Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
Het gebroken spiegelbeeld
(door: Tessa)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (27), Irene (17) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Het gebroken spiegelbeeld
Ik draag deze column op aan een vriend, een klasgenoot, een zoon, een broer en in het speciaal een goed mens.
Veel mensen zijn als spiegels, ze reflecteren vaak alleen wat er aan de buitenkant gebeurt. Dan lijkt het alsof het super goed gaat terwijl ze van binnen zulke andere dingen voelen. Het maakt me nog steeds bang hoe goed sommige mensen kunnen verbergen hoe ze zich echt voelen. En nou zitten we allemaal met vraagtekens. Het waaromgevoel gepaard met een nodige dosis betraande tissues. Onbeantwoorde vragen die nooit meer beantwoord zullen worden.
Sometimes goodbye's the only way.
Zijn spiegel vertoonde lange tijd al scheurtjes van ongeluk. Maar hij had een mooie glimlach, zo'n glimlach die alle scheurtjes in een spiegel wegvaagt waardoor er niets aan de hand leek te zijn. Hij leek zo sterk van geest, was ook sterk van geest. Zo vastberaden over hoe bepaalde dingen in de wereld volgens hem anders moesten. Hij had groot kunnen worden en mensen hadden hem op handen gedragen.
Hij voelde zich vaak alleen maar liet dit nooit blijken. Vrienden te over, thuis een tweelingbroer die hem, zoals vaak bij tweelingen het geval is, klakkeloos aanvoelde. Dachten we. Ik kan niet zo goed omschrijven wat voor gevoel ik voelde toen ik telefoon kreeg over zijn dood. Het kwam zo ongelooflijk onverwacht en ik besef nu pas wat er is gebeurd. Zijn spiegel is gebroken en kan niet meer gelijmd worden.
''I did it my way''
Een laatste boodschap aan zijn vrienden en familie. Ergens zo ongelooflijk verdrietig, maar aan de andere kant ook zo ongelooflijk mooi. Hij heeft het eindelijk op zijn manier kunnen aanpakken. Eindelijk geen mensen meer die hem vertelden wat hij moest doen en wie hij moest zijn. Geen wereld meer waarin je zo vaak wordt neergeslagen door pijn dat het steeds moeilijker wordt weer op te staan en door te gaan. Hij is vrij nou, eindelijk vrij.
We gaan hem allemaal missen. Hij was een bijzonder mens, een geweldige jongen die zo heeft geworsteld voor een lang en gelukkig leven. Hij was één van ons, maar durfde zijn ware gevoelens nooit uit te spreken. Hij heeft zijn rust verdiend, ook al was het nog lang zijn tijd niet om te gaan. Ik zal hem nooit vergeten. Wat hij zei, waar hij voor stond. Ik zal aan hem terugdenken zoals hij was en niet wat hij werd door zijn verdriet. Zijn verhaal zal voortleven in onze harten.
Relieve me.
Aan een vriend, een klasgenoot, een zoon en een broer. Aan een prachtig persoon waarvan niemand snapt dat nou juist hij besloot dat het tijd was om te gaan. Over de mooie tijden die we eens met elkaar hadden en over de jongen die zo graag verlost wilde worden van de pijn aan de binnenkant. We zullen nooit weten wat hij echt voelde maar hem herinneren als de reflectie die zijn spiegel ons toonde. De glimlach. Rest in peace, my friend...
---
Deze column is geplaatst op 24-06-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (27), Irene (17) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Het gebroken spiegelbeeld
Ik draag deze column op aan een vriend, een klasgenoot, een zoon, een broer en in het speciaal een goed mens.
Veel mensen zijn als spiegels, ze reflecteren vaak alleen wat er aan de buitenkant gebeurt. Dan lijkt het alsof het super goed gaat terwijl ze van binnen zulke andere dingen voelen. Het maakt me nog steeds bang hoe goed sommige mensen kunnen verbergen hoe ze zich echt voelen. En nou zitten we allemaal met vraagtekens. Het waaromgevoel gepaard met een nodige dosis betraande tissues. Onbeantwoorde vragen die nooit meer beantwoord zullen worden.
Sometimes goodbye's the only way.
Zijn spiegel vertoonde lange tijd al scheurtjes van ongeluk. Maar hij had een mooie glimlach, zo'n glimlach die alle scheurtjes in een spiegel wegvaagt waardoor er niets aan de hand leek te zijn. Hij leek zo sterk van geest, was ook sterk van geest. Zo vastberaden over hoe bepaalde dingen in de wereld volgens hem anders moesten. Hij had groot kunnen worden en mensen hadden hem op handen gedragen.
Hij voelde zich vaak alleen maar liet dit nooit blijken. Vrienden te over, thuis een tweelingbroer die hem, zoals vaak bij tweelingen het geval is, klakkeloos aanvoelde. Dachten we. Ik kan niet zo goed omschrijven wat voor gevoel ik voelde toen ik telefoon kreeg over zijn dood. Het kwam zo ongelooflijk onverwacht en ik besef nu pas wat er is gebeurd. Zijn spiegel is gebroken en kan niet meer gelijmd worden.
''I did it my way''
Een laatste boodschap aan zijn vrienden en familie. Ergens zo ongelooflijk verdrietig, maar aan de andere kant ook zo ongelooflijk mooi. Hij heeft het eindelijk op zijn manier kunnen aanpakken. Eindelijk geen mensen meer die hem vertelden wat hij moest doen en wie hij moest zijn. Geen wereld meer waarin je zo vaak wordt neergeslagen door pijn dat het steeds moeilijker wordt weer op te staan en door te gaan. Hij is vrij nou, eindelijk vrij.
We gaan hem allemaal missen. Hij was een bijzonder mens, een geweldige jongen die zo heeft geworsteld voor een lang en gelukkig leven. Hij was één van ons, maar durfde zijn ware gevoelens nooit uit te spreken. Hij heeft zijn rust verdiend, ook al was het nog lang zijn tijd niet om te gaan. Ik zal hem nooit vergeten. Wat hij zei, waar hij voor stond. Ik zal aan hem terugdenken zoals hij was en niet wat hij werd door zijn verdriet. Zijn verhaal zal voortleven in onze harten.
Relieve me.
Aan een vriend, een klasgenoot, een zoon en een broer. Aan een prachtig persoon waarvan niemand snapt dat nou juist hij besloot dat het tijd was om te gaan. Over de mooie tijden die we eens met elkaar hadden en over de jongen die zo graag verlost wilde worden van de pijn aan de binnenkant. We zullen nooit weten wat hij echt voelde maar hem herinneren als de reflectie die zijn spiegel ons toonde. De glimlach. Rest in peace, my friend...
---
Deze column is geplaatst op 24-06-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>