Expreszo
Hét tijdschrift, dé online community, dé belangenorganisatie voor lesbo-, homo-, en bi-jongeren.
CD | Rose Elinor Dougall- Without Why
07-09-2010, 19:47
Rose Elinor Dougall is misschien beter bekend als Rosay Pipette, zangeres van fiftiesband The Pipettes. Twee jaar geleden stapte ze uit de band, waarna de formatie van bandleden continu wisselde. Rose trok zich daar weinig van aan en komt dan nu met haar eerste echte solo-album Without Why. Zonder polkadotjurkje.
Want de sfeer die de zangeres op haar album weet vast te leggen heeft weinig te maken met de vrolijke jaren ‘50 liedjes die The Pipettes voortbrachten. Rose is melancholisch doch poppy, onzeker maar ook eerlijk. En dat met een stem die tot luisteren dwingt.
Zo begint het album met het bijna barokke ‘Start/Stop/Synchro’, dat zich uitwijdt tot een beginnummer van weleer: keyboard, violen, een echoënde stem en een meeslepende melodie. Ook heftig is het hartverscheurende ‘Find Me Out’, waarbij Rose zichzelf compleet ontzenuwt tot op het bot (‘I know you see the best in me, but darling there’s not much left of it’) en er ook nog eens dramatische blazers bij gehaald worden. Toch is het nooit over the top. Het eerder uitgebrachte ‘Another Version of Pop Song’ blijkt ondanks haar melodramatische stem opgewekt dankzij een hyperactief keyboardloopje, en zou haar nog een mainstreamtintje geven als ze dat zou willen. Maar gek genoeg lukt dat niet. Zeker niet als daarna een intens voyeuristisch en voortkruipend nummer als ‘Watching’ volgt. Nee, Rose is niet bang voor een beetje bombast hier en daar. Met ‘Fallen Over’ gooit ze er weer meer tempo in, en na de ballade ‘Goodnight’ (die klinkt alsof Sophie Ellis-Bextor een liedje van Rufus Wainwright zingt) galopperen we het album uit met ‘May Holiday’.
Het is duidelijk dat Rose Elinor Dougall tekort wordt gedaan wanneer zij herinnerd zal worden als voormalig Pipette. Dit solo-album laat zien dat zij een ontwikkeling heeft doorgemaakt en serieus genomen wil worden. Alleen maakt ze met de albumcover de indruk zich aan de grote schare engelse zangeresjes te voegen die zich langzaam ophoopt. Dat is echter compleet onnodig: Rose is en hoeft niet commercieel te zijn, en mag lekker vaag aan de indie-kant blijven. Laten we dit geheim gewoon bewaren.
4/5
NVN
(bron: Expreszo)
Rose Elinor Dougall is misschien beter bekend als Rosay Pipette, zangeres van fiftiesband The Pipettes. Twee jaar geleden stapte ze uit de band, waarna de formatie van bandleden continu wisselde. Rose trok zich daar weinig van aan en komt dan nu met haar eerste echte solo-album Without Why. Zonder polkadotjurkje.
Want de sfeer die de zangeres op haar album weet vast te leggen heeft weinig te maken met de vrolijke jaren ‘50 liedjes die The Pipettes voortbrachten. Rose is melancholisch doch poppy, onzeker maar ook eerlijk. En dat met een stem die tot luisteren dwingt.
Zo begint het album met het bijna barokke ‘Start/Stop/Synchro’, dat zich uitwijdt tot een beginnummer van weleer: keyboard, violen, een echoënde stem en een meeslepende melodie. Ook heftig is het hartverscheurende ‘Find Me Out’, waarbij Rose zichzelf compleet ontzenuwt tot op het bot (‘I know you see the best in me, but darling there’s not much left of it’) en er ook nog eens dramatische blazers bij gehaald worden. Toch is het nooit over the top. Het eerder uitgebrachte ‘Another Version of Pop Song’ blijkt ondanks haar melodramatische stem opgewekt dankzij een hyperactief keyboardloopje, en zou haar nog een mainstreamtintje geven als ze dat zou willen. Maar gek genoeg lukt dat niet. Zeker niet als daarna een intens voyeuristisch en voortkruipend nummer als ‘Watching’ volgt. Nee, Rose is niet bang voor een beetje bombast hier en daar. Met ‘Fallen Over’ gooit ze er weer meer tempo in, en na de ballade ‘Goodnight’ (die klinkt alsof Sophie Ellis-Bextor een liedje van Rufus Wainwright zingt) galopperen we het album uit met ‘May Holiday’.
Het is duidelijk dat Rose Elinor Dougall tekort wordt gedaan wanneer zij herinnerd zal worden als voormalig Pipette. Dit solo-album laat zien dat zij een ontwikkeling heeft doorgemaakt en serieus genomen wil worden. Alleen maakt ze met de albumcover de indruk zich aan de grote schare engelse zangeresjes te voegen die zich langzaam ophoopt. Dat is echter compleet onnodig: Rose is en hoeft niet commercieel te zijn, en mag lekker vaag aan de indie-kant blijven. Laten we dit geheim gewoon bewaren.
4/5
NVN
(bron: Expreszo)