Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
CD | The Magic Numbers- The Runaway
25-07-2010, 21:52
Tijdens een zomer als deze mag je weleens achterover zakken in je hangmat. Niks geen heftige muziek dit keer, maar een bijna filmische plaat: Het derde album van gitaarpopfolkbandje The Magic Numbers. Met al die folkhypes als Fleet Foxes tegenwoordig is er misschien enige verandering nodig om het hoofd boven water te houden, moeten ze gedacht hebben. En dus is er na vier jaar eindelijk een opvolger met arrangementen van wijlen Robert Kirby. En dat is zeker anders.
Opener 'The Pulse' is dan ook episch: ingetogen en melancholisch, maar met prachtige strijkers. Gelukkig blijft dat niveau even hoog met het Fleetwood Mac-achtige ‘Hurts So Good‘, tot het kreunzuchten op 'Why Did You Call' de boel helaas ernstig achterhoudt. 'Once I Had' is echter een zeer goed nummer met een duister randje. Het ravijn wordt na elk couplet opgezocht, maar ze redden het elke keer door net niet te vervallen in teveel muzikaal geweld. 'A Start With No Ending' is dan weer een nummer dat ook goed op hun debuutalbum had kunnen staan: een simpel popliedje dat zeker na het vorige nummer weinig indruk meer lijkt te maken. 'Throwing My Heart Away' zorgt gelukkig voor wat meer spanning op de boog, ook nu zangeres Angela Gannon wat meer op de voorgrond staat. 'Restless River' doet zijn naam eer aan en ontpopt zich tot een vloeiend geheel van stemmen en strijkers. De boy-meets-girl liedjes blijven echter terugkomen met 'Only Seventeen'. Lieflijk, dat zeker, maar ook een kunstje dat we al kennen. 'The Song That No One Knows' heeft dan weer duidelijke Kirby-invloeden, wat ervoor zorgt dat het nummer echt intenser wordt. Dat geldt ook voor ‘Dreams Of A Revelation‘. Afsluiter 'I'm Sorry' eindigt dan rustig en droefgeestig, waarna de violen nog lang doorklinken.
Met The Runaway zetten The Magic Numbers duidelijk de donkere kant van voorganger Those The Brokes voort. Ook is het gebruik van instrumenten duidelijk een ontwikkeling in het werk van deze band, maar toch blijven ze zo nu en dan haken in het veilige recept dat ze kennen. Dat is begrijpelijk, en zeker niet onaangenaam, maar liever hoor ik de volgende keer een album vol met nummers als 'The Pulse'.
Eindscore: 3/5
NVN
(bron: Expreszo)
Tijdens een zomer als deze mag je weleens achterover zakken in je hangmat. Niks geen heftige muziek dit keer, maar een bijna filmische plaat: Het derde album van gitaarpopfolkbandje The Magic Numbers. Met al die folkhypes als Fleet Foxes tegenwoordig is er misschien enige verandering nodig om het hoofd boven water te houden, moeten ze gedacht hebben. En dus is er na vier jaar eindelijk een opvolger met arrangementen van wijlen Robert Kirby. En dat is zeker anders.
Opener 'The Pulse' is dan ook episch: ingetogen en melancholisch, maar met prachtige strijkers. Gelukkig blijft dat niveau even hoog met het Fleetwood Mac-achtige ‘Hurts So Good‘, tot het kreunzuchten op 'Why Did You Call' de boel helaas ernstig achterhoudt. 'Once I Had' is echter een zeer goed nummer met een duister randje. Het ravijn wordt na elk couplet opgezocht, maar ze redden het elke keer door net niet te vervallen in teveel muzikaal geweld. 'A Start With No Ending' is dan weer een nummer dat ook goed op hun debuutalbum had kunnen staan: een simpel popliedje dat zeker na het vorige nummer weinig indruk meer lijkt te maken. 'Throwing My Heart Away' zorgt gelukkig voor wat meer spanning op de boog, ook nu zangeres Angela Gannon wat meer op de voorgrond staat. 'Restless River' doet zijn naam eer aan en ontpopt zich tot een vloeiend geheel van stemmen en strijkers. De boy-meets-girl liedjes blijven echter terugkomen met 'Only Seventeen'. Lieflijk, dat zeker, maar ook een kunstje dat we al kennen. 'The Song That No One Knows' heeft dan weer duidelijke Kirby-invloeden, wat ervoor zorgt dat het nummer echt intenser wordt. Dat geldt ook voor ‘Dreams Of A Revelation‘. Afsluiter 'I'm Sorry' eindigt dan rustig en droefgeestig, waarna de violen nog lang doorklinken.
Met The Runaway zetten The Magic Numbers duidelijk de donkere kant van voorganger Those The Brokes voort. Ook is het gebruik van instrumenten duidelijk een ontwikkeling in het werk van deze band, maar toch blijven ze zo nu en dan haken in het veilige recept dat ze kennen. Dat is begrijpelijk, en zeker niet onaangenaam, maar liever hoor ik de volgende keer een album vol met nummers als 'The Pulse'.
Eindscore: 3/5
NVN
(bron: Expreszo)