Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
Bff
(door: Romy)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (26), Irene (17), Romy (20) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Bff
Voor het eerst in 1,5 week dat ik alleen ben. Er zijn al 3 langzame, zware minuten verstreken sinds ze de deur uit is. Ik denk dat ik een beetje verslaafd ben geraakt aan het in de buurt hebben van een goeie vriendin, die precies mij is. Iemand die waardeert hoe mijn buien in elkaar zitten en zich daar niks van aantrekt. Ik denk dat ik een beetje gewend ben geraakt aan het uiten van hoofdspinsels en het zonder woorden vragen naar positief commentaar daarop.
Ik ben gewend geraakt aan iemand die niet zucht, steunt en kreunt wanneer ik vertel dat ik 5 mensen leuk vind, maar een lief geluidje uit haar mond laat komen van oprechte blijdschap. Iemand die mij mezelf laat zijn wanneer ik zin heb om mensen kapot te schieten via de playstation, omdat ik iemand boos zag kijken en denk dat die blik naar mij gericht was.
Hoe deze vriendschap is begonnen moet je mij niet vragen.
De eerste 5 maanden van ons klasgenootschap waren 'normaal'. In de klas waren we vriendelijk naar elkaar en daarbuiten niets meer of minder. Als je mij toen had verteld dat we een maand later eigenlijk niet zonder elkaar in slaap zouden kunnen vallen, had ik je voor gek verklaard. Ik heb haar nooit echt leren kennen en zou niet inzien waarom dan nu ineens wel. Maar toch is ze een gewoonte in mijn leven geworden. Iets waar ik nu al kapot aan ga, als het weg is.
Ze vertelde een keer dat het leek alsof we elkaars Teddy zijn.
Het beertje die ik normaal gesproken krampachtig tussen mijn armen houd. Wanneer zij bij mij komt logeren heb ik die niet nodig. We zijn elkaars Teddy, maar dan op een afstand. Meer met de billen tegen elkaar aan. Zoals je zusjes weleens ziet doen in de film wanneer ze bang zijn door de onweer, maar ze toch in slaap zijn gevallen.
Misschien is zij wel het zusje die ik altijd al heb willen hebben. Het zusje die mij niet in de kou laat staan als ik de laatste bus heb gemist, of onverschillig blijft wanneer ik een gebroken hart heb. Zij is er een die bij mij blijft, tot we bil aan bil in slaap zijn gevallen, wanneer het eventjes niet meezit.
Ik weet dat ik er op elk moment van de dag voor haar ben.
Als het met haar eventjes niet meezit, omdat ze door een onverklaarbare reden zomaar in huilen uitbarst. Of omdat ze een oude liefde in de bus is tegengekomen, waar ze op dat moment geen zin in had en het niet meer trekt. En wanneer ze een geweldig weekend heeft gehad, maar niet kan wachten tot school om dat te vertellen, staat mijn deur ook voor haar open.
Zelfs als ik heb besloten een dag alleen te zijn. Gewoon omdat ik weet hoe het kan voelen wanneer je eventjes een schouder, of warme bil, nodig hebt. Ik ben inmiddels 57 langzame, zware minuten zonder enige warme bil verder en besef dat dit misschien wel de meest oprechte en beste vriendschap kan worden die iemand ooit heeft meegemaakt.
---
Deze column is geplaatst op 25-03-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - kijk ook in ons columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan. Ga naar álle columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (26), Irene (17), Romy (20) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Bff
Voor het eerst in 1,5 week dat ik alleen ben. Er zijn al 3 langzame, zware minuten verstreken sinds ze de deur uit is. Ik denk dat ik een beetje verslaafd ben geraakt aan het in de buurt hebben van een goeie vriendin, die precies mij is. Iemand die waardeert hoe mijn buien in elkaar zitten en zich daar niks van aantrekt. Ik denk dat ik een beetje gewend ben geraakt aan het uiten van hoofdspinsels en het zonder woorden vragen naar positief commentaar daarop.
Ik ben gewend geraakt aan iemand die niet zucht, steunt en kreunt wanneer ik vertel dat ik 5 mensen leuk vind, maar een lief geluidje uit haar mond laat komen van oprechte blijdschap. Iemand die mij mezelf laat zijn wanneer ik zin heb om mensen kapot te schieten via de playstation, omdat ik iemand boos zag kijken en denk dat die blik naar mij gericht was.
Hoe deze vriendschap is begonnen moet je mij niet vragen.
De eerste 5 maanden van ons klasgenootschap waren 'normaal'. In de klas waren we vriendelijk naar elkaar en daarbuiten niets meer of minder. Als je mij toen had verteld dat we een maand later eigenlijk niet zonder elkaar in slaap zouden kunnen vallen, had ik je voor gek verklaard. Ik heb haar nooit echt leren kennen en zou niet inzien waarom dan nu ineens wel. Maar toch is ze een gewoonte in mijn leven geworden. Iets waar ik nu al kapot aan ga, als het weg is.
Ze vertelde een keer dat het leek alsof we elkaars Teddy zijn.
Het beertje die ik normaal gesproken krampachtig tussen mijn armen houd. Wanneer zij bij mij komt logeren heb ik die niet nodig. We zijn elkaars Teddy, maar dan op een afstand. Meer met de billen tegen elkaar aan. Zoals je zusjes weleens ziet doen in de film wanneer ze bang zijn door de onweer, maar ze toch in slaap zijn gevallen.
Misschien is zij wel het zusje die ik altijd al heb willen hebben. Het zusje die mij niet in de kou laat staan als ik de laatste bus heb gemist, of onverschillig blijft wanneer ik een gebroken hart heb. Zij is er een die bij mij blijft, tot we bil aan bil in slaap zijn gevallen, wanneer het eventjes niet meezit.
Ik weet dat ik er op elk moment van de dag voor haar ben.
Als het met haar eventjes niet meezit, omdat ze door een onverklaarbare reden zomaar in huilen uitbarst. Of omdat ze een oude liefde in de bus is tegengekomen, waar ze op dat moment geen zin in had en het niet meer trekt. En wanneer ze een geweldig weekend heeft gehad, maar niet kan wachten tot school om dat te vertellen, staat mijn deur ook voor haar open.
Zelfs als ik heb besloten een dag alleen te zijn. Gewoon omdat ik weet hoe het kan voelen wanneer je eventjes een schouder, of warme bil, nodig hebt. Ik ben inmiddels 57 langzame, zware minuten zonder enige warme bil verder en besef dat dit misschien wel de meest oprechte en beste vriendschap kan worden die iemand ooit heeft meegemaakt.
---
Deze column is geplaatst op 25-03-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - kijk ook in ons columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan. Ga naar álle columns! >>