Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
De make-over
(door: Romy)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (26), Irene (17), Romy (20) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen. Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
De make-over
Een aantal jaar geleden, toen ik nog ziekelijk close was met mijn moeder en het geld nog mocht rollen, veranderde mijn uiterlijk met de seconde. Vooral mijn haar werd ernstig misbruikt. Van zwart naar rood naar blond naar oranje en, uiteindelijk, toch maar naar bruin. Elke 6 weken was het tijd voor weer een nieuwe look. De ene maand kort en blond, de volgende korter en zwart.
Niets was te gek en vooral niets was te duur.
Dat ene shirtje stond mij wel heel gaaf, maar er moest wel een vest bij. Bij het vest een nieuwe broek en bij een broek horen schoenen. Als ik niet kon kiezen welke schoenen, hoefde ik moeders alleen maar te overtuigen dat we wel samen konden doen. We hebben toch dezelfde maat. En, gelukkig, dezelfde smaak, dus dit smoesje werkte keer op keer.
Uiteindelijk wordt iedereen achttien en verandert alles.
Het werd tijd dat ik alles zelf kon gaan betalen. Baantje zoeken, want dan heb je geeneens tijd om je verdiende geld uit te geven. Zo gezegd, zo gedaan. Maar nog steeds kon ik bij al die nieuwe outfits een nieuwe kledingkast kopen. Nouja, kopen. Krijgen. Ik vond het tijd worden voor een complete, laatste make-over. Mama mocht betalen, maar dan was het wel de laatste keer.
Mijn haren verfde ik voor de laatste keer in mijn geschatte eigen haarkleur, ik besloot het te laten groeien en gaf mijn oude kleding aan een goed doel. Mijn nichtjes mochten ook wel een keer wat leuks krijgen. Tijd om te genieten van wat ik al heb, niet van wat ik nog wil. Ik werd verpest-kutkoter-af. Als ik iets wilde, mocht ik er voor sparen. Net als het lange haar.
Het is inmiddels twee jaar geleden en met baby steps ben ik eindelijk bij mijn doel gekomen.
Voor zover dat kan met een moeder die niet wil dat haar kinderen iets tekort komen. Gelukkig woon ik op mezelf en krijg ik alles in de vorm van voedsel. Schuldig hoef ik me niet te voelen, want voedsel is een van de eerste levensbehoeften. Oké, kleding ook wel, maar niet in die mate.
Na maandenlang in dezelfde outfits te lopen met precies hetzelfde kapsel en dode punten in mijn haar, is mijn moeder het zat. Aan mijn arm heeft ze me meegesleurd naar de eerste de beste winkelstraat in de buurt. Geld speelt geen rol, misschien zelfs nog wel minder dan een half jaar geleden.
Winkel in, winkel uit. Zo heb ik het nog nooit meegemaakt.
Wij hebben dan misschien het woord 'speedshoppen' ontdekt en toegeëigend, dit is gekkenwerk. Kijken, pakken, betalen en naar de volgende winkel is haar motto. Af en toe, bij een achterlijk dure winkel, alleen in de etalage kijken en snel door naar winkel nummer 297. Kappertje vinden en maar wat laten doen is het verstandigst.
Daar sta ik. Het is zes uur, alle winkels zijn dicht en uit mijn moeders portemonnaie vliegt een figuurlijke mot. In de buurt van een spiegel plof ik neer op de bank vanwege de kramp in mijn armen. Als ik alle tassen op de grond heb neergezet loop ik naar de spiegel.
Ik zie een meisje kijken. Ik heb nog nooit zoiets gezien. Die blik in haar ogen straalt zelfvertrouwen uit waar je U tegen zegt. Het is alsof ze weet dat ze nog nooit zo mooi is geweest. Dat kapsel, die kleren. Ze zou er bijna arrogant van worden.
---
Deze column is geplaatst op 25-02-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - kijk ook in ons columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan. Ga naar álle columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (26), Irene (17), Romy (20) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen. Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
De make-over
Een aantal jaar geleden, toen ik nog ziekelijk close was met mijn moeder en het geld nog mocht rollen, veranderde mijn uiterlijk met de seconde. Vooral mijn haar werd ernstig misbruikt. Van zwart naar rood naar blond naar oranje en, uiteindelijk, toch maar naar bruin. Elke 6 weken was het tijd voor weer een nieuwe look. De ene maand kort en blond, de volgende korter en zwart.
Niets was te gek en vooral niets was te duur.
Dat ene shirtje stond mij wel heel gaaf, maar er moest wel een vest bij. Bij het vest een nieuwe broek en bij een broek horen schoenen. Als ik niet kon kiezen welke schoenen, hoefde ik moeders alleen maar te overtuigen dat we wel samen konden doen. We hebben toch dezelfde maat. En, gelukkig, dezelfde smaak, dus dit smoesje werkte keer op keer.
Uiteindelijk wordt iedereen achttien en verandert alles.
Het werd tijd dat ik alles zelf kon gaan betalen. Baantje zoeken, want dan heb je geeneens tijd om je verdiende geld uit te geven. Zo gezegd, zo gedaan. Maar nog steeds kon ik bij al die nieuwe outfits een nieuwe kledingkast kopen. Nouja, kopen. Krijgen. Ik vond het tijd worden voor een complete, laatste make-over. Mama mocht betalen, maar dan was het wel de laatste keer.
Mijn haren verfde ik voor de laatste keer in mijn geschatte eigen haarkleur, ik besloot het te laten groeien en gaf mijn oude kleding aan een goed doel. Mijn nichtjes mochten ook wel een keer wat leuks krijgen. Tijd om te genieten van wat ik al heb, niet van wat ik nog wil. Ik werd verpest-kutkoter-af. Als ik iets wilde, mocht ik er voor sparen. Net als het lange haar.
Het is inmiddels twee jaar geleden en met baby steps ben ik eindelijk bij mijn doel gekomen.
Voor zover dat kan met een moeder die niet wil dat haar kinderen iets tekort komen. Gelukkig woon ik op mezelf en krijg ik alles in de vorm van voedsel. Schuldig hoef ik me niet te voelen, want voedsel is een van de eerste levensbehoeften. Oké, kleding ook wel, maar niet in die mate.
Na maandenlang in dezelfde outfits te lopen met precies hetzelfde kapsel en dode punten in mijn haar, is mijn moeder het zat. Aan mijn arm heeft ze me meegesleurd naar de eerste de beste winkelstraat in de buurt. Geld speelt geen rol, misschien zelfs nog wel minder dan een half jaar geleden.
Winkel in, winkel uit. Zo heb ik het nog nooit meegemaakt.
Wij hebben dan misschien het woord 'speedshoppen' ontdekt en toegeëigend, dit is gekkenwerk. Kijken, pakken, betalen en naar de volgende winkel is haar motto. Af en toe, bij een achterlijk dure winkel, alleen in de etalage kijken en snel door naar winkel nummer 297. Kappertje vinden en maar wat laten doen is het verstandigst.
Daar sta ik. Het is zes uur, alle winkels zijn dicht en uit mijn moeders portemonnaie vliegt een figuurlijke mot. In de buurt van een spiegel plof ik neer op de bank vanwege de kramp in mijn armen. Als ik alle tassen op de grond heb neergezet loop ik naar de spiegel.
Ik zie een meisje kijken. Ik heb nog nooit zoiets gezien. Die blik in haar ogen straalt zelfvertrouwen uit waar je U tegen zegt. Het is alsof ze weet dat ze nog nooit zo mooi is geweest. Dat kapsel, die kleren. Ze zou er bijna arrogant van worden.
---
Deze column is geplaatst op 25-02-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - kijk ook in ons columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan. Ga naar álle columns! >>