had godverdomme de wereld drie keer rondgelopen, op blote voeten, voor jou. Ik kan er niet bij dat ik jou dat nooit duidelijk heb kunnen maken. Dat ik met geen mogelijkheid uit je heb kunnen trekken wat ik nodig had. Jouw onvoorwaardelijke liefde. De zekerheid dat je bij elke huilbui voor mijn deur zou staan. Maar ook de kleine dingen. Kerst vieren met jouw ouders. Of zelfs op jouw verjaardag zijn. Al was het alleen maar dat jouw ouders wisten wie ik was.
Het is ook allemaal mijn schuld.
Ik had drie jaar moeten wachten met mijn liefde voor jou. Ik had moeten wachten tot ik alles op een rijtje had, tot ik wist dat geduld hebben een schone zaak is. Ik ben degene die het totaal en compleet heeft verpest. Maar had je dat echt niet even kunnen zeggen? Ik dacht dat wat ik deed juist was. Je had niet zo instemmend moeten zijn. Je had moeten schreeuwen dat ik normaal moest doen en dat je van me hield. Onvoorwaardelijk. Dat je bij elke huilbui niet voor mijn deur kon staan, maar er wel voor me was. En ook de kleine dingen. Dat het er nu eenmaal nog niet inzat om kerst te vieren met jouw ouders, omdat ze niet eens wisten wie ik was. Je had moeten schreeuwen waarom. Dan had ik kunnen veranderen.
Ik ben het zat. Ik ben het zat dat ik na een jaar nog zo ontiegelijk veel van je houd en je altijd de liefde van mijn leven zult blijven.
---
Deze column is geplaatst op 27-08-2009. In de kolom links vind je nog veel meer columns -
kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo staan. Ga naar álle columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Yuan (22), Anne (24), Mick (17), Romy (20), Dave (26), Irene (17), Robert (24) en Melanie (18) vullen de kolommen met alle mogelijke onderwerpen.Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Mijn laatste woorden aan jou
Lees, begrijp en onthoud. Dit zijn mijn laatste woorden aan jou. Woorden die ik al eeuwen geleden op een rijtje had moeten hebben. Die ik in je gezicht had moeten schreeuwen elke keer dat je me teleurstelde en mij pijn deed. Maar ik weet dat dit verstandiger is. Ik hoef namelijk geen weerwoord, vooral geen excuses. Eerlijk gezegd geloof ik daar geen bal van en heb ik dat ook nooit moeten doen. Ik ben het zat.
Ik wil je zeggen dat ik vanaf het begin blind ben geweest. Dat ik in jouw val ben gelopen als een muis op zoek naar kaas. Ik was op zoek naar liefde en die kon jij mij geven. Nooit had ik kunnen voorspellen dat ik klem zou komen te zitten in jouw val. Ik wist de weg uit die val, maar je hebt mij verdoofd. Ik wilde geen kant op, want de verdoving voelde zo lekker.
Nu ik los ben van jou, is alles helder.
Ik heb je drie jaar van mijn leven gegeven en mijn school vanwege jou verneukt. Al die dagen dat ik je eventjes kon zien, heb ik op het station staan wachten op dat smsje om zo snel mogelijk de trein in te stappen. Terwijl ik op school hoorde te zitten. Ik geef toe dat het heel erg dom is geweest om na de derde dag alsnog de bus te pakken, maar je bracht het zo mooi. Ik geloofde jouw excuus en belofte om het dit keer wel te laten lukken. En dan nog iets. Die smoesjes, die je nu nog steeds gebruikt, die zijn zo 2007. Ik snap niet hoe je het volhoudt.
Ik had godverdomme de wereld drie keer rondgelopen, op blote voeten, voor jou. Ik kan er niet bij dat ik jou dat nooit duidelijk heb kunnen maken. Dat ik met geen mogelijkheid uit je heb kunnen trekken wat ik nodig had. Jouw onvoorwaardelijke liefde. De zekerheid dat je bij elke huilbui voor mijn deur zou staan. Maar ook de kleine dingen. Kerst vieren met jouw ouders. Of zelfs op jouw verjaardag zijn. Al was het alleen maar dat jouw ouders wisten wie ik was.
Het is ook allemaal mijn schuld.
Ik had drie jaar moeten wachten met mijn liefde voor jou. Ik had moeten wachten tot ik alles op een rijtje had, tot ik wist dat geduld hebben een schone zaak is. Ik ben degene die het totaal en compleet heeft verpest. Maar had je dat echt niet even kunnen zeggen? Ik dacht dat wat ik deed juist was. Je had niet zo instemmend moeten zijn. Je had moeten schreeuwen dat ik normaal moest doen en dat je van me hield. Onvoorwaardelijk. Dat je bij elke huilbui niet voor mijn deur kon staan, maar er wel voor me was. En ook de kleine dingen. Dat het er nu eenmaal nog niet inzat om kerst te vieren met jouw ouders, omdat ze niet eens wisten wie ik was. Je had moeten schreeuwen waarom. Dan had ik kunnen veranderen.
Ik ben het zat. Ik ben het zat dat ik na een jaar nog zo ontiegelijk veel van je houd en je altijd de liefde van mijn leven zult blijven.
---
Deze column is geplaatst op 27-08-2009. In de kolom links vind je nog veel meer columns -
kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo staan. Ga naar álle columns! >>