Marjolein: Een groots romantisch drama

Blondinrikard/Flickr

Column

Marjolein Takman
29 February 2016, 19:40

Een tijdje geleden las ik in de krant een artikel over de film Carol. Dat is blijkbaar een behoorlijk goede film, waarin een oudere vrouw verliefd wordt op een jongere vrouw. Misschien moet ik daarheen, dacht ik. Toen ik het artikel uit had viel het me op dat er ergens in vette letters stond dat Carol “een groots romantisch drama” is.

De laatste keer dat ik voor een groots romantisch drama naar de bioscoop ben geweest, kan ik me eerlijk gezegd niet herinneren. Ik sluit niet uit dat ik dat nog nooit gedaan heb. Een artikel over een groots romantisch drama met een man en een vrouw had nooit mijn aandacht getrokken. En dat is eigenlijk wel een beetje vreemd.

Homoseksuele karakters zijn tegenwoordig meer niet zo zeldzaam meer dat het me op zou moeten vallen. Toch heb ik de indruk dat, en dat betekent dat ik het ook helemaal fout kan hebben, knappe lesbiennes wat makkelijker opgenomen worden in de mainstream tv- en filmwereld dan de rest van de LHBT+-gemeenschap.

Zo is er ooit een producent geweest die heeft betaald voor zes ellenlange seizoenen van The L-word. En, laten we even eerlijk zijn, die serie is bij vlagen behoorlijk gestoord. Ik kan de eerste afleveringen, waarin Beth en Tina wanhopig naar geschikt donorzaad zoeken, alleen maar kijken met een enorme laag plaatsvervangende schaamte. Als je een serie wil zien over een groep vrienden met veel seks en drama, heb je de keus uit tientallen betere alternatieven. Toch heb ik me tijdens het kijken van die seizoenen best goed vermaakt. Voornamelijk omdat er lesbiennes in zaten. Dat is dan weer erg oppervlakkig van me.

Ik probeerde laatst weer een paar afleveringen te kijken, maar het boeide me niet. En toen realiseerde ik me een cruciaal gegeven dat de serie voor mij dragelijk heeft gemaakt: toen ik het voor het eerst zag, was ik nauwelijks fatsoenlijk uit de kast. Ik vond lesbiennes eigenlijk nog een soort intimiderende aliens, ook al hoorde ik er zelf bij. Dat zo’n serie bestond gaf mij, ondanks de idiote personages en verhaallijnen, een wat normaler gevoel. Jaren later heb ik dat gevoel niet meer nodig.

Of het je nou gevoelens van herkenning, acceptatie, of irritatie geeft: zonder LHBT-karakters was de tv- en filmwereld maar saai. Toch heb ik Carol heb ik gelaten voor wat het is. Doe mij Mad Max maar.

Profile photo of Marjolein Takman

Door Marjolein Takman

Marjolein was de boeknerd van het blad, maar is nu alleen nog columnist. Ze studeert iets met schrijven en speelt graag drumsolo's op je meubilair.

Meer van Marjolein »