Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
Het prinsessenkasteel
(door: Tessa)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (17), Robin (18), Coen (21), Dave (27), Irene (18) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Het prinsessenkasteel
Ze wilde niet luisteren naar het gebonk en de schreeuwende stem. Toch moest ze het ook deze keer weer aanhoren, eronderuit glippen was onmogelijk. Ze kroop naar haar kleine zusje toe dat stilletjes zat te huilen. Toen de deurkruk weer wild heen en weer werd getrokken door de schreeuwende man aan de andere kant van de deur, was ze blij dat ze haar zusje hier naartoe had gesleept.
In de badkamer was het veilig en lekker warm. Haar zusje huilde nog steeds op een smorende en smekende manier. Haar hand gleed over de betraande wangen en ze proefde de tranen. Zout. Zout rijmt op koud en stout en oud. Allemaal stomme woorden. Het maakte haar boos en verdrietig maar ze moest flink zijn, want ze was groot. Groter dan alles en iedereen en 'nevernooitniet' bang.
Toen ze haar kleine zusje weer hoorde snikken fluisterde ze "sst, stil maar. Wees maar niet bang! Je weet toch dat papa vanzelf wel ophoudt met schreeuwen als we hier rustig blijven zitten?’"
Maar hij ging deze keer niet zomaar weg, hij schreeuwde langer en harder dan normaal.
"Dat vieze gele drinken uit die groene blikjes was toch niet meer goed?", mompelde ze half in gedachten verzonken. Papa deed altijd moeilijk als het om dat drinken ging. Hij kon wel uit elkaar ploffen, zoveel dronk hij ervan. Je vond ze overal door het huis, die lege blikjes waar dat vieze drinken in had gezeten.
Ze verzamelde de hele blikjes altijd en als ze er genoeg had kon ze er een prinsessenkasteel van bouwen. Daar speelde ze dan net zolang in totdat papa de blikjes ging opruimen omdat er mensen op bezoek zouden komen. Dat was wel stom, dan moest ze weer wachten, weer alle hele blikjes sparen en opnieuw een kasteel bouwen, maar gelukkig kon papa heel snel drinken.
Ze hoorde een kraaienstem die iets naar boven gilde.
Het was die rare vrouw die papa eens mee naar huis had genomen en die niet meer weg was gegaan. Papa vond haar lief maar zij vond haar niet aardig. De vrouw was net zoals de tranen; zout, koud, oud, stout. Ze had de oude papa kapot gemaakt en zelf een nieuwe gebouwd. Zij had ook de blikjes mee naar huis genomen.
Het werd stiller aan de andere kant van de deur en de houten vloer kraakte. Papa luisterde altijd naar de vrouw. Ze had vast weer ergens hulp bij nodig en dan zag hij haar en haar zusje niet meer. Dan waren ze weer onzichtbaar.
Soms doe je dingen toch verkeerd terwijl je het alleen maar heel heel héél goed wil doen.
Haar zusje had als eerste geproefd. Ze mochten nooit aan papa’s drinken komen, want dan werd hij heel boos en joeg hij ze de badkamer in. Deze keer lag hij te slapen en kon hij ze niet wegjagen. Ze moest wel proeven, ze wilde weten wat er zo bijzonder aan dat drinken was.
Als papa meer dan tien blikjes leeg had en opstond om nog meer uit de koelkast te halen liep hij heel gek, alsof zijn benen ruzie hadden met elkaar. Hij werd gewoon vet ziek van dat drinken, dat wist ze zeker. Haar zusje trok gelijk een zuur gezicht nadat ze een slokje had genomen en toen ze het zelf proefde kreeg ze tranen in haar ogen.
Ze wist het wel! Het drinken was niet meer goed! Daarom deed papa altijd zo raar als hij het had gedronken! Ze besloten samen alle blikjes open te maken en door de wasbak te spoelen. Wat zou papa blij zijn.
Het roodgloeiende van haar wang liet zien dat papa helemaal niet zo blij was.
Zo hard was ze nog nooit geslagen. Haar zusje had haar omhoog moeten helpen want ze was omver gevallen door de klap. Samen waren ze naar de badkamer gerend en hadden de deur gauw dichtgedraaid. En nu zaten ze hier, haar zusje snikkend. Zij met een roodgloeiende wang.
Ze wilde zo graag helpen maar haar papa wilde niet geholpen worden. Straks zou ze het goed met hem moeten maken en sorry moeten zeggen. Ze zou haar kleine zusje in bed stoppen en naar beneden trippelen met al haar zakgeld en het hem geven. Dan kon hij weer alle groene blikjes vies geel drinken van de wereld kopen in de supermarkt!
Wat zou papa weer blij met haar zijn.
Aan alle kleine meisjes en hun zusjes die prinsessenkastelen van hun vaders bierblikjes kunnen bouwen.
---
Deze column is geplaatst op 23-07-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (17), Robin (18), Coen (21), Dave (27), Irene (18) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Het prinsessenkasteel
Ze wilde niet luisteren naar het gebonk en de schreeuwende stem. Toch moest ze het ook deze keer weer aanhoren, eronderuit glippen was onmogelijk. Ze kroop naar haar kleine zusje toe dat stilletjes zat te huilen. Toen de deurkruk weer wild heen en weer werd getrokken door de schreeuwende man aan de andere kant van de deur, was ze blij dat ze haar zusje hier naartoe had gesleept.
In de badkamer was het veilig en lekker warm. Haar zusje huilde nog steeds op een smorende en smekende manier. Haar hand gleed over de betraande wangen en ze proefde de tranen. Zout. Zout rijmt op koud en stout en oud. Allemaal stomme woorden. Het maakte haar boos en verdrietig maar ze moest flink zijn, want ze was groot. Groter dan alles en iedereen en 'nevernooitniet' bang.
Toen ze haar kleine zusje weer hoorde snikken fluisterde ze "sst, stil maar. Wees maar niet bang! Je weet toch dat papa vanzelf wel ophoudt met schreeuwen als we hier rustig blijven zitten?’"
Maar hij ging deze keer niet zomaar weg, hij schreeuwde langer en harder dan normaal.
"Dat vieze gele drinken uit die groene blikjes was toch niet meer goed?", mompelde ze half in gedachten verzonken. Papa deed altijd moeilijk als het om dat drinken ging. Hij kon wel uit elkaar ploffen, zoveel dronk hij ervan. Je vond ze overal door het huis, die lege blikjes waar dat vieze drinken in had gezeten.
Ze verzamelde de hele blikjes altijd en als ze er genoeg had kon ze er een prinsessenkasteel van bouwen. Daar speelde ze dan net zolang in totdat papa de blikjes ging opruimen omdat er mensen op bezoek zouden komen. Dat was wel stom, dan moest ze weer wachten, weer alle hele blikjes sparen en opnieuw een kasteel bouwen, maar gelukkig kon papa heel snel drinken.
Ze hoorde een kraaienstem die iets naar boven gilde.
Het was die rare vrouw die papa eens mee naar huis had genomen en die niet meer weg was gegaan. Papa vond haar lief maar zij vond haar niet aardig. De vrouw was net zoals de tranen; zout, koud, oud, stout. Ze had de oude papa kapot gemaakt en zelf een nieuwe gebouwd. Zij had ook de blikjes mee naar huis genomen.
Het werd stiller aan de andere kant van de deur en de houten vloer kraakte. Papa luisterde altijd naar de vrouw. Ze had vast weer ergens hulp bij nodig en dan zag hij haar en haar zusje niet meer. Dan waren ze weer onzichtbaar.
Soms doe je dingen toch verkeerd terwijl je het alleen maar heel heel héél goed wil doen.
Haar zusje had als eerste geproefd. Ze mochten nooit aan papa’s drinken komen, want dan werd hij heel boos en joeg hij ze de badkamer in. Deze keer lag hij te slapen en kon hij ze niet wegjagen. Ze moest wel proeven, ze wilde weten wat er zo bijzonder aan dat drinken was.
Als papa meer dan tien blikjes leeg had en opstond om nog meer uit de koelkast te halen liep hij heel gek, alsof zijn benen ruzie hadden met elkaar. Hij werd gewoon vet ziek van dat drinken, dat wist ze zeker. Haar zusje trok gelijk een zuur gezicht nadat ze een slokje had genomen en toen ze het zelf proefde kreeg ze tranen in haar ogen.
Ze wist het wel! Het drinken was niet meer goed! Daarom deed papa altijd zo raar als hij het had gedronken! Ze besloten samen alle blikjes open te maken en door de wasbak te spoelen. Wat zou papa blij zijn.
Het roodgloeiende van haar wang liet zien dat papa helemaal niet zo blij was.
Zo hard was ze nog nooit geslagen. Haar zusje had haar omhoog moeten helpen want ze was omver gevallen door de klap. Samen waren ze naar de badkamer gerend en hadden de deur gauw dichtgedraaid. En nu zaten ze hier, haar zusje snikkend. Zij met een roodgloeiende wang.
Ze wilde zo graag helpen maar haar papa wilde niet geholpen worden. Straks zou ze het goed met hem moeten maken en sorry moeten zeggen. Ze zou haar kleine zusje in bed stoppen en naar beneden trippelen met al haar zakgeld en het hem geven. Dan kon hij weer alle groene blikjes vies geel drinken van de wereld kopen in de supermarkt!
Wat zou papa weer blij met haar zijn.
Aan alle kleine meisjes en hun zusjes die prinsessenkastelen van hun vaders bierblikjes kunnen bouwen.
---
Deze column is geplaatst op 23-07-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>