>>> Gluurbuur
(door: Tessa)

Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (27), Irene (17) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------

Gluurbuur

Maandag 5 April; holderdebolder irritatie in mijn stoffige bovenkamer slash zolder.

Stel je een dierentuin voor, zo’n HEULE grote waarin in je zowat elk beest dat er bestaat kan vinden. Als je naar binnen loopt pak je het eerste pad naar rechts en dan beland je bij een groot bassin. Op het bordje van het bassin staat het volgende: "habitat van het coolste beest uit de zee, de potvis’". Daar woon ik. Welkom in mijn huis, ga zitten en aanschouw mijn boeiende leven.

We leven in een kleine groep en trekken de meeste bezoekers in het park.

Want tja, Nederlanders likken hun vingers maar al te graag af bij dingen die anders zijn dan ze gewend zijn. Ook al leven wij al heel lang ons leven in dit bassin en zijn we aardig ingeburgerd in de dierentuin, ze blijven maar komen.

De aandacht was in het begin oké, we voelden ons meer op ons gemak doordat mensen ons lieten weten dat we zeer welkom waren. Nu bereikt de aandacht het omgekeerde effect; als ik niet zo’n groot log beest was geweest, was ik nu al duizend keer weggekropen achter een met homomoontjes bezaaide rots in het bassin om me te verstoppen voor die nieuwsgierige gluurburen.

Donderdag 8 April; de rust keerde terug op de stoffige bovenkamer slash zolder.

Eerst stelde ik me mijn leven voor als een grote dierentuin. Duizenden mensen voor de ramen van een groot bassin waarin Tessa de "big bad" potvis homomoontjes uit het water slurpt. Dé grote publiekstrekker. Mijn publiek is sinds toen omgedoopt tot gluurbuur en verbannen naar het hokje 'irritant'.

Zo zat van de vaak ongewenste aandacht die je alleen maar schijnt te krijgen als je homoseksueel bent, schreef ik het bovenstaande stukje. Ik was van mening dat mijn leven heus niet zo spectaculair is dat het nodig is om me elke dag duizend keer naar mijn seksleven te vragen, te vragen of ik in een roedel leef met alleen maar potjes en of er zoiets als het alfawijfje bestaat.

Die mening staat nog steeds trouwens, alleen mijn kijk op de aandacht die je krijgt als holebi is veranderd. Waar ik namelijk achter ben gekomen is dat, zoals wij een gaydar schijnen te hebben, de mens in het algemeen zeer gevoelige oortjes heeft voor het woord 'anders'.

Het is een doodnormale donderdagavond, zo’n avond waarop huize Tessa gezellig met elkaar achter de beeldbuis kruipt.

Aangezien vaders niets anders kan dan auto’s luchten en moeders niets anders kiezen dan huilfilms, kiezen we voor een democratische middenweg en gaan gezellig zitten voor Jensen. Ja, die aandachtsgeile puber met gasten in zijn programma die altijd anders zijn.

Vandaag op het menu: mini-me en Rita Verdonk. Gouden combi die twee! Een klein ventje met een piepstem versus een lompe politicus met een platgespoten botox gezicht. Wat valt je dus als eerste aan deze twee mensen op? Juist, ze zijn anders. Hoor het publiek lachen, gieren en brullen!

Toen ik een poosje naar het schouwspel had gekeken trok ik de volgende formidabele conclusie: niet alleen mijn seksuele geaardheid trekt de gluurbuur, alles wat afwijkt van de standaard mensennorm, denk hetero, gemiddeld postuur, een casual kop en een grijze massa-proof outfit, trekt onze nieuwsgierige buren!

Zo zijn kleine dwergmensjes met piepstemmetjes net zo interessant als holebi’s en zouden we daar ook het liefst massaal met een stokje in staan prikken om te kijken hoe ze reageren. Het gaat dus niet om een specifieke groep –ik dacht dat alleen homoseksuelen bedolven werden onder vaak ongewenste aandacht- maar om het woord 'anders'.

Ook ik vraag me stiekem heus wel eens af of Rita Verdonk voor elke emotie een ander gezicht op moet plakken.

Het is kennelijk het oh-zo oude aard van het beestje om interesse tonen in iets wat afwijkt van onze standaarden. Dit fenomeen staat beter bekend als nieuwsgierigheid. Nu ik weet dat mijn nieuwsgierige gluurbuur niet alleen uit is op mij en mijn seksleven, is het in ieder geval een stuk minder verleidelijk om boze blikken te werpen naar alles en iedereen dat me ondervraagt over mijn privéleven. Je zou kunnen zeggen dat ik begrijp dat anders interessant is.

Want ook al zullen we hierop volmondig protesteren, stiekem genieten we allemaal van anders, van speciaal en van de dingen die we zelf niet kennen. En eerlijk is eerlijk, hoe spannend is het om te weten dat je zo anders uit je moeder had kunnen vliegen dan hoe je nu op de wereld bent gezet? Een ware hersenkraker en dan ook iets wat veel mensen hierom bezighoudt.

Een mooie conclusie op een donderdagavond.

Of ik voortaan met open armen sta te wachten op al die nieuwsgierige mensen die even aapjes komen kijken voor de ramen genaamd 'mijn leven' is nog maar de vraag, maar ik hoop/denk dat ik me in ieder geval wat beter in kan leven in mijn gluurbuur, compleet uitgerust met ingebouwde 'anders-en-speciaal' sensoren. Die steen van het begin waar ik me als grote boze potvis het liefst achter wilde verschuilen, is niet meer nodig.


---
Deze column is geplaatst op 27-05-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>