Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
In vino veritas
(door: Coen)
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (17), Robin (18), Coen (21), Dave (27), Irene (18) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
In vino veritas
Een maand geleden werd ik eenentwintig en vierde het door twee opeenvolgende avonden excessief veel alcohol te drinken. Omdat ik de nacht dat ik dit schrijf opnieuw in de toestand verkeer die volgt op het consumeren van grote hoeveelheden drank en al maanden geen inspiratie en geen leven meer heb, kan ik niets anders doen dan jullie in deze column vertellen over de ontdekking van een van mijn grote passies:
Drank!
Zittend in de tuin van het ouderlijk huis probeerde ik op de eerste avond, die van de eindstrijd om de voetbalwereldbeker, mijn bezopenheid te verbergen en ik converseerde met de tante bij wie ik een leven geleden nog gewoond heb, met de tante die me twee levens geleden naar Londen meenam, met de tante die ik verder niet ken maar ongetwijfeld net zo gaaf is als de anderen.
Toen iedereen op de televisie afstoof om naar oranje sferen op te stijgen bleef ik over met eerstgenoemde tante, die er net zo gedesinteresseerd in was als ik. Tevreden besefte ik hoe beneveld ik was en dronk er nog een glas op.
Zoals het een heuse nicht betaamt, hou ik van mijn tantes.
De avond daarna was ik in Utrecht. Toen ik mijn verjaardagsoogst bekeek, bestaande uit twee flessen ouzo, een paar flessen wijn en een fles goedkope port die alleen te drinken is als je al heel ver heen bent, zag ik dit als een teken van God en mijn vrienden en ter plekke besloot ik me nog maar eens te bezuipen. Ik negeerde de wanhopige blik van mijn geliefde, die me nog geen vierentwintig uur daarvoor immers ook al beschonken had zien worden en begon wijn voor de gasten in te schenken.
Misschien hou ik echter nog nét iets meer van drank.
Toen ik jong was vond ik het ranzig. Als kind proefde ik eens enkele slokken wijn en bier van mijn ouders en spuugde het direct weer uit. De wijn was zurig en brandde in mijn keel, om van het bier nog maar te zwijgen. Mijn ouders hadden dit slim bedacht: met de stellige overtuiging dat alcohol des duivels was besloot ik het gewoonweg nooit meer te drinken. Dat heb ik lang volgehouden, op de middelbare school zoop ik niet. Het enkele feestje dat ik bezocht beleefde ik glashelderder dan alle Interpolisverzekeringen bij elkaar en ik voorzag een grootse toekomst als Bob.
Na mijn eindexamens begon ik een zoektocht naar geestverruiming.
Ik was achttien, zojuist gedumpt, doodsbang voor de grote boze universiteit en wilde mezelf serieus beter leren kennen. De bekende THC-houdende planten bleken bij lange na niet zo ranzig te zijn als alcohol: veelvuldig rookte ik mezelf naar gelukzaligheid. Daarnaast ontdekte ik, in strijd met wat ik altijd had gedacht, dat er wel degelijk paddestoelen bestonden die ik lustte. Misschien dat ik juist daardoor een verlangen kreeg naar de verdovende werking van drank. Jezelf leren kennen is immers niet altijd een plezierig proces.
De eerste keer dat ik dronken werd is nu bijna twee jaar geleden.
In het kader van'je moet alles toch een keer geprobeerd hebben voor je doodgaat' besloot ik met huisgenoten Daniël en Miriam, tevens beste vrienden sinds de middelbare school, mijn verdriet over verneukte tentamens en een pijnlijke afwijzing weg te drinken. Zo begon ik in een werfkelder aan de Oudegracht met glaasjes witte en rode wijn aan mijn alcoholistenqueeste.
We woonden nog maar net in Utrecht, hadden er nog geen fietsen en omdat de bussen niet meer reden hebben ze me drie lange kwartieren over de Amsterdamsestraatweg moeten ondersteunen. Want dronken was ik, en ik genoot ervan met volle teugen. Wat ik ervoer was compleet anders dan al mijn andere ervaringen, in plaats van verruiming werd mijn geest geheel verdoofd.
Het kon me niet meer schelen dat mijn heftige bevlieging niet wederzijds was, of dat ik volledig gefaald had in de twee eerste vakken van dat jaar. Het enige dat telde was de aangename verdoving, de stem van de wijn die me vertelde dat alles goed zou komen.
Het was toen dat ik mijn grootste passie ontdekte. Nouja, na seks, dan.
Inmiddels is alcohol het enige genotsmiddel dat ik nog gebruik, en naar mijn maatstaven met mate. Als ik politiek correct zou zijn, zou ik jullie nu eigenlijk moeten aansporen om hetzelfde te doen, of gewoonweg helemaal niet te drinken en geen drugs te gebruiken. Drank en drugs maken immers ongetwijfeld veel kapot. Maar het is niet mijn taak om daarover uit te weiden, daarvoor hebben we al die nutteloze reclamecampagnes al.
---
Deze column is geplaatst op 27-08-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>
Iedere week vind je hier verse columns van Expreszo's eigen columnistenteam. Albert (23), Tessa (17), Robin (18), Coen (21), Dave (27), Irene (18) en Robert (25) vullen deze pagina's met alle mogelijke onderwerpen.
Ga naar álle columns! >>
--------------------------------------------------------------------------------------------------
In vino veritas
Een maand geleden werd ik eenentwintig en vierde het door twee opeenvolgende avonden excessief veel alcohol te drinken. Omdat ik de nacht dat ik dit schrijf opnieuw in de toestand verkeer die volgt op het consumeren van grote hoeveelheden drank en al maanden geen inspiratie en geen leven meer heb, kan ik niets anders doen dan jullie in deze column vertellen over de ontdekking van een van mijn grote passies:
Drank!
Zittend in de tuin van het ouderlijk huis probeerde ik op de eerste avond, die van de eindstrijd om de voetbalwereldbeker, mijn bezopenheid te verbergen en ik converseerde met de tante bij wie ik een leven geleden nog gewoond heb, met de tante die me twee levens geleden naar Londen meenam, met de tante die ik verder niet ken maar ongetwijfeld net zo gaaf is als de anderen.
Toen iedereen op de televisie afstoof om naar oranje sferen op te stijgen bleef ik over met eerstgenoemde tante, die er net zo gedesinteresseerd in was als ik. Tevreden besefte ik hoe beneveld ik was en dronk er nog een glas op.
Zoals het een heuse nicht betaamt, hou ik van mijn tantes.
De avond daarna was ik in Utrecht. Toen ik mijn verjaardagsoogst bekeek, bestaande uit twee flessen ouzo, een paar flessen wijn en een fles goedkope port die alleen te drinken is als je al heel ver heen bent, zag ik dit als een teken van God en mijn vrienden en ter plekke besloot ik me nog maar eens te bezuipen. Ik negeerde de wanhopige blik van mijn geliefde, die me nog geen vierentwintig uur daarvoor immers ook al beschonken had zien worden en begon wijn voor de gasten in te schenken.
Misschien hou ik echter nog nét iets meer van drank.
Toen ik jong was vond ik het ranzig. Als kind proefde ik eens enkele slokken wijn en bier van mijn ouders en spuugde het direct weer uit. De wijn was zurig en brandde in mijn keel, om van het bier nog maar te zwijgen. Mijn ouders hadden dit slim bedacht: met de stellige overtuiging dat alcohol des duivels was besloot ik het gewoonweg nooit meer te drinken. Dat heb ik lang volgehouden, op de middelbare school zoop ik niet. Het enkele feestje dat ik bezocht beleefde ik glashelderder dan alle Interpolisverzekeringen bij elkaar en ik voorzag een grootse toekomst als Bob.
Na mijn eindexamens begon ik een zoektocht naar geestverruiming.
Ik was achttien, zojuist gedumpt, doodsbang voor de grote boze universiteit en wilde mezelf serieus beter leren kennen. De bekende THC-houdende planten bleken bij lange na niet zo ranzig te zijn als alcohol: veelvuldig rookte ik mezelf naar gelukzaligheid. Daarnaast ontdekte ik, in strijd met wat ik altijd had gedacht, dat er wel degelijk paddestoelen bestonden die ik lustte. Misschien dat ik juist daardoor een verlangen kreeg naar de verdovende werking van drank. Jezelf leren kennen is immers niet altijd een plezierig proces.
De eerste keer dat ik dronken werd is nu bijna twee jaar geleden.
In het kader van'je moet alles toch een keer geprobeerd hebben voor je doodgaat' besloot ik met huisgenoten Daniël en Miriam, tevens beste vrienden sinds de middelbare school, mijn verdriet over verneukte tentamens en een pijnlijke afwijzing weg te drinken. Zo begon ik in een werfkelder aan de Oudegracht met glaasjes witte en rode wijn aan mijn alcoholistenqueeste.
We woonden nog maar net in Utrecht, hadden er nog geen fietsen en omdat de bussen niet meer reden hebben ze me drie lange kwartieren over de Amsterdamsestraatweg moeten ondersteunen. Want dronken was ik, en ik genoot ervan met volle teugen. Wat ik ervoer was compleet anders dan al mijn andere ervaringen, in plaats van verruiming werd mijn geest geheel verdoofd.
Het kon me niet meer schelen dat mijn heftige bevlieging niet wederzijds was, of dat ik volledig gefaald had in de twee eerste vakken van dat jaar. Het enige dat telde was de aangename verdoving, de stem van de wijn die me vertelde dat alles goed zou komen.
Het was toen dat ik mijn grootste passie ontdekte. Nouja, na seks, dan.
Inmiddels is alcohol het enige genotsmiddel dat ik nog gebruik, en naar mijn maatstaven met mate. Als ik politiek correct zou zijn, zou ik jullie nu eigenlijk moeten aansporen om hetzelfde te doen, of gewoonweg helemaal niet te drinken en geen drugs te gebruiken. Drank en drugs maken immers ongetwijfeld veel kapot. Maar het is niet mijn taak om daarover uit te weiden, daarvoor hebben we al die nutteloze reclamecampagnes al.
---
Deze column is geplaatst op 27-08-2010. In de kolom links vind je nog veel meer columns - Kijk in het columnarchief voor álle columns die op Expreszo.nl staan.
Ga naar álle columns! >>