>>> Het opdringen van de werkelijkheid
(door: Dave)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (27), Irene (17) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Het opdringen van de werkelijkheid
"Alles waar je je wil en aandacht op richt, wordt onzichtbaar, onbereikbaar, dat is tenminste mijn ervaring. Je ziet de dingen pas werkelijk uit je ooghoeken, als je eindelijk ergens anders mee bezig bent. Het is net of de werkelijkheid zich dan gepasseerd voelt, het niet neemt en zich aan je opdringt." *
Ik ben 12. We zijn vrienden.
We praten over schapen en neergeschoten lammetjes. Praten ook over niets, maar ook weer over heel veel. We verzinnen een woord voor jongens die met losse veters voorbij strompelen. We fietsen samen naar school en we spreken thuis af. In mijn dagdromen.
We doen.
Bij aardrijkskunde zit je naast me. Samen kijken we in de wereldatlas en met mijn wijsvinger wijs ik de landen aan die ik wil bezoeken. Je zit naast me. Ik zit naast jou. In het aardrijkskundelokaal. Onze docent zegt achter bijna elke zin "uh", dat hebben we geturfd. Bij elke ‘uh’ grinniken we. We grinniken zestig keer. Jij schuift dichter richting mij. De haren van mijn armen gaan richting het plafond. Jij ademt.
Mijn adem stokt.
Vrienden. We zijn vrienden en we zitten op de middelbare school. Hebben gymnastiek samen. We zijn een duo, voeren samen opdrachten uit. Houden elkaar in de houdgreep tijdens de worsteloefeningen in opdracht van de gymleraar. Je houdt mijn schouders vast. Ik druk mijn handpalmen tegen jouw schouderbladen. Je gooit me op de grond en ik lig in de houdgreep. Een minuut, twee minuten. En dan laat je me los.
We rennen.
We rennen rondjes om een meer om de snelste tijd van de school te halen. Ik stop. Jij rent door. Jij stopt na een minuut en kijkt achter je. Ik ren je voorbij. We zijn een van de laatste scholieren die over de finish rennen. We zijn niet de allerlaatste.
We zijn.
Maar komen nog steeds niet verder dan praten over niets. Over vreemde tikken van docent die ook maar mens zijn. Docenten zijn ook mensen. Daar staan we natuurlijk niet bij stil. Tenslotte zitten we op de middelbare school. En mogen we vinden en zeggen wat we willen.
Wij zijn de generatie die het verschil gaat maken. Die ervoor gaat zorgen dat we meer op straat gaan. Zoals in Frankrijk. We laten niet over ons heenlopen! We lachen om een gezamenlijke vriend die van school is gegaan. Hij is homo. De verwijfde jongen, maar zonder hem echt belachelijk te maken. Dat deden we niet, toch?
Ik doe alsof.
Mijn hart bonst in mijn kop als ik naast je loop. Als je een grap maakt. Als we in de kleedruimte staan en je je shirt over je hoofd trekt. Als je je broek omlaag trekt en een urinevlek op je witte ondergoed zichtbaar is. Ik draai mijn hoofd weg en vertel een grap, en wacht op jouw reactie.
Stilletjes probeer ik dichterbij te komen. En dat lukt. Hoe dichter we tegen elkaar aanzitten, hoe meer kippenvel mijn lichaam bekleedt. Als ik schokte, had ik het koud. Althans, dat zei ik. En hoe meer ik verlang naar je huid op de mijne hoe meer je met andere vrienden optrekt.
Ik ging naar een andere school, jij bleef nog een jaar zitten. Ik verhuisde en jij bleef wonen waar je woonde.
En nu vijftien jaar later kom ik je tegen. Sta je tegenover me. Ik tegenover jou. Zijn we geen jongetjes meer en ook jij bent erachter gekomen dat de herenliefde je voorkeur heeft. Net nu mijn hele wereld georganiseerd is, zorg jij voor de chaos. Dring jij je op aan mijn werkelijkheid. Nu ben je bereikbaar en ben ik onbereikbaar. En zijn de rollen omgedraaid.
* Twee vrouwen Harry Mulisch
---
Deze column is geplaatst op 10-06-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >> |
