Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
Zomergeluk
(door: Coen)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (27), Irene (17) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Zomergeluk
Geluk, is dat niet wat ieder mens op en om deze aardbol zoekt? Geluk in werk, relaties, in het ganse leven. Al twintig jaar lang ben ik er zelf naar op zoek, maar wat is het nu eigenlijk, geluk? Bestaat het überhaupt wel?
Afstevenend op alweer mijn 21e verjaardag blijf ik erover peinzen.
Bestaat geluk en zo nee, hoe moet je dan je leven inrichten? Is het leven dan nog wel iets waard? Mocht het wel bestaan, wat is dan de vorm van geluk? Is het langdurig, tijdelijk? Is geluk het maken van keuzes en het accepteren van de gevolgen? Is geluk de juiste keuzes maken? Is geluk überhaupt afhankelijk van onze keuzes?
Ooit kwam ik zwaar bedwelmd tot de kosmische cliché-conclusie dat we de keuzes zijn die we maken. Maar wat als je geen keuzes kúnt maken omdat je niet weet wat je wilt? Wat ben je dan nog?
Wordt een mens dan zoals ik nu ben, stuurloos en besluiteloos?
Het afgelopen collegejaar was geen grote bron van levensgeluk. Sterker nog, het zal vooralsnog mijn levensgeschiedenis ingaan als het allerellendigste van mijn studiejaren. Omdat mijn studie Taal- en Cultuurstudies me niet beviel begon ik daarnaast in september aan een tweede, namelijk klassieke talen.
Ik dacht, hoopte, verwachtte zelfs, dat het mijn levensredding zou worden, maar helaas bleek deze studie op de 'oh zo vrije universiteit' de hel op aarde en nog voor de jaarwisseling zei ik dag met mijn handje. Aan de ene kant is het tot nog toe mijn grootste faalactie ooit. Aan de andere kant weet ik het nu in elk geval zeker:
Er bestaan echt geen opleidingen die me extatisch genot verschaffen.
Sprekend met studiegenoten die vol passie over hun vakgebied vertellen en vrolijk mededelen dat ze hierna een onderzoeksmaster gaan doen bedenk ik me dat ik nooit zo ben geweest en dat ik nooit zo zal worden. Kennis vergaren is leuk, verantwoord onderzoek doen volgens academische regels is irritant.
Misschien ben ik gewoon lui en heb ik een of meerdere schoppen onder mijn kont nodig. Misschien moet ik mijn passie nog vinden, misschien zal ik nooit ergens waarlijk passie voor voelen. Voor zover ik weet is passie geen keuze, maar zou geluk dan liggen in het accepteren van een passieloos leven?
Juist dat is volstrekt onacceptabel.
Als ik alles bij TCS had gedaan zoals het had gemoeten had ik nu een bachelortitel gehad en was ik volgend jaar braaf begonnen aan een master. Op zijn onwaarschijnlijk vroegst komt de bachelor er nu over twee jaar, en over de master die daarna zou moeten komen wil ik niet eens meer nadenken.
Stoppen is geen optie, want ik denk niet dat dom voelen bijdraagt aan levensgeluk. Bovendien schijn ik door middel van studeren te investeren in mijn toekomst. Nu lijkt putjesschepper zijn me niets, maar tot in lengte van dagen inscripties en overgeleverde geschriften onderzoeken gaat me ook te ver.
En nu is het collegejaar bijna voorbij, nog drie dagen tot het laatste tentamen.
Nog drie dagen en dan zal het zomervakantie zijn. Ik zal vervolgens tot in september elke nacht rond vijf uur naar bed gaan en elke dag tegen tweeën opstaan, om alleen maar te peinzen over het leven en me af te vragen waar het mis is gegaan. De zomer ligt voor me als een uitgestrekte doch onvermijdelijke woestijn en er zit nog maar één ding op om daarin niet te bezwijken.
Blijven streven naar geluk, blijven zoeken naar passies, naar nieuwe dingen. Ook al lijkt de tocht zinloos, ook al is het pijnlijk en ook al lijkt het alsof er geen licht is aan het einde van deze tunnel. Na de zomer ga ik er gewoon weer tegenaan, omdat er gewoonweg niets anders is dat ik kan doen.
Nu maar hopen dat mijn beeld van passies en levensgeluk geen illusionaire fata morgana blijkt te zijn.
---
Deze column is geplaatst op 01-07-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (16), Robin (18), Coen (20), Dave (27), Irene (17) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Zomergeluk
Geluk, is dat niet wat ieder mens op en om deze aardbol zoekt? Geluk in werk, relaties, in het ganse leven. Al twintig jaar lang ben ik er zelf naar op zoek, maar wat is het nu eigenlijk, geluk? Bestaat het überhaupt wel?
Afstevenend op alweer mijn 21e verjaardag blijf ik erover peinzen.
Bestaat geluk en zo nee, hoe moet je dan je leven inrichten? Is het leven dan nog wel iets waard? Mocht het wel bestaan, wat is dan de vorm van geluk? Is het langdurig, tijdelijk? Is geluk het maken van keuzes en het accepteren van de gevolgen? Is geluk de juiste keuzes maken? Is geluk überhaupt afhankelijk van onze keuzes?
Ooit kwam ik zwaar bedwelmd tot de kosmische cliché-conclusie dat we de keuzes zijn die we maken. Maar wat als je geen keuzes kúnt maken omdat je niet weet wat je wilt? Wat ben je dan nog?
Wordt een mens dan zoals ik nu ben, stuurloos en besluiteloos?
Het afgelopen collegejaar was geen grote bron van levensgeluk. Sterker nog, het zal vooralsnog mijn levensgeschiedenis ingaan als het allerellendigste van mijn studiejaren. Omdat mijn studie Taal- en Cultuurstudies me niet beviel begon ik daarnaast in september aan een tweede, namelijk klassieke talen.
Ik dacht, hoopte, verwachtte zelfs, dat het mijn levensredding zou worden, maar helaas bleek deze studie op de 'oh zo vrije universiteit' de hel op aarde en nog voor de jaarwisseling zei ik dag met mijn handje. Aan de ene kant is het tot nog toe mijn grootste faalactie ooit. Aan de andere kant weet ik het nu in elk geval zeker:
Er bestaan echt geen opleidingen die me extatisch genot verschaffen.
Sprekend met studiegenoten die vol passie over hun vakgebied vertellen en vrolijk mededelen dat ze hierna een onderzoeksmaster gaan doen bedenk ik me dat ik nooit zo ben geweest en dat ik nooit zo zal worden. Kennis vergaren is leuk, verantwoord onderzoek doen volgens academische regels is irritant.
Misschien ben ik gewoon lui en heb ik een of meerdere schoppen onder mijn kont nodig. Misschien moet ik mijn passie nog vinden, misschien zal ik nooit ergens waarlijk passie voor voelen. Voor zover ik weet is passie geen keuze, maar zou geluk dan liggen in het accepteren van een passieloos leven?
Juist dat is volstrekt onacceptabel.
Als ik alles bij TCS had gedaan zoals het had gemoeten had ik nu een bachelortitel gehad en was ik volgend jaar braaf begonnen aan een master. Op zijn onwaarschijnlijk vroegst komt de bachelor er nu over twee jaar, en over de master die daarna zou moeten komen wil ik niet eens meer nadenken.
Stoppen is geen optie, want ik denk niet dat dom voelen bijdraagt aan levensgeluk. Bovendien schijn ik door middel van studeren te investeren in mijn toekomst. Nu lijkt putjesschepper zijn me niets, maar tot in lengte van dagen inscripties en overgeleverde geschriften onderzoeken gaat me ook te ver.
En nu is het collegejaar bijna voorbij, nog drie dagen tot het laatste tentamen.
Nog drie dagen en dan zal het zomervakantie zijn. Ik zal vervolgens tot in september elke nacht rond vijf uur naar bed gaan en elke dag tegen tweeën opstaan, om alleen maar te peinzen over het leven en me af te vragen waar het mis is gegaan. De zomer ligt voor me als een uitgestrekte doch onvermijdelijke woestijn en er zit nog maar één ding op om daarin niet te bezwijken.
Blijven streven naar geluk, blijven zoeken naar passies, naar nieuwe dingen. Ook al lijkt de tocht zinloos, ook al is het pijnlijk en ook al lijkt het alsof er geen licht is aan het einde van deze tunnel. Na de zomer ga ik er gewoon weer tegenaan, omdat er gewoonweg niets anders is dat ik kan doen.
Nu maar hopen dat mijn beeld van passies en levensgeluk geen illusionaire fata morgana blijkt te zijn.
---
Deze column is geplaatst op 01-07-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>