Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
Wie ben ik?
(door: Romy)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Yuan (22), Anne (25), Romy (20), Dave (26), Irene (17), Robert (24) en Melanie (18) vullen de kolommen met alle mogelijke onderwerpen. Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Wie ben ik?
De vraag die maar door mijn hoofd blijft razen. De vraag waar iedereen van 18+ het antwoord op zou moeten hebben. De vraag van, zweverig maar waar, het bestaan. Wie ben ik? Ik weet het niet. Weet jij het?
Waar ik tot nu toe achter ben gekomen, is dit:
Ik heet Romy, ik ben 20 jaar oud en stam uit het jaar '89. Mijn moeder heet Jolanda en mijn vader heet Paul. Ik ben geboren in Haarlem en woon daar nu nog steeds, maar dan wel op mezelf. Ik zit op school en tot nu toe wil ik het. Mijn sterrenbeeld is tweelingen en dat maakt mij wispelturig en impulsief. Mijn lievelingsgeur is paars en mijn lievelingskleur is liefde.
Als ik naar mezelf kijk, wat zie ik dan?
Ik zie een meisje met geblondeerd haar, een zwaar montuur op haar neus die haar groene ogen verbergt. Het is duidelijk dat haar uitgroei bestaat uit wat vlassig bruin/zwart haar. De make-up kan niet echt verbergen hoe slecht haar huid eigenlijk is, want die draagt ze niet. Als je naar haar lichaam kijkt, zou je denken dat ze daar blij mee moet zijn. Aan haar kleding te zien, is ze dat niet. Het lijkt of het op de groei is gekocht.
Wanneer ik er dieper op in ga, merk ik dit:
Ik ben destructief, inderdaad wispelturig en impulsief, maar vooral heel hysterisch. Ik zou mezelf niet kunnen omschrijven als een lief, gezellig en betrouwbaar persoon, gewoon omdat mijn zelfkennis en verleden, of de mensen daaruit, mij tegenspreken. Ik heb faal- , bindings-, en verlatingsangst, ik ben bang voor alles waarbij ik in het openbaar moet spreken en doe daarom maar 'lekker gek'. Als ik weet wat ik wil, moet het meteen en anders maar niet. Dit maakt mij ongeduldig en soms een bitch.
Ik ben gevoelig voor verslavingen, dus niet echt experimenteel. Als iets niet in een keer wil lukken, gooi ik het in een hoek en wacht ik tot mijn driftbui voorbij is. Wanneer ik ook maar een kleine tegenslag krijg, slaat mijn meestal-goede humeur meteen om naar dat wat 'een emotie van onzekerheid' zou moeten heten. Ik staar dan voor me uit en denk na over wat ik gedaan en gezegd zou moeten hebben. Over het algemeen ben ik dus duidelijk niet te harden.
Maar toch zijn er momenten dat het eigenlijk wel gaat.
Dit zijn de momenten waarop ik vrolijk, grappig en druk ben. De mensen om mij heen vinden het geweldig en zijn bijna niet van me af te slaan, dus dan is het maar goed dat ik niet agressief ben. Ik vind het heerlijk om het gevoel te hebben dat mensen om mij geven en het liefst geniet ik daar in stilte van.
Als ik een uitspatting van blijdschap aan voel komen, waarschuw ik niemand en maak rare sprongetjes, gilletjes en gezichtsuitdrukkingen en zet ik mezelf negen van de tien keer keihard voor lul. Ik denk dat dit met mijn sterrenbeeld te maken heeft, dus verontschuldigen is niet nodig. En ik vind het ook niet nodig, want ik leef tenminste.
Ja, ik leef. En wat ben ik daar ongelooflijk blij mee.
Jolanda en Paul, mijn dank is groot. Dank jullie wel voor het maken van mijn uitgesproken persoonlijkheid. Bedankt voor het creëren van mijn imperfecte, maar o zo fijne bestaan. Ik dank jullie voor het schenken van mij.
---
Deze column is geplaatst op 19-11-2009. In de kolom links vind je nog veel meer columns - kijk ook in ons columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Yuan (22), Anne (25), Romy (20), Dave (26), Irene (17), Robert (24) en Melanie (18) vullen de kolommen met alle mogelijke onderwerpen. Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Wie ben ik?
De vraag die maar door mijn hoofd blijft razen. De vraag waar iedereen van 18+ het antwoord op zou moeten hebben. De vraag van, zweverig maar waar, het bestaan. Wie ben ik? Ik weet het niet. Weet jij het?
Waar ik tot nu toe achter ben gekomen, is dit:
Ik heet Romy, ik ben 20 jaar oud en stam uit het jaar '89. Mijn moeder heet Jolanda en mijn vader heet Paul. Ik ben geboren in Haarlem en woon daar nu nog steeds, maar dan wel op mezelf. Ik zit op school en tot nu toe wil ik het. Mijn sterrenbeeld is tweelingen en dat maakt mij wispelturig en impulsief. Mijn lievelingsgeur is paars en mijn lievelingskleur is liefde.
Als ik naar mezelf kijk, wat zie ik dan?
Ik zie een meisje met geblondeerd haar, een zwaar montuur op haar neus die haar groene ogen verbergt. Het is duidelijk dat haar uitgroei bestaat uit wat vlassig bruin/zwart haar. De make-up kan niet echt verbergen hoe slecht haar huid eigenlijk is, want die draagt ze niet. Als je naar haar lichaam kijkt, zou je denken dat ze daar blij mee moet zijn. Aan haar kleding te zien, is ze dat niet. Het lijkt of het op de groei is gekocht.
Wanneer ik er dieper op in ga, merk ik dit:
Ik ben destructief, inderdaad wispelturig en impulsief, maar vooral heel hysterisch. Ik zou mezelf niet kunnen omschrijven als een lief, gezellig en betrouwbaar persoon, gewoon omdat mijn zelfkennis en verleden, of de mensen daaruit, mij tegenspreken. Ik heb faal- , bindings-, en verlatingsangst, ik ben bang voor alles waarbij ik in het openbaar moet spreken en doe daarom maar 'lekker gek'. Als ik weet wat ik wil, moet het meteen en anders maar niet. Dit maakt mij ongeduldig en soms een bitch.
Ik ben gevoelig voor verslavingen, dus niet echt experimenteel. Als iets niet in een keer wil lukken, gooi ik het in een hoek en wacht ik tot mijn driftbui voorbij is. Wanneer ik ook maar een kleine tegenslag krijg, slaat mijn meestal-goede humeur meteen om naar dat wat 'een emotie van onzekerheid' zou moeten heten. Ik staar dan voor me uit en denk na over wat ik gedaan en gezegd zou moeten hebben. Over het algemeen ben ik dus duidelijk niet te harden.
Maar toch zijn er momenten dat het eigenlijk wel gaat.
Dit zijn de momenten waarop ik vrolijk, grappig en druk ben. De mensen om mij heen vinden het geweldig en zijn bijna niet van me af te slaan, dus dan is het maar goed dat ik niet agressief ben. Ik vind het heerlijk om het gevoel te hebben dat mensen om mij geven en het liefst geniet ik daar in stilte van.
Als ik een uitspatting van blijdschap aan voel komen, waarschuw ik niemand en maak rare sprongetjes, gilletjes en gezichtsuitdrukkingen en zet ik mezelf negen van de tien keer keihard voor lul. Ik denk dat dit met mijn sterrenbeeld te maken heeft, dus verontschuldigen is niet nodig. En ik vind het ook niet nodig, want ik leef tenminste.
Ja, ik leef. En wat ben ik daar ongelooflijk blij mee.
Jolanda en Paul, mijn dank is groot. Dank jullie wel voor het maken van mijn uitgesproken persoonlijkheid. Bedankt voor het creëren van mijn imperfecte, maar o zo fijne bestaan. Ik dank jullie voor het schenken van mij.
---
Deze column is geplaatst op 19-11-2009. In de kolom links vind je nog veel meer columns - kijk ook in ons columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>