Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
Hoe overleef ik... mijn hele school periode
(door: Romy)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Yuan (22), Anne (25), Romy (20), Dave (26), Irene (17), Robert (24) en Melanie (18) vullen de kolommen met alle mogelijke onderwerpen.Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Hoe overleef ik... mijn hele school periode
In mijn korte leven ben ik behoorlijk vaak een nieuwe school binnengelopen. Op de basisschool werd ik door mijn moeder wegens een bloedlip van school gesleurd en op een nieuwe geplaatst. Op de middelbare begon ik overenthousiast aan mijn vwo, maar aangezien ik niet meer op kwam dagen door de pesterijen en flink gedemotiveerd werd, besloot ik om vmbo te doen op een andere school. Die twee jaren waren de beste van mijn leven. Met mijn besluit om van school te veranderen, kwam een heel nieuw uiterlijk en dus een heel andere beschrijving. Van 'meisje met bril, beugel,puisten en zonder mooie kleding' veranderde ik in 'het vriendinnetje van de mooiste jongen van school'.
Deze twee jaar noem ik de reden dat ik nu zo ben.
Ik hield veel vrienden over aan die periode. Zij leerden mij stapje voor stapje hoe ik om moest gaan met mensen, die het menen als ze zeggen dat ze na school nog gezellig wat wilden doen. Ik denk dat ze mij aan het begin nogal vreemd vonden, aangezien ik nog een gigantische muur had om mij te beschermen tegen de mogelijkheid om me aangesproken te voelen. Maar op een of andere manier zat deze muur niet goed gemetseld en kwamen de lieve woorden wel door. Langzamerhand verdween deze en stond ik open voor alles en iedereen. En zij, vreemd genoeg, ook wel een beetje voor mij.
Na de middelbare was ik er al aan gewend om met iedereen een praatje te maken. Hoewel de wond nog vers was, probeerde ik met iedereen contact te maken. Alles wat ik geleerd had over sociaal zijn, kon ik eindelijk toepassen op wildvreemden. Onbewust was ik er goed in om mensen met één blik een groepje in te kijken. De populaire mensen; ontwijken. De nerds; geen concurrentie. De groeplozen; altijd gezellig. Ik ging bij iemand van het tweede groepje zitten en maakte een praatje. Ik merkte dat ik op deze persoon mijn kennis kon overbrengen. En dat het heel erg nodig was.
Ik zou niet voor mezelf instaan als hij gepest zou worden.
Ik kreeg steeds minder snel voldoening uit alleen maar socializen met schoolgenoten. Je ziet elkaar elke dag, dus het nieuwe is er snel vanaf. Ik wilde meer. Ik vroeg mij af of ik het aan zou kunnen. Een hele nieuwe vriendengroep die je zelf bij elkaar zoekt, ongedwongen. Ik kende wel mensen buiten school, maar om deze vrienden te noemen was wat ongepast. Daar moest iets aan gebeuren. Ik kreeg een tip over het Expreszo-forum en vond het tijd daar iets mee te doen.
Binnen een jaar ben ik met de Expreszo-gang en de tipgever een keer of zes naar PANN en een Expreszo-meeting geweest. Iedereen kent iedereen, iedereen praat en danst met iedereen, zonder dat drang er iets mee te maken heeft. We zijn allemaal homo en mogen blij zijn met elkaar, lijkt de instelling te zijn.
Wie ben ik om daar tegenin te gaan?
Ik dank met heel mijn hart het Expreszo-forum voor het geven van een aantal geweldige vrienden en het helpen overleven op alle homo-loze scholen. Hulde.
---
Deze column is geplaatst op 24-09-2009. In de kolom links vind je nog veel meer columns -
kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo staan. Ga naar álle columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Yuan (22), Anne (25), Romy (20), Dave (26), Irene (17), Robert (24) en Melanie (18) vullen de kolommen met alle mogelijke onderwerpen.Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Hoe overleef ik... mijn hele school periode
In mijn korte leven ben ik behoorlijk vaak een nieuwe school binnengelopen. Op de basisschool werd ik door mijn moeder wegens een bloedlip van school gesleurd en op een nieuwe geplaatst. Op de middelbare begon ik overenthousiast aan mijn vwo, maar aangezien ik niet meer op kwam dagen door de pesterijen en flink gedemotiveerd werd, besloot ik om vmbo te doen op een andere school. Die twee jaren waren de beste van mijn leven. Met mijn besluit om van school te veranderen, kwam een heel nieuw uiterlijk en dus een heel andere beschrijving. Van 'meisje met bril, beugel,puisten en zonder mooie kleding' veranderde ik in 'het vriendinnetje van de mooiste jongen van school'.
Deze twee jaar noem ik de reden dat ik nu zo ben.
Ik hield veel vrienden over aan die periode. Zij leerden mij stapje voor stapje hoe ik om moest gaan met mensen, die het menen als ze zeggen dat ze na school nog gezellig wat wilden doen. Ik denk dat ze mij aan het begin nogal vreemd vonden, aangezien ik nog een gigantische muur had om mij te beschermen tegen de mogelijkheid om me aangesproken te voelen. Maar op een of andere manier zat deze muur niet goed gemetseld en kwamen de lieve woorden wel door. Langzamerhand verdween deze en stond ik open voor alles en iedereen. En zij, vreemd genoeg, ook wel een beetje voor mij.
Na de middelbare was ik er al aan gewend om met iedereen een praatje te maken. Hoewel de wond nog vers was, probeerde ik met iedereen contact te maken. Alles wat ik geleerd had over sociaal zijn, kon ik eindelijk toepassen op wildvreemden. Onbewust was ik er goed in om mensen met één blik een groepje in te kijken. De populaire mensen; ontwijken. De nerds; geen concurrentie. De groeplozen; altijd gezellig. Ik ging bij iemand van het tweede groepje zitten en maakte een praatje. Ik merkte dat ik op deze persoon mijn kennis kon overbrengen. En dat het heel erg nodig was.
Ik zou niet voor mezelf instaan als hij gepest zou worden.
Ik kreeg steeds minder snel voldoening uit alleen maar socializen met schoolgenoten. Je ziet elkaar elke dag, dus het nieuwe is er snel vanaf. Ik wilde meer. Ik vroeg mij af of ik het aan zou kunnen. Een hele nieuwe vriendengroep die je zelf bij elkaar zoekt, ongedwongen. Ik kende wel mensen buiten school, maar om deze vrienden te noemen was wat ongepast. Daar moest iets aan gebeuren. Ik kreeg een tip over het Expreszo-forum en vond het tijd daar iets mee te doen.
Binnen een jaar ben ik met de Expreszo-gang en de tipgever een keer of zes naar PANN en een Expreszo-meeting geweest. Iedereen kent iedereen, iedereen praat en danst met iedereen, zonder dat drang er iets mee te maken heeft. We zijn allemaal homo en mogen blij zijn met elkaar, lijkt de instelling te zijn.
Wie ben ik om daar tegenin te gaan?
Ik dank met heel mijn hart het Expreszo-forum voor het geven van een aantal geweldige vrienden en het helpen overleven op alle homo-loze scholen. Hulde.
---
Deze column is geplaatst op 24-09-2009. In de kolom links vind je nog veel meer columns -
kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo staan. Ga naar álle columns! >>