Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
Wenen
(door: Albert)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (26), Irene (17), Romy (20) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen. Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Wenen
Ik zit in een stilstaande trein op station Leeuwarden. Het is koud. Ik kijk naar de mensen om me heen: twee kletsende studenten in de stoelen naast me, voor hen een vrouw van een jaar of veertig die een tas met een poes erop aan het doorsnuffelen is. En voor me een meisje.
Ze kijkt naar buiten, naar haar vriend die haar al twee minuten aan het uitzwaaien is. Hij draagt een zonnebril en maakt gebaartjes: dat hij het koud heeft, dat hij haar gaat missen, dat hij het ook niet weet. Hij lacht er oenig bij. Af en toe steekt hij zijn hand op om te zwaaien, alsof hij wìl dat zijn meisje nu al vertrekt. Hij weet zich geen houding te geven.
Ik erger me dood aan hen.
Als ik dat meisje was geweest, dan had ik de lippenstift van de vrouw met de poezentas uit haar handen gerukt en in spiegelbeeld: 'ik maak het uit!' op de ramen geschreven. Maar ik ben het meisje niet. Ze kijkt hem aan, voelt zich ook wat ongemakkelijk, maar lacht toch. Ook zij zwaait af en toe naar hem, al is het iets minder enthousiast dan haar geliefde.
Ik stel me voor hoe hij haar ten huwelijk zal vragen: bibberend op zijn knieën, hoe ze gaan trouwen: zij in het wit, hij met een zonnebril op, hoe ze samen kinderen krijgen, samen oud worden, samen gezellig voor de tv zitten op de bank, samen gelukkig zijn. Ze passen bij elkaar. Of ze geloven dat ze bij elkaar passen. Ik weet het niet. Ik huiver.
Afscheid nemen is een kunst.
Mijn familie: jullie hebben me gemaakt tot wie ik ben. Bedankt voor jullie hoge verwachtingen, bedankt dat ik mag falen, bedankt dat ik mezelf mag zijn. Jullie leerden me lopen, praten, denken. Ik denk aan jullie. Ik neem de lessen mee, laat jullie genen spreken in mijn leven. Ik zal jullie verwachtingen doen uitkomen en ik zal falen en ik zal leren: bedankt.
Mijn vrienden: jullie hebben me veranderd. Zonder jullie was ik nu nog steeds dat verlegen, knullige, saaie jongetje van het huisje bij de brug. Ik zou niet weten wat ik zonder jullie moest. En nu ik straks zonder jullie moet, weet ik dat ik jullie juist meer zal waarderen. Jullie zijn mijn wereld. Bedankt voor jullie eigenzinnigheid, jullie passie, jullie humor, jullie nuchtere blik en jullie liefde.
Bedankt.
Mijn stad, mijn land: jij zit in mijn bloed. Ik waardeer je voor je vrijheid, je openheid, je ambitie en je bescheidenheid. Jij bent de enige die me niet kan opzoeken als ik in Wenen ben. Maar ik kom bij je terug.
Mijn prille liefde: je hebt me spijt laten leren kennen. Het spijt me dat ik wegga. Het spijt me voor mijn slechte timing. Het spijt me dat ik altijd alles in de war schop. Waarom kwam je dan ook nu pas, een maand voordat ik wegga? Ik zou je graag beter leren kennen. Ik zou graag willen dat je mij beter leerde kennen, maar ik schop het in de war.
Het spijt me.
Als de trein vertrekt, keert de jongen met de zonnebril zich onmiddellijk om en loopt hij weg. Het meisje stuurt een smsje. Ik vraag me af aan wie. Het station verdwijnt uit beeld en ik voel me vrij.
Ik hou van jullie. En hé, het is maar een half jaar!
---
Deze column is geplaatst op 04-02-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - kijk ook in ons columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan. Ga naar álle columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (26), Irene (17), Romy (20) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen. Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Wenen
Ik zit in een stilstaande trein op station Leeuwarden. Het is koud. Ik kijk naar de mensen om me heen: twee kletsende studenten in de stoelen naast me, voor hen een vrouw van een jaar of veertig die een tas met een poes erop aan het doorsnuffelen is. En voor me een meisje.
Ze kijkt naar buiten, naar haar vriend die haar al twee minuten aan het uitzwaaien is. Hij draagt een zonnebril en maakt gebaartjes: dat hij het koud heeft, dat hij haar gaat missen, dat hij het ook niet weet. Hij lacht er oenig bij. Af en toe steekt hij zijn hand op om te zwaaien, alsof hij wìl dat zijn meisje nu al vertrekt. Hij weet zich geen houding te geven.
Ik erger me dood aan hen.
Als ik dat meisje was geweest, dan had ik de lippenstift van de vrouw met de poezentas uit haar handen gerukt en in spiegelbeeld: 'ik maak het uit!' op de ramen geschreven. Maar ik ben het meisje niet. Ze kijkt hem aan, voelt zich ook wat ongemakkelijk, maar lacht toch. Ook zij zwaait af en toe naar hem, al is het iets minder enthousiast dan haar geliefde.
Ik stel me voor hoe hij haar ten huwelijk zal vragen: bibberend op zijn knieën, hoe ze gaan trouwen: zij in het wit, hij met een zonnebril op, hoe ze samen kinderen krijgen, samen oud worden, samen gezellig voor de tv zitten op de bank, samen gelukkig zijn. Ze passen bij elkaar. Of ze geloven dat ze bij elkaar passen. Ik weet het niet. Ik huiver.
Afscheid nemen is een kunst.
Mijn familie: jullie hebben me gemaakt tot wie ik ben. Bedankt voor jullie hoge verwachtingen, bedankt dat ik mag falen, bedankt dat ik mezelf mag zijn. Jullie leerden me lopen, praten, denken. Ik denk aan jullie. Ik neem de lessen mee, laat jullie genen spreken in mijn leven. Ik zal jullie verwachtingen doen uitkomen en ik zal falen en ik zal leren: bedankt.
Mijn vrienden: jullie hebben me veranderd. Zonder jullie was ik nu nog steeds dat verlegen, knullige, saaie jongetje van het huisje bij de brug. Ik zou niet weten wat ik zonder jullie moest. En nu ik straks zonder jullie moet, weet ik dat ik jullie juist meer zal waarderen. Jullie zijn mijn wereld. Bedankt voor jullie eigenzinnigheid, jullie passie, jullie humor, jullie nuchtere blik en jullie liefde.
Bedankt.
Mijn stad, mijn land: jij zit in mijn bloed. Ik waardeer je voor je vrijheid, je openheid, je ambitie en je bescheidenheid. Jij bent de enige die me niet kan opzoeken als ik in Wenen ben. Maar ik kom bij je terug.
Mijn prille liefde: je hebt me spijt laten leren kennen. Het spijt me dat ik wegga. Het spijt me voor mijn slechte timing. Het spijt me dat ik altijd alles in de war schop. Waarom kwam je dan ook nu pas, een maand voordat ik wegga? Ik zou je graag beter leren kennen. Ik zou graag willen dat je mij beter leerde kennen, maar ik schop het in de war.
Het spijt me.
Als de trein vertrekt, keert de jongen met de zonnebril zich onmiddellijk om en loopt hij weg. Het meisje stuurt een smsje. Ik vraag me af aan wie. Het station verdwijnt uit beeld en ik voel me vrij.
Ik hou van jullie. En hé, het is maar een half jaar!
---
Deze column is geplaatst op 04-02-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - kijk ook in ons columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan. Ga naar álle columns! >>