Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
De nieuwjaarsnacht met verlengsnoer
(door: Tessa)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (26), Irene (17), Romy (20) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen. Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
De nieuwjaarsnacht met verlengsnoer
Felle lichten. De muziek. Het bier dat telkens weer overal vandaan wordt getoverd. De mensen die er het meest toe doen zijn hier, met in het speciaal zij. De mooiste vrouw die ik ooit heb gezien en de stoutste droom die ik ooit heb gehad. Voor altijd wordt hem niet, maar de avond die eerst zo onschuldig leek heeft me toch een avond met haar opgeleverd.
Het is half tien. Ongeduldige blikken en koude vingers. Buiten.
Een telefoontje. "We fietsen NU naar je toe! Sorrysorryduizendsorry dat het even wat langer duurde maar dat halen we vanavond met een paar biertjes wel in." Einde gesprek. Ik kijk uit naar de twee meisjes waarmee ik zo naar het feestje-voor-een-uurtje ga. Als ik ze uiteindelijk zie fietsen en als zij mij zien staan wordt er natuurlijk geroepen. Ik zie twee lachende en koukleumende gezichten. De meiden van voetbal, wat heb ik die gemist.
De sneeuw maakt het fietsen moeilijk. We spreken af dat we hierom toch maar niet gaan drinken.
De deur klikt open en we lopen naar boven. Duizend zoenen worden uitgewisseld en de eerste connecties worden gelegd. Na een aantal colaatjes zijn we om. De cola maakt toch plaats voor bier en de sfeer wordt losser. Ik zie haar. Ze ziet mij ook. We maken een praatje, gewoon omdat we graag praatjes maken. Ze drinkt haar rosé, ik drink mijn bier. Ze gaat weg. Andere mensen hebben ook aandacht nodig, dat weet ik.
Ze is me niets verschuldigd, nooit geweest ook. Ik ken haar al zo lang maar pas op dit moment zie ik hoe mooi ze eigenlijk is als ze lacht. Als ze rosé met grote teugen achterover slaat, als ze praat over haar Judo carrière en roddelt over die ene schijnheilige trut die ik eigenlijk helemaal niet ken. Ze maakt mijn avond.
Heel wat biertjes en lamme gesprekken later is het ineens half twee.
De laatste slokken bier worden met moeite weggewerkt en we vertrekken met zijn allen naar de stad. Welke kroeg? Dilemma. Witte kat/Neighbours/witte kat/neighbours! Nee, toch de witte kat. Eenmaal binnen begint het feest pas écht. Iedereen hangt zijn of haar jas op en zoekt een eigen weg. Er zijn zoveel bekenden waaraan weer duizend zoenen gegeven moeten worden en de groep splitst zich op.
Ik zie haar niet meer. Ik sta op de bar. Geen idee hoe ik hier terecht ben gekomen maar het is leuk dus ik blijf staan. Ik kijk naar de mensen, het zijn er zoveel. Toch valt alleen het groene shirtje me op. De jonge vrouw met de rode krulletjes. Altijd op zoek naar de gezelligste mensen, naar de lekkerste jongens en naar het beste drankje. Een tijd staan we tegenover elkaar te dansen. Het eiland waar zij op staat zit niet vast aan de bar waar ik op sta en ik kan alleen maar kijken.
De muziek verandert en mensen komen naar me toe. Het zijn de mensen waardoor ik haar ken. Ze springt van haar eiland.
Drie uur. Te laat voor een doorsnee borrel, te vroeg voor een doorsnee stappersavond. Ze is naast me komen staan op de bar en danst zoals ze altijd danst. "Fuck the World, I’ve got nothing to lose." Dat ik haar nooit zal hebben betekent nog niet dat ik niet naar haar mag kijken. Ze merkt me op en lacht. Deze nacht is van haar.
Het laatste uur is ingetreden. Alle foute house hits uit de jaren negentig worden uit de kast getrokken. Ze voelt zich goed en zingt liedjes mee waarvan ze de tekst niet eens weet. Ik weet ze wel. Ik zing de liedjes zachtjes in haar oor en ze draait zich om. De glimlach uit mijn dromen. Alle ogen zijn op haar gericht, ze is de mooiste vrouw die zich op dit moment in deze kroeg bevindt. Mijn handen op haar heupen.
Ze zakt langzaam naar beneden met een grote grijns op haar gezicht. De jongens vinden dit leuk.
Zo’n tien jaar ouder en hetero als de beste, maar toch even van mij. Ik ruik haar geurtje om me heen, voel haar haren in mijn gezicht. Ze lacht. Ik lach. Ook al is ze zó hetero en zó oud, ze vindt dit net zo leuk als ik. De muziek verandert en ze draait haar gezicht opnieuw naar me toe. De krulletjes worden losgelaten uit het roze elastiekje dat ze bij elkaar bond en het eeuwige dansen gaat door tot vier uur. En dan moet ik gaan.
We nemen afscheid. Doordansend zegt ze gedag. Ik heb wel een klein kusje verdiend. Hét eerste en beste kusje van 2010. Ze zakt nog eens naar beneden en ik leg mijn gezicht in haar handen. Ik zie haar waarschijnlijk pas weer als we elkaar weer eens treffen op een feestje, maar dat geeft niet. Ze is mijn Nieuwjaarscadeau en deze avond zal ik niet snel vergeten. Als ik buiten sta weet ik dat 2010 nu officieel begonnen is. De nacht van 2 op 3 Januari, mijn nieuwjaarsnacht!
"Ik ken de tekst niet maar zo te horen ken jij de teksten heel goed dus wij redden het samen wel."
Mir.
---
Deze column is geplaatst op 04-03-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - kijk ook in ons columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan. Ga naar álle columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (26), Irene (17), Romy (20) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen. Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
De nieuwjaarsnacht met verlengsnoer
Felle lichten. De muziek. Het bier dat telkens weer overal vandaan wordt getoverd. De mensen die er het meest toe doen zijn hier, met in het speciaal zij. De mooiste vrouw die ik ooit heb gezien en de stoutste droom die ik ooit heb gehad. Voor altijd wordt hem niet, maar de avond die eerst zo onschuldig leek heeft me toch een avond met haar opgeleverd.
Het is half tien. Ongeduldige blikken en koude vingers. Buiten.
Een telefoontje. "We fietsen NU naar je toe! Sorrysorryduizendsorry dat het even wat langer duurde maar dat halen we vanavond met een paar biertjes wel in." Einde gesprek. Ik kijk uit naar de twee meisjes waarmee ik zo naar het feestje-voor-een-uurtje ga. Als ik ze uiteindelijk zie fietsen en als zij mij zien staan wordt er natuurlijk geroepen. Ik zie twee lachende en koukleumende gezichten. De meiden van voetbal, wat heb ik die gemist.
De sneeuw maakt het fietsen moeilijk. We spreken af dat we hierom toch maar niet gaan drinken.
De deur klikt open en we lopen naar boven. Duizend zoenen worden uitgewisseld en de eerste connecties worden gelegd. Na een aantal colaatjes zijn we om. De cola maakt toch plaats voor bier en de sfeer wordt losser. Ik zie haar. Ze ziet mij ook. We maken een praatje, gewoon omdat we graag praatjes maken. Ze drinkt haar rosé, ik drink mijn bier. Ze gaat weg. Andere mensen hebben ook aandacht nodig, dat weet ik.
Ze is me niets verschuldigd, nooit geweest ook. Ik ken haar al zo lang maar pas op dit moment zie ik hoe mooi ze eigenlijk is als ze lacht. Als ze rosé met grote teugen achterover slaat, als ze praat over haar Judo carrière en roddelt over die ene schijnheilige trut die ik eigenlijk helemaal niet ken. Ze maakt mijn avond.
Heel wat biertjes en lamme gesprekken later is het ineens half twee.
De laatste slokken bier worden met moeite weggewerkt en we vertrekken met zijn allen naar de stad. Welke kroeg? Dilemma. Witte kat/Neighbours/witte kat/neighbours! Nee, toch de witte kat. Eenmaal binnen begint het feest pas écht. Iedereen hangt zijn of haar jas op en zoekt een eigen weg. Er zijn zoveel bekenden waaraan weer duizend zoenen gegeven moeten worden en de groep splitst zich op.
Ik zie haar niet meer. Ik sta op de bar. Geen idee hoe ik hier terecht ben gekomen maar het is leuk dus ik blijf staan. Ik kijk naar de mensen, het zijn er zoveel. Toch valt alleen het groene shirtje me op. De jonge vrouw met de rode krulletjes. Altijd op zoek naar de gezelligste mensen, naar de lekkerste jongens en naar het beste drankje. Een tijd staan we tegenover elkaar te dansen. Het eiland waar zij op staat zit niet vast aan de bar waar ik op sta en ik kan alleen maar kijken.
De muziek verandert en mensen komen naar me toe. Het zijn de mensen waardoor ik haar ken. Ze springt van haar eiland.
Drie uur. Te laat voor een doorsnee borrel, te vroeg voor een doorsnee stappersavond. Ze is naast me komen staan op de bar en danst zoals ze altijd danst. "Fuck the World, I’ve got nothing to lose." Dat ik haar nooit zal hebben betekent nog niet dat ik niet naar haar mag kijken. Ze merkt me op en lacht. Deze nacht is van haar.
Het laatste uur is ingetreden. Alle foute house hits uit de jaren negentig worden uit de kast getrokken. Ze voelt zich goed en zingt liedjes mee waarvan ze de tekst niet eens weet. Ik weet ze wel. Ik zing de liedjes zachtjes in haar oor en ze draait zich om. De glimlach uit mijn dromen. Alle ogen zijn op haar gericht, ze is de mooiste vrouw die zich op dit moment in deze kroeg bevindt. Mijn handen op haar heupen.
Ze zakt langzaam naar beneden met een grote grijns op haar gezicht. De jongens vinden dit leuk.
Zo’n tien jaar ouder en hetero als de beste, maar toch even van mij. Ik ruik haar geurtje om me heen, voel haar haren in mijn gezicht. Ze lacht. Ik lach. Ook al is ze zó hetero en zó oud, ze vindt dit net zo leuk als ik. De muziek verandert en ze draait haar gezicht opnieuw naar me toe. De krulletjes worden losgelaten uit het roze elastiekje dat ze bij elkaar bond en het eeuwige dansen gaat door tot vier uur. En dan moet ik gaan.
We nemen afscheid. Doordansend zegt ze gedag. Ik heb wel een klein kusje verdiend. Hét eerste en beste kusje van 2010. Ze zakt nog eens naar beneden en ik leg mijn gezicht in haar handen. Ik zie haar waarschijnlijk pas weer als we elkaar weer eens treffen op een feestje, maar dat geeft niet. Ze is mijn Nieuwjaarscadeau en deze avond zal ik niet snel vergeten. Als ik buiten sta weet ik dat 2010 nu officieel begonnen is. De nacht van 2 op 3 Januari, mijn nieuwjaarsnacht!
"Ik ken de tekst niet maar zo te horen ken jij de teksten heel goed dus wij redden het samen wel."
Mir.
---
Deze column is geplaatst op 04-03-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - kijk ook in ons columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan. Ga naar álle columns! >>