Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
Roze Film: echte liefde en de palindroom
12-03-2010, 07:56
Het is druk in het Ketelhuis. Het festival wordt goed bezocht, en de sfeer is gemoedelijk en positief: "Jammer dat we deze film niet nog een keer kunnen zien!" De publieksfavoriet Edie and Thea: a Very Long Engagement en de gelaagde 'docu-opera' Fig Trees staan op mijn kijklijstje voor vandaag.
don't postpone joy
Edie en Thea, twee vrouwen van boven de tachtig, de één op en top Amerikaanse en de ander van oorsprong Amsterdamse, vertellen over hun bijzondere en langdurende liefdesgeschiedenis. "Het begon allemaal in de jaren ’60", luidt Edie deze onvervalste love story in. De losbandigheid van de twee intelligente en vitale vrouwen, maar ook de grote onzekerheid van een verborgen lesbisch bestaan, zijn de hoofdmotieven in deze mooie documentaire.
Het portret wordt niet té intiem, iets waarvoor Edie en Thea bewust hebben gekozen. Ze vertellen vooral over de sleutelmomenten in hun lange leven samen, die anekdotisch maar ook veelzeggend zijn. Een belangrijke culturele verschuiving, de opkomst van homo-activisme in de VS, speelt een belangrijke rol. Edie, die in persoon aanwezig was bij de voorstelling, is al decennia actief als emancipatiestrijdster.
De voortdurende confrontatie met homofobie, zowel in hun families als op het werk, en de verlamming waardoor Thea vanaf haar 50e in een rolstoel belandt, laten zien hoe moeilijk een samenzijn is dat niet breed geaccepteerd wordt. Toch blijven Edie en Thea sterk: ze hebben de liefde. Wanneer in 2008 duidelijk wordt dat Thea nog minder dan een jaar te leven heeft, vliegen ze naar Canada om zo hun ‘Very Long Engagement’ te verzegelen met een huwelijk.
Edie and Thea gaat over echte, onvoorwaardelijke liefde, maar ook over geduld. Meer dan 40 jaar heeft het geduurd voordat de twee in het huwelijk konden treden. Dit ontroerende moment - het is op film gezet - maakt grote indruk in de zaal. Er komen dan ook meer bedankjes dan vragen vanuit het publiek na afloop: deze film maakt duidelijk, 'bewijst', dat homoliefde net zo echt en dus legitiem is als heteroliefde. De filmmaaksters zijn zich er dan ook van bewust hoe goed hun documentaire ingezet kan worden voor emancipatieprojecten of politieke lobbies.
En Edie vergezelt de film met veel plezier: ze reist de wereld over om haar verhaal te vertellen. Deze fragiele maar ongelooflijk elegante verschijning is een voorbeeld voor iedereen, zeker na het zien van haar bijzondere geschiedenis.
palindroom
Minstens zo strijdbaar zijn de activisten die figureren in het beeld-/geluidsexperiment Fig Trees van de Amerikaan John Greyson (bekend van Zero Patience). De film bevat documentairebeelden die de cynische 'aids-industrie' aankaarten. Vier activisten, die elk op hun eigen manier strijden tegen overheden en medicijnenfabrikanten die de beschikbaarheid van aidsremmers inperken uit volledig eigenbelang of dogma's, worden gevolgd in hun afzonderlijke missies. Hun verhalen worden tegelijkertijd omgezet in een 'making of' van een opera, die is op zijn beurt weer ingevuld met ingewikkelde taalexperimenten, zoals de palindroom.
Klinkt moeilijk? Fair enough, dit verwarrende en aanvankelijk frusterende effect (je ziet bijvoorbeeld constant twee afzonderelijke beelden die elkaar spiegelen) komt pas tot volle bloei in de laatste acte, waar er ruimte vrijgemaakt wordt voor hoop: steeds meer mensen luisteren naar de activisten, steeds meer mensen worden boos op de verschrikkelijke politieke houdingen die verantwoordelijk gehouden mogen worden voor de dood van miljoenen mensen, puur en alleen omdat de toegang tot medicijnen wordt geblokkeerd.
Hoe kan dat? En waarom? Een nadrukkelijk somber moment in Fig Trees is de Vanity Fair-gate: Bono's 'Red' campagne, die ondanks de goede intenties juist het hele probleem van aidsbestrijding bevestigt, werd in de Amerikaanse media gevierd als een soort heilige verlossing, met talloze celebrities (inclusief George Bush en Condaleeza Rice) die prijken op de cover van een glossy. Pardon? Zijn deze politici niet juist indirect verantwoordelijk voor het wangedrag van megalomane pilfabrikanten? Waarom wordt hun taak überhaupt overgenomen door celebrities? In wat voor wereld leven wij als popartiesten het voortouw moeten nemen in het bestrijden van een ziekte waaraan jaarlijks miljoenen mensen overlijden?
Het is niet alleen zulke woede die Fig Trees tot een een film maakt die soms pijn doet, het is ook de mokerkracht van kunst. Laat je niet weerhouden door de soms vermoeiende operazang, het wordt behoorlijk effectief als je je bedenkt dat deze film niet alleen een politiek document is. Fig Trees werkt veel eerder als een soort testament. Je moet, hoe erg het ook is, eerst voor jezelf opkomen, en dan van hieruit verbanden leggen met anderen en op die manier een eigen stem vinden die ook daadwerkelijk gehoord wordt. En dan is zang plots allesbehalve slechts een vormexperiment.
De Roze Filmdagen heeft overigens veel films die direct gericht zijn op een jongerenpubliek. Zo draait vanavond de Israelische film Fucking Differently in Tel Aviv, een verzameling korte films over de queer-gemeenschap in een hippe maar ook explosieve metropool. Aanrader! Klik hier voor een trailer.
TWY
(bron: Expreszo)
Het is druk in het Ketelhuis. Het festival wordt goed bezocht, en de sfeer is gemoedelijk en positief: "Jammer dat we deze film niet nog een keer kunnen zien!" De publieksfavoriet Edie and Thea: a Very Long Engagement en de gelaagde 'docu-opera' Fig Trees staan op mijn kijklijstje voor vandaag.
don't postpone joy
Edie en Thea, twee vrouwen van boven de tachtig, de één op en top Amerikaanse en de ander van oorsprong Amsterdamse, vertellen over hun bijzondere en langdurende liefdesgeschiedenis. "Het begon allemaal in de jaren ’60", luidt Edie deze onvervalste love story in. De losbandigheid van de twee intelligente en vitale vrouwen, maar ook de grote onzekerheid van een verborgen lesbisch bestaan, zijn de hoofdmotieven in deze mooie documentaire.
Het portret wordt niet té intiem, iets waarvoor Edie en Thea bewust hebben gekozen. Ze vertellen vooral over de sleutelmomenten in hun lange leven samen, die anekdotisch maar ook veelzeggend zijn. Een belangrijke culturele verschuiving, de opkomst van homo-activisme in de VS, speelt een belangrijke rol. Edie, die in persoon aanwezig was bij de voorstelling, is al decennia actief als emancipatiestrijdster.
De voortdurende confrontatie met homofobie, zowel in hun families als op het werk, en de verlamming waardoor Thea vanaf haar 50e in een rolstoel belandt, laten zien hoe moeilijk een samenzijn is dat niet breed geaccepteerd wordt. Toch blijven Edie en Thea sterk: ze hebben de liefde. Wanneer in 2008 duidelijk wordt dat Thea nog minder dan een jaar te leven heeft, vliegen ze naar Canada om zo hun ‘Very Long Engagement’ te verzegelen met een huwelijk.
Edie and Thea gaat over echte, onvoorwaardelijke liefde, maar ook over geduld. Meer dan 40 jaar heeft het geduurd voordat de twee in het huwelijk konden treden. Dit ontroerende moment - het is op film gezet - maakt grote indruk in de zaal. Er komen dan ook meer bedankjes dan vragen vanuit het publiek na afloop: deze film maakt duidelijk, 'bewijst', dat homoliefde net zo echt en dus legitiem is als heteroliefde. De filmmaaksters zijn zich er dan ook van bewust hoe goed hun documentaire ingezet kan worden voor emancipatieprojecten of politieke lobbies.
En Edie vergezelt de film met veel plezier: ze reist de wereld over om haar verhaal te vertellen. Deze fragiele maar ongelooflijk elegante verschijning is een voorbeeld voor iedereen, zeker na het zien van haar bijzondere geschiedenis.
palindroom
Minstens zo strijdbaar zijn de activisten die figureren in het beeld-/geluidsexperiment Fig Trees van de Amerikaan John Greyson (bekend van Zero Patience). De film bevat documentairebeelden die de cynische 'aids-industrie' aankaarten. Vier activisten, die elk op hun eigen manier strijden tegen overheden en medicijnenfabrikanten die de beschikbaarheid van aidsremmers inperken uit volledig eigenbelang of dogma's, worden gevolgd in hun afzonderlijke missies. Hun verhalen worden tegelijkertijd omgezet in een 'making of' van een opera, die is op zijn beurt weer ingevuld met ingewikkelde taalexperimenten, zoals de palindroom.
Klinkt moeilijk? Fair enough, dit verwarrende en aanvankelijk frusterende effect (je ziet bijvoorbeeld constant twee afzonderelijke beelden die elkaar spiegelen) komt pas tot volle bloei in de laatste acte, waar er ruimte vrijgemaakt wordt voor hoop: steeds meer mensen luisteren naar de activisten, steeds meer mensen worden boos op de verschrikkelijke politieke houdingen die verantwoordelijk gehouden mogen worden voor de dood van miljoenen mensen, puur en alleen omdat de toegang tot medicijnen wordt geblokkeerd.
Hoe kan dat? En waarom? Een nadrukkelijk somber moment in Fig Trees is de Vanity Fair-gate: Bono's 'Red' campagne, die ondanks de goede intenties juist het hele probleem van aidsbestrijding bevestigt, werd in de Amerikaanse media gevierd als een soort heilige verlossing, met talloze celebrities (inclusief George Bush en Condaleeza Rice) die prijken op de cover van een glossy. Pardon? Zijn deze politici niet juist indirect verantwoordelijk voor het wangedrag van megalomane pilfabrikanten? Waarom wordt hun taak überhaupt overgenomen door celebrities? In wat voor wereld leven wij als popartiesten het voortouw moeten nemen in het bestrijden van een ziekte waaraan jaarlijks miljoenen mensen overlijden?
Het is niet alleen zulke woede die Fig Trees tot een een film maakt die soms pijn doet, het is ook de mokerkracht van kunst. Laat je niet weerhouden door de soms vermoeiende operazang, het wordt behoorlijk effectief als je je bedenkt dat deze film niet alleen een politiek document is. Fig Trees werkt veel eerder als een soort testament. Je moet, hoe erg het ook is, eerst voor jezelf opkomen, en dan van hieruit verbanden leggen met anderen en op die manier een eigen stem vinden die ook daadwerkelijk gehoord wordt. En dan is zang plots allesbehalve slechts een vormexperiment.
De Roze Filmdagen heeft overigens veel films die direct gericht zijn op een jongerenpubliek. Zo draait vanavond de Israelische film Fucking Differently in Tel Aviv, een verzameling korte films over de queer-gemeenschap in een hippe maar ook explosieve metropool. Aanrader! Klik hier voor een trailer.
TWY
(bron: Expreszo)