Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
Net als in de film, ik wil het
(door: Irene)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (27), Irene (17) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Net als in de film, ik wil het
Als ik wakker word, gemaakt meestal, dan heb ik een droge mond. Mijn l. (liefde, liefje, liefste, lieve, lover, lekkerding, leukerd) heeft dan zin om te zoenen. En ik dus niet. Dat zie je nooit in de film. Altijd is dat stukje waarop ik naar de badkamer loop en water ga drinken er tussenuit geknipt.
En in die film zijn er in bed nooit overbodige armen, of armen die slapen.
Als het bij mij regent, is het nooit op een moment dat ik alles over me heen laat komen en ervan geniet. Het is terwijl ik naar school loop en te laat ben voor m’n wiskunde les. De eerste keer bij de ouders van m’n l. ging het niet fenomenaal mis.
Fenomenaal zeg ik omdat ik samen met m’n l. alle afleveringen van X Factor heb gekeken. Het is niet zo dat ik me altijd laat domineren, ik wil gewoon bij haar zijn. En van X Factor verlies ik. Verder is ze erg lief en ben ik ook best onafhankelijk.
Je ziet ook nooit de dagen dat we allebei naar school gaan, laat klaar zijn en elkaar pas vrijdagavond weer zien. Wat je wel zou zien is hoe we na school ijsjes gaan eten en andere geweldig leuke dingen doen. Maar dat doen we dus dan weer nooit. Hooguit eten we bij elkaar. En dan eten we gewoon broccoli en praten we over het weer. Iedereen aan tafel heeft z’n eigen verhalen, er wordt geen moment ingezoomd op ons oogcontact, of op onze voeten die elkaar zoeken.
We hebben geen minnaars. Ik lees nooit haar sms’jes, zij wel vaak mijn gedachten.
Dat zie je ook nooit. Iemand als ik, ik vind mezelf nog steeds erg leuk, die soms onzeker is. Ik ben niet bang dat ik als enige overblijf. Ik zit er nooit over in of m’n kleren wel goed zitten. Ik vind de lekkertjes van de school nooit lekkerder dan mezelf.
Maar ik kan me voorstellen dat er van de drie miljard vrouwen vast wel iemand is leuker dan ik. Althans, dat er iemand is die mijn l. leuker vindt dan dat ze mij vindt. Want we zitten niet in de filmset, waarbij ik de intelligentste, leukste, mooiste, 'one and only' ben.
Er zijn weinig momenten in 'onze' carrière filmwaardig. Onze eerste kus is wel een leuk scenario.
Ik was aan het feesten met m’n beste vrienden en sms’te met haar. Ik had haar nog nooit gezien en zij had al meer van mij gezien dan de meeste mensen. Haal je geen illusies van webcams in je hoofd. Mijne heeft 500 pixels en daarbij komt, over my dead body dat ik 'm daarvoor zou gebruiken. Ik bedoel alleen maar dat ik échte gesprekken met haar had.
Om kwart over twaalf zou zij buiten staan en zouden we naar het strand gaan. Iets drinken. Dat hadden we eerder die week afgesproken. Ik had haar namelijk quasi stoer gevraagd of ze 'een biertje' wilde drinken. Toen ze nee zei, vroeg ik met al m'n moed: "Is dat een 'nee', als in 'ik wil wijn' of ben ik nu afgewezen?" Ze hoefde ook geen wijn, ze wilde wel.
Op het strand hield ik eerst m'n verhalen over waar ik erg goed in ben. Het lijkt dan alsof ik verschrikkelijk relaxt ben en echt wel heel veel leuke dingen te vertellen heb. Ze vond er geen bal aan. Zelfs niet toen ik vertelde dat ik geen bruggetje kan. Plan B.
Het werd later en later. Ik had voordat ik weg ging nog tegen m'n vrienden gezegd: "We gaan niet zoenen, hoor." Maar hoe later het werd, hoe meer ik het wilde en hoe meer ik geloofde dat het niet ging gebeuren. En toen was daar die kus. Spotlights gericht op ons en de sterrenhemel, het geluid van de zee en wij op het strand.
Ons filmwaardige moment.
Ze vertellen je ook nooit dat je je beter niet kunt omdraaien als je net lekker in bed ligt samen. Je ligt op haar haren, haar arm plet je en je ligt zelf ook niet meer lekker. Nooit lijkt de film ook maar een beetje op ons leven. We zijn degelijk, met een ontzettend gewoon leven, broccoli-etend en X Factor kijkend.
Maar van die zes miljard mensen, zijn wij degenen die met een flesje water, haren in een staartje, moe maar ontzettend voldaan en gelukkig samen in slaap vallen. En dat gevoel, dat kan geen film je vertellen of laten zien. Want liefde is ruiken, voelen, proeven, genieten en geluk. Vooral dat laatste. Ons bed vol geluk.
---
Deze column is geplaatst op 10-06-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (27), Irene (17) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Net als in de film, ik wil het
Als ik wakker word, gemaakt meestal, dan heb ik een droge mond. Mijn l. (liefde, liefje, liefste, lieve, lover, lekkerding, leukerd) heeft dan zin om te zoenen. En ik dus niet. Dat zie je nooit in de film. Altijd is dat stukje waarop ik naar de badkamer loop en water ga drinken er tussenuit geknipt.
En in die film zijn er in bed nooit overbodige armen, of armen die slapen.
Als het bij mij regent, is het nooit op een moment dat ik alles over me heen laat komen en ervan geniet. Het is terwijl ik naar school loop en te laat ben voor m’n wiskunde les. De eerste keer bij de ouders van m’n l. ging het niet fenomenaal mis.
Fenomenaal zeg ik omdat ik samen met m’n l. alle afleveringen van X Factor heb gekeken. Het is niet zo dat ik me altijd laat domineren, ik wil gewoon bij haar zijn. En van X Factor verlies ik. Verder is ze erg lief en ben ik ook best onafhankelijk.
Je ziet ook nooit de dagen dat we allebei naar school gaan, laat klaar zijn en elkaar pas vrijdagavond weer zien. Wat je wel zou zien is hoe we na school ijsjes gaan eten en andere geweldig leuke dingen doen. Maar dat doen we dus dan weer nooit. Hooguit eten we bij elkaar. En dan eten we gewoon broccoli en praten we over het weer. Iedereen aan tafel heeft z’n eigen verhalen, er wordt geen moment ingezoomd op ons oogcontact, of op onze voeten die elkaar zoeken.
We hebben geen minnaars. Ik lees nooit haar sms’jes, zij wel vaak mijn gedachten.
Dat zie je ook nooit. Iemand als ik, ik vind mezelf nog steeds erg leuk, die soms onzeker is. Ik ben niet bang dat ik als enige overblijf. Ik zit er nooit over in of m’n kleren wel goed zitten. Ik vind de lekkertjes van de school nooit lekkerder dan mezelf.
Maar ik kan me voorstellen dat er van de drie miljard vrouwen vast wel iemand is leuker dan ik. Althans, dat er iemand is die mijn l. leuker vindt dan dat ze mij vindt. Want we zitten niet in de filmset, waarbij ik de intelligentste, leukste, mooiste, 'one and only' ben.
Er zijn weinig momenten in 'onze' carrière filmwaardig. Onze eerste kus is wel een leuk scenario.
Ik was aan het feesten met m’n beste vrienden en sms’te met haar. Ik had haar nog nooit gezien en zij had al meer van mij gezien dan de meeste mensen. Haal je geen illusies van webcams in je hoofd. Mijne heeft 500 pixels en daarbij komt, over my dead body dat ik 'm daarvoor zou gebruiken. Ik bedoel alleen maar dat ik échte gesprekken met haar had.
Om kwart over twaalf zou zij buiten staan en zouden we naar het strand gaan. Iets drinken. Dat hadden we eerder die week afgesproken. Ik had haar namelijk quasi stoer gevraagd of ze 'een biertje' wilde drinken. Toen ze nee zei, vroeg ik met al m'n moed: "Is dat een 'nee', als in 'ik wil wijn' of ben ik nu afgewezen?" Ze hoefde ook geen wijn, ze wilde wel.
Op het strand hield ik eerst m'n verhalen over waar ik erg goed in ben. Het lijkt dan alsof ik verschrikkelijk relaxt ben en echt wel heel veel leuke dingen te vertellen heb. Ze vond er geen bal aan. Zelfs niet toen ik vertelde dat ik geen bruggetje kan. Plan B.
Het werd later en later. Ik had voordat ik weg ging nog tegen m'n vrienden gezegd: "We gaan niet zoenen, hoor." Maar hoe later het werd, hoe meer ik het wilde en hoe meer ik geloofde dat het niet ging gebeuren. En toen was daar die kus. Spotlights gericht op ons en de sterrenhemel, het geluid van de zee en wij op het strand.
Ons filmwaardige moment.
Ze vertellen je ook nooit dat je je beter niet kunt omdraaien als je net lekker in bed ligt samen. Je ligt op haar haren, haar arm plet je en je ligt zelf ook niet meer lekker. Nooit lijkt de film ook maar een beetje op ons leven. We zijn degelijk, met een ontzettend gewoon leven, broccoli-etend en X Factor kijkend.
Maar van die zes miljard mensen, zijn wij degenen die met een flesje water, haren in een staartje, moe maar ontzettend voldaan en gelukkig samen in slaap vallen. En dat gevoel, dat kan geen film je vertellen of laten zien. Want liefde is ruiken, voelen, proeven, genieten en geluk. Vooral dat laatste. Ons bed vol geluk.
---
Deze column is geplaatst op 10-06-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>