Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
Vertrouwd
(door: Robin)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (17), Robin (18), Coen (21), Dave (27), Irene (18) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Vertrouwd
Daar zitten we dan. Een groep achtien-, negentien-, en ouder-jarigen. Zogenaamd volwassen.
Allemaal wonen we inmiddels ergens anders. We hebben andere hobby’s, andere kledingsmaken en eigen vrienden die de rest niet kent, omdat ze in een ander wereldje passen. We luisteren naar andere muziek en kijken naar andere televisieseries. We hebben allemaal ons eigen verleden, heden en toekomst. Maar één ding hebben we wel gemeenschappelijk: de vrijdagavonden na school of in het weekend in ons stamcafé.
De structuur is bekend, vertrouwd zelfs. We druppelen met zijn tweeën of solo binnen en gaan zoals altijd in dezelfde hoek zitten. We bestellen pas als iedereen er is, al had dat helemaal niet gehoeven. Nadat we allemaal grondig de kaart bestudeerd hebben, bestellen we immers toch hetzelfde als altijd. Een whiskycola, een fruitmartini, een mojito, een paar pilsjes en de cocktail van de week.
Dit deel van het ritueel heeft geen geheimen meer voor ons.
Terwijl we zitten te wachten op de bestelling nemen we onopgemerkt spontaan een meer ontspannen houding aan. Iemand zakt wat verder onderuit in zijn stoel, twee kruisen er de benen over elkaar, een persoon gaat zover om de stoel om te draaien en er achterstevoren op te gaan zitten, een maakt nog snel gebruik van het toilet- want ja, ze was weer de tijd uit het oog verloren en had weer moeten haasten- en ik kruis mijn enkels onder de tafel en hang wat verder naar de rugleuning toe. De avond kan beginnen.
Naarmate de avond vordert, worden we wat losser. Dit zou een direct gevolg kunnen zijn van de alcohol, maar ik denk graag dat het komt door de gezelligheid. We luisteren naar verhalen die al honderd keer verteld en gehoord zijn en lachen alsof het de eerste keer is. We delen de gebeurtenissen van de afgelopen week of weken en roddelen alsof ons leven er van afhangt. We houden dingen voor onszelf, maar gooien toch zoveel mogelijk in de groep. We kennen elkaar te goed om dat niet te doen.
Ik zie hun vertrouwde bewegingen, herken de tic'jes.
Eén praat met haar handen, de whiskycola gevaarlijk heen en weer bewegend. Eén knikt een beetje hersenloos met zijn hoofd terwijl zijn ogen op de kont van de serveerster blijven hangen. Eén is al aan haar vierde drankje, terwijl ik toch best wel zeker weet dat ze met de auto is. Bij een ander is uit haar ogen af te lezen dat ze weer met haar gedachten bij haar ex is. Eén zit een beetje heen en weer te bewegen en wrijft bijna continu met zijn been tegen degene naast hem. De bekende taferelen.
De avond komt langzamerhand aan haar einde en nog zitten we in onze vaste kroeg met ons vaste drankje. Zoals altijd komen nu de gênantere verhalen en met het schaamrood op de kaken praten we over dingen waar we zonder de alcohol en het vertrouwen in elkaar nooit over zouden durven spreken. Ik heb ze zien veranderen terwijl de uren verstreken en de drank vloeide. Ik heb ze amoureus, geanimeerd, aanhankelijk, nostalgisch en zelfs somber zien worden.
Wat zo’n avond al allemaal niet met je kan doen.
Daar zitten we dan. Content met waar we zijn, maar wetend dat het tijd is om er langzaam aan een eind aan te breien. Ik verontschuldig om even naar het toilet te gaan. Eenmaal daar haal ik de autosleutels die ik in het voorbijgaan van de tafel heb gegrist uit mijn zak en bel ik naar haar thuis. Ik ben vanavond niet amoureus, meer geanimeerd dan normaal, aanhankelijk, nostalgisch of somber. Verre van. Vanavond ben ik de verstandige. Er is morgen immers weer een nacht.
---
Deze column is geplaatst op 30-07-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (17), Robin (18), Coen (21), Dave (27), Irene (18) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Vertrouwd
Daar zitten we dan. Een groep achtien-, negentien-, en ouder-jarigen. Zogenaamd volwassen.
Allemaal wonen we inmiddels ergens anders. We hebben andere hobby’s, andere kledingsmaken en eigen vrienden die de rest niet kent, omdat ze in een ander wereldje passen. We luisteren naar andere muziek en kijken naar andere televisieseries. We hebben allemaal ons eigen verleden, heden en toekomst. Maar één ding hebben we wel gemeenschappelijk: de vrijdagavonden na school of in het weekend in ons stamcafé.
De structuur is bekend, vertrouwd zelfs. We druppelen met zijn tweeën of solo binnen en gaan zoals altijd in dezelfde hoek zitten. We bestellen pas als iedereen er is, al had dat helemaal niet gehoeven. Nadat we allemaal grondig de kaart bestudeerd hebben, bestellen we immers toch hetzelfde als altijd. Een whiskycola, een fruitmartini, een mojito, een paar pilsjes en de cocktail van de week.
Dit deel van het ritueel heeft geen geheimen meer voor ons.
Terwijl we zitten te wachten op de bestelling nemen we onopgemerkt spontaan een meer ontspannen houding aan. Iemand zakt wat verder onderuit in zijn stoel, twee kruisen er de benen over elkaar, een persoon gaat zover om de stoel om te draaien en er achterstevoren op te gaan zitten, een maakt nog snel gebruik van het toilet- want ja, ze was weer de tijd uit het oog verloren en had weer moeten haasten- en ik kruis mijn enkels onder de tafel en hang wat verder naar de rugleuning toe. De avond kan beginnen.
Naarmate de avond vordert, worden we wat losser. Dit zou een direct gevolg kunnen zijn van de alcohol, maar ik denk graag dat het komt door de gezelligheid. We luisteren naar verhalen die al honderd keer verteld en gehoord zijn en lachen alsof het de eerste keer is. We delen de gebeurtenissen van de afgelopen week of weken en roddelen alsof ons leven er van afhangt. We houden dingen voor onszelf, maar gooien toch zoveel mogelijk in de groep. We kennen elkaar te goed om dat niet te doen.
Ik zie hun vertrouwde bewegingen, herken de tic'jes.
Eén praat met haar handen, de whiskycola gevaarlijk heen en weer bewegend. Eén knikt een beetje hersenloos met zijn hoofd terwijl zijn ogen op de kont van de serveerster blijven hangen. Eén is al aan haar vierde drankje, terwijl ik toch best wel zeker weet dat ze met de auto is. Bij een ander is uit haar ogen af te lezen dat ze weer met haar gedachten bij haar ex is. Eén zit een beetje heen en weer te bewegen en wrijft bijna continu met zijn been tegen degene naast hem. De bekende taferelen.
De avond komt langzamerhand aan haar einde en nog zitten we in onze vaste kroeg met ons vaste drankje. Zoals altijd komen nu de gênantere verhalen en met het schaamrood op de kaken praten we over dingen waar we zonder de alcohol en het vertrouwen in elkaar nooit over zouden durven spreken. Ik heb ze zien veranderen terwijl de uren verstreken en de drank vloeide. Ik heb ze amoureus, geanimeerd, aanhankelijk, nostalgisch en zelfs somber zien worden.
Wat zo’n avond al allemaal niet met je kan doen.
Daar zitten we dan. Content met waar we zijn, maar wetend dat het tijd is om er langzaam aan een eind aan te breien. Ik verontschuldig om even naar het toilet te gaan. Eenmaal daar haal ik de autosleutels die ik in het voorbijgaan van de tafel heb gegrist uit mijn zak en bel ik naar haar thuis. Ik ben vanavond niet amoureus, meer geanimeerd dan normaal, aanhankelijk, nostalgisch of somber. Verre van. Vanavond ben ik de verstandige. Er is morgen immers weer een nacht.
---
Deze column is geplaatst op 30-07-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>