SHOWBIZZ | Joseph is geen Supermodel
(22-01-2009, 23:32)

Waar houden jongeren nou meer van dan van musicals en showbizz? Niks toch? Vandaar dat onze showbizz-reporter Frank Waals regelmatig een musical recenseert of ander showbizznieuws brengt. Exclusief voor Expreszo!


De musical Joseph reist alweer enige tijd door Nederland en krijgt na de zomer een vast plekje in het Beatrix Theater in Utrecht. Natuurlijk kunnen we niet om hoofdrolspeler Freek Bartels heen. Hij won de talentenjacht Op zoek naar Joseph, kreeg daarmee meteen de titelrol, gaf interviews en gastoptredens weg in talloze tv-programma's en bracht zelfs zijn eigen single en postzegellijn op de markt. Toch zou het niet eerlijk zijn het grote succes van deze productie alleen aan hem op te hangen. Daar zijn sommige acteurcollega's van Freek simpelweg te goed voor.

De musical is geïnspireerd op het beroemde verhaal van Jozef in het oude Egypte, waar hij het lievelingetje is van zijn vader. Zuur is het voor zijn elf jaloerse broers, die een stuk minder liefde en aandacht krijgen. Gevolg: ze slaan Jozef neer, nemen hem mee en verkopen hem als slaaf, waarna hij in de gevangenis belandt. Er is uiteindelijk heel wat voor nodig wil Jozef hen vergeven. Wanneer zijn vader en broers jaren later en met geen cent te makken weer voor hem staan staat Jozef voor een lastige keuze. Wel zijn de rollen dan omgedraaid omdat hij zich inmiddels heeft opgewerkt tot onderkoning van Egypte.

De rode lijn in het verhaal is de vertelster. Hulde aan de vrouw die haar speelt: Renée van Wegberg. Ze speelt haar stukjes leuk hoor maar wanneer ze haar mond open trekt en daarna het toneel verlaat denk je meteen: "wanneer komt ze weer terug?" Prachtige stem. Samen met Freek de ster van de show.

Joseph is aangepast naar de tijd van nu. Zo bellen de karakters via mobieltjes met elkaar, staat er een Farao op uit de dood om, verkleed als Elvis Presley, een lied te zingen en voert verder de nuchterheid in verschillende grappen de boventoon. Droogheid ten top! Door gebruik te maken van bijzonder opvallende stemmetjes en geluiden heeft het stuk soms meer weg van een tekenfilm, maar dan gespeeld door echte mensen. De choreografie is veelzijdig, de dansers doen goed hun werk en de entourage is gevormd naar het aanzicht van de amazing technicolor dreamcoat, namelijk enorm kleurrijk. De vrolijkheid waarmee je te maken krijgt (en dan vooral het spectaculaire slotnummer) heeft soms wel iets weg van The Wiz. Leuk om naar te kijken want men brengt het echt heel grappig.

Geloof ons: we hebben zitten zoeken naar vervelende punten, negatieve aspecten en saaie onderdelen maar we kunnen ze simpelweg niet vinden. Een avondje Joseph? Gewoon doen. En daarna? Misschien nog maar een keertje gaan kijken.

Modellenwereld
Dan Supermodel de musical. Een totaal ander stuk dan Joseph. Eugène Jans nam hierbij zowel de regie als de choreografie voor zijn rekening. Nog voordat hij een cast samenstelde schreef hij ook het script van de musical. Het verhaal bestaat uit veel losse verhaaltjes met 1 daarvan als grote rode lijn. De knappe dude Ralf (Oren Schrijver) keert terug naar het modellenbureau waar hij ooit begon om zijn oude liefde Monique (Claudia de Graaf) weer voor zich te winnen. Helaas stuit hij hierbij op de vrouw die destijds de reden was van de breuk: Brenda (Bettina Holwerda). Model Brenda is haar oude vlam nog niet vergeten. Wat moet Ralf nu doen?

Claudia de Graaf zet op overtuigende wijze een vrouw neer die twijfelt tussen het volgen van je gevoel of je verstand. Net als bij Joseph is het weer een vrouwelijke hoofdrolspeelster die opvalt door haar perfecte zangkwaliteiten. Iets wat Inge Ipenburg niet kan zeggen. In het verhaal speelt ze de arrogante modeontwerpster Donna. Uiteraard weer goed vertolkt want rollen als deze zijn haar op het lijf geschreven. Echter, wanneer ze inzet voor haar solo krijg je als publiek de schrik van je leven. Tot en met de laatste noot spookt er maar 1 gedachte door je hoofd. "Deze vrouw mag nooit meer haar mond open trekken voordat ze zangles heeft genomen!"

Zoals gezegd bestaat de musical uit verschillende verhaaltjes. Op de hoofdlijn na volgen de andere subverhalen elkaar in zo'n rap tempo op dat het haast onmogelijk is een band te krijgen met de karakters. Daarnaast zijn de overgangen in emoties in sommige scènes zo kort (soms slechts enkele seconden) dat de geloofwaardigheid hiermee compleet wegvalt. Een goed voorbeeld hiervan is de vader die het bijna de hele musical niet eens is met de relatie van haar dochter met een vriendje. Op het moment dat ze zegt zwanger van hem te zijn verwacht je dat pa in woede uitbarst maar in tegenstelling tot dat zingt hij het uit van vreugde. Bizar! Dit alles maakt het verhaal meer een schoolvoorstelling dan een musical die uitverkochte zalen in hotel Krasnapolski moet opleveren.

De omgekeerde wereld vinden we in de intro's van de nummers die de acteurs afzonderlijk van elkaar zingen. Deze zijn juist weer te lang. Veel te lang. Verder gebeurt er tijdens de overgangen niets. Wanneer er een scène stopt maar de andere nog niet is begonnen zie je ook niets. Het was misschien mooier geweest dit op te vullen met muziek, dans, lichteffecten of whatever. In ieder geval iets. Dat was beter geweest dan niets.

Tot slot is het jammer dat niet alle kwaliteiten van sommige castleden (die overigens wel goed is samengesteld: mooie mannen, knappe dames) optimaal benut worden. Boris Schreurs bijvoorbeeld, viel in de RTL5 show So you think you can dance? zo op, dat hij om die reden is benaderd voor deze musical. Als dit als producent je motivatie is gebruik dat dan ook! Boris heeft genoeg ingrediënten in huis maar we zien hem bijna niet dansen, op het slotstuk na dan. Deze is, onder begeleiding van het Duitse nummer Rock Me Amadeus, zeer vermakelijk om naar te kijken. Voor de volgende keer: vul de hele show met hetgeen we in het laatste kwartier krijgen te zien en je hebt een topvoorstelling! Nu was het.. tja.. wel aardig.
[FWS]

(bron: Waalsmedia.nl)