Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
Film 21
(door: Albert)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (27), Irene (17) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Film 21
Er is iets gebeurd. Het toeval heeft gesproken. Ik ben betoverd, verward, opgetogen en verwonderd over hoe fucking raar dingen kunnen lopen. Het is alsof ik me in een middelmatige romantische komedie bevind, met een scriptschrijver die duidelijk een steekje los heeft zitten.
Dit is mijn vierde maand in Wenen, ook al valt dat nog niet echt op te maken uit mijn gebrek aan ski-ervaring, mijn niet erg indrukwekkende jodel-capaciteiten en mijn onvermogen om een goedlopende zin in het Duits te formuleren. Ik heb al wel een paar Weense vrienden. Prominent in deze groep is Greta, maar die speelt vals, want haar kende ik al van toen we een jaar samen in een blauw huis in een dorpje op een Zweeds eiland woonden.
Greta had mij en mijn bezoek uit Nederland meegevraagd naar de bioscoop. Er zouden die avond korte films vertoond worden, gemaakt door filmmakers uit heel Europa, die maar 60 uur de tijd hadden om een hele film in elkaar te zetten. Sommige films waren übercool, maar na een stuk of twintig korte films waren we al redelijk ingekakt. Totdat film 21 me ruw uit de werkelijkheid trok.
Mijn eerste vriendje, een Italiaan die ik in Zweden ontmoet had, was sterk uitvergroot op het witte doek te zien.
Ik herkende alleen zijn stem, want zijn gezicht was van de camera weggedraaid. Goh, wat grappig, bedacht ik me nog. Die acteur klinkt precies als Davide. Ik dacht er verder niet bij na en keek de film uit. Toen kwam de aftiteling en kreeg ik een hartverzakking. 'Davide Gianluca Varacco' stond er. Ze hadden zijn naam verkeerd gespeld, maar het was onmiskenbaar: mijn eerste vriendje, die ik al jaren niet meer gezien had, speelde in de film die net door de hele filmzaal bekeken werd.
Drie jaar terug, in Zweden, had ik Davide ontmoet bij een vrijwilligerstraining in Stockholm. Hij was verlegen, knap en hetero, tenminste, dat dacht hij zelf, totdat hij ook mij leuk begon te vinden. Er ontstond iets moois. We reisden veel naar elkaar toe, hij woonde vlakbij Göteborg, ik op een eiland in de Baltische Zee, en maakten samen een reis naar Noorwegen. Maar na een maand was het alweer voorbij. Davide was onzeker over zijn homoseksualiteit, wilde niet uit de kast komen en moest diep nadenken. Het was genoeg.
En nu zag ik hem hier, in een kleine bioscoopzaal in Oostenrijk.
Het was tè toevallig. Toen ik zijn naam las, wist ik meteen dat er een kans bestond dat hij ook daadwerkelijk hier ergens in een bioscoopstoel zat. Alle films waren namelijk de dagen ervoor in Wenen gemaakt: deze avond was het eindresultaat, waar alle makers aanwezig zouden zijn. Ik moest en zou tot het einde blijven.
Tussen elke film door riepen Greta en ik: "Davide! Come here!", maar niemand reageerde. Nogal wiedes ook, want we lachten er hartelijk bij, waardoor we nogal dronken over kwamen. Film na film werd afgespeeld, mijn vrienden gingen één voor één naar huis, maar ik bleef wachten tot het eind. Ik kon niet naar huis gaan zonder te weten of Davide, die ik al drie jaar niet gesproken had, in dezelfde ruimte zat als ik.
Toen was het afgelopen. En daar was hij.
Hij was net zo verbaasd als ik en we vielen elkaar in de armen. We waren sprakeloos, dus het gesprek dat we hadden liep niet bepaald gesmeerd. Er gingen een hele hoop uitroeptekens mee gepaard. Hij zou nog samen met de filmmakers op stap, maar ik had teveel chaos in mijn hoofd om mee te gaan, dus we spraken af om de volgende dag samen koffie te drinken.
Het was goed om hem na al die jaren weer te spreken. Hij vertelde dat hij bijna klaar was op de filmacademie, dat hij een semester in Reykjavik gestudeerd had, dat hij nu totaal homo was geworden, al had het hem veel tijd gekost om het te accepteren. Ik was natuurlijk superblij: ik had iemand bekeerd tot de herenliefde! Hij moest er smakelijk om lachen. We dronken onze koffie op en hij vertrok met de trein van zeven uur naar Italië. Zonder afscheidskus.
Dit is het moment om over het lot te beginnen. Zoiets kan geen toeval zijn.
Toeval is een telefoontje van iemand aan wie je net dacht, een liedje op de radio dat je al de hele dag in je hoofd had. Geen ontmoeting met je eerste liefde in een klein bioscoopzaaltje in een grote stad als Wenen. Toch weiger ik in het lot te geloven.
Als alles al vast staat, waarom zou je dan nog moeite doen iets van je leven te maken? Je eigen keuzes maken is één van de grootste invloeden op je wezen, niet een lot (of een God) dat je als marionet door het leven laat dansen. Geef mij dus maar toeval. Dat maakt het een stuk spannender om je ex onverhoeds tegen het lijf te lopen.
Dag Davide. Tot de volgende keer.
---
Deze column is geplaatst op 24-06-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (27), Irene (17) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Film 21
Er is iets gebeurd. Het toeval heeft gesproken. Ik ben betoverd, verward, opgetogen en verwonderd over hoe fucking raar dingen kunnen lopen. Het is alsof ik me in een middelmatige romantische komedie bevind, met een scriptschrijver die duidelijk een steekje los heeft zitten.
Dit is mijn vierde maand in Wenen, ook al valt dat nog niet echt op te maken uit mijn gebrek aan ski-ervaring, mijn niet erg indrukwekkende jodel-capaciteiten en mijn onvermogen om een goedlopende zin in het Duits te formuleren. Ik heb al wel een paar Weense vrienden. Prominent in deze groep is Greta, maar die speelt vals, want haar kende ik al van toen we een jaar samen in een blauw huis in een dorpje op een Zweeds eiland woonden.
Greta had mij en mijn bezoek uit Nederland meegevraagd naar de bioscoop. Er zouden die avond korte films vertoond worden, gemaakt door filmmakers uit heel Europa, die maar 60 uur de tijd hadden om een hele film in elkaar te zetten. Sommige films waren übercool, maar na een stuk of twintig korte films waren we al redelijk ingekakt. Totdat film 21 me ruw uit de werkelijkheid trok.
Mijn eerste vriendje, een Italiaan die ik in Zweden ontmoet had, was sterk uitvergroot op het witte doek te zien.
Ik herkende alleen zijn stem, want zijn gezicht was van de camera weggedraaid. Goh, wat grappig, bedacht ik me nog. Die acteur klinkt precies als Davide. Ik dacht er verder niet bij na en keek de film uit. Toen kwam de aftiteling en kreeg ik een hartverzakking. 'Davide Gianluca Varacco' stond er. Ze hadden zijn naam verkeerd gespeld, maar het was onmiskenbaar: mijn eerste vriendje, die ik al jaren niet meer gezien had, speelde in de film die net door de hele filmzaal bekeken werd.
Drie jaar terug, in Zweden, had ik Davide ontmoet bij een vrijwilligerstraining in Stockholm. Hij was verlegen, knap en hetero, tenminste, dat dacht hij zelf, totdat hij ook mij leuk begon te vinden. Er ontstond iets moois. We reisden veel naar elkaar toe, hij woonde vlakbij Göteborg, ik op een eiland in de Baltische Zee, en maakten samen een reis naar Noorwegen. Maar na een maand was het alweer voorbij. Davide was onzeker over zijn homoseksualiteit, wilde niet uit de kast komen en moest diep nadenken. Het was genoeg.
En nu zag ik hem hier, in een kleine bioscoopzaal in Oostenrijk.
Het was tè toevallig. Toen ik zijn naam las, wist ik meteen dat er een kans bestond dat hij ook daadwerkelijk hier ergens in een bioscoopstoel zat. Alle films waren namelijk de dagen ervoor in Wenen gemaakt: deze avond was het eindresultaat, waar alle makers aanwezig zouden zijn. Ik moest en zou tot het einde blijven.
Tussen elke film door riepen Greta en ik: "Davide! Come here!", maar niemand reageerde. Nogal wiedes ook, want we lachten er hartelijk bij, waardoor we nogal dronken over kwamen. Film na film werd afgespeeld, mijn vrienden gingen één voor één naar huis, maar ik bleef wachten tot het eind. Ik kon niet naar huis gaan zonder te weten of Davide, die ik al drie jaar niet gesproken had, in dezelfde ruimte zat als ik.
Toen was het afgelopen. En daar was hij.
Hij was net zo verbaasd als ik en we vielen elkaar in de armen. We waren sprakeloos, dus het gesprek dat we hadden liep niet bepaald gesmeerd. Er gingen een hele hoop uitroeptekens mee gepaard. Hij zou nog samen met de filmmakers op stap, maar ik had teveel chaos in mijn hoofd om mee te gaan, dus we spraken af om de volgende dag samen koffie te drinken.
Het was goed om hem na al die jaren weer te spreken. Hij vertelde dat hij bijna klaar was op de filmacademie, dat hij een semester in Reykjavik gestudeerd had, dat hij nu totaal homo was geworden, al had het hem veel tijd gekost om het te accepteren. Ik was natuurlijk superblij: ik had iemand bekeerd tot de herenliefde! Hij moest er smakelijk om lachen. We dronken onze koffie op en hij vertrok met de trein van zeven uur naar Italië. Zonder afscheidskus.
Dit is het moment om over het lot te beginnen. Zoiets kan geen toeval zijn.
Toeval is een telefoontje van iemand aan wie je net dacht, een liedje op de radio dat je al de hele dag in je hoofd had. Geen ontmoeting met je eerste liefde in een klein bioscoopzaaltje in een grote stad als Wenen. Toch weiger ik in het lot te geloven.
Als alles al vast staat, waarom zou je dan nog moeite doen iets van je leven te maken? Je eigen keuzes maken is één van de grootste invloeden op je wezen, niet een lot (of een God) dat je als marionet door het leven laat dansen. Geef mij dus maar toeval. Dat maakt het een stuk spannender om je ex onverhoeds tegen het lijf te lopen.
Dag Davide. Tot de volgende keer.
---
Deze column is geplaatst op 24-06-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>