>>> Run, girls, run!
(door: Anne)

Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Yuan (22), Anne (25), Romy (20), Dave (26), Irene (17), Robert (24) en Melanie (18) vullen de kolommen met alle mogelijke onderwerpen.Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------

Run, girls, run!

Bruin café, glazen bier op de tafel. Af en toe klotst er een slok overheen, als iemand te hard met zijn handen beweegt. De meest dronken dame zit op de rand van de pooltafel. Elke twee seconden wordt ze eraf gejaagd voor een stoot, maar ze gaat even hardnekkig weer zitten.

Het is pas elf uur, dus niemand denkt al aan gaan. Straks moet de wc bezocht worden voor een laatste hand door het haar, voor een check van het hoedje. Maar nu nog niet. Acht vrouwen, straks negen. Ze praten over de herfst, vermoeidheid, het niet weten waar het leven naar leidt, het niet weten of er iets is dat ze echt willen. Over de behoefte in ieder mens om alles met iemand te kunnen delen. Acht vrouwen, acht herfstdepressies en existentiële crisissen. Beeldschone, maar doodnormale vrouwen.

Ik geef ze nog tien normale minuten.

Of een kleine twintig. Want om half twaalf staat de groep inderdaad voor het eerste café in lesboland. De jongste heeft haar attitude al opgezet. Ze schiet door de vrouwenmassa heen, op zoek naar de mooiste exemplaren. Iedereen kent haar, weet hoe ze haar hand op je rug legt. Weet hoe ze nooit in je oor praat, maar in je nek. Weet hoe ze je altijd aankijkt alsof er meer is, alsof zij meer is. Ze lijkt nu dieper en oprechter, met in haar ogen de glans die belooft dat ze je de wereld zal geven.

Het blonde meisje vraagt nog even of ze er wel lekker genoeg uitziet. Dan stapt ze ook naar binnen. Tien seconden en we zijn haar kwijt. Vrouwen draaien om haar heen. Ze ademt niet in hun oor en legt geen handen op ruggen. Maar ze draait haar gezicht naar ze toe en luistert. Geeft een humoristisch antwoord dat niemand hoort. Want ze kijken naar haar jukbeenderen, naar haar ogen, naar haar wilde haar.

Ze kijken haar hun bed in.

Een jong meisje achter me heeft beet. Ze kust haar prooi drie seconden en laat dan weer los. Ongedurig. Schiet weg als kwikzilver. Dan heet, dan koud.

Ik weet ineens wat ik mis, wat hier vroeger was. Kleffende stelletjes. Vieze-lelijke-symbiotische-stelletjes. Die de hele avond niet van elkaars zijde wijken. Die precies weten welk drankje ze voor elkaar moeten bestellen, die aanvoelen wanneer de ander naar het toilet moet. Er zijn alleen nog maar bloedmooie vrouwen, single en schijnbaar beschikbaar. Maar weg voordat je ze vast kunt houden, te vloeibaar om in je armen te blijven liggen.

Is sletten the new way of lesbian living?

Is er dan te veel keuze tegenwoordig? Kunnen we niet meer echt verliefd worden? Of zijn deze twintigjarige schonen ten prooi gevallen aan de ADHD-generatie? Dezelfde vrouwen die net in het café dichter bij willen zijn dan wie dan ook, ontglippen nu zelfs de sterkste omhelzing. De aandachtsspanne blijft beperkt tot een avond, een week misschien. Niemand is goed genoeg. Haar benen zijn te dik of ze rookt haar sigaret verkeerd. En stel dat ze wat voelen, dan is er maar één oplossing. Heel hard rennen.

Intussen sta ik stil, hier. Ik geniet van de avond. Ik zie in het raam dat mijn ogen vermoeid staan, al heb ik nog geen stap gezet. Gelukkig hoef ik nergens achter aan te lopen. Laat ze rennen. "Run, girls, run!" Misschien, hopelijk, durven jullie op een dag dan toch te springen. Er zal niet altijd een vangnet zijn, maar laat dat jullie niet weerhouden. Mijn pleisters liggen klaar.


---
Deze column is geplaatst op 15-10-2009. In de kolom links vind je nog veel meer columns -
kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo staan. Ga naar álle columns! >>