Chanelle: “Aan het einde van de dag is het mijn leven.”

Over biseksualiteit in Curaçao, Amerika en Nederland

Achtergrond

Ariela Slakhorst
22 June 2017, 21:55

Expreszo interviewt LHBTQIAP+ mensen van kleur die zelf niet willen of durven schrijven, om toch hun ervaringen over seksualiteit te delen. Deze keer spreken we met Chanelle, 23 jaar en woont sinds een half jaar in Nederland. Ze is geboren op het zonnige Curaçao en kwam naar ons koud kikkerlandje om het hart van haar grote liefde terug te veroveren. Dat ze haar moeder vanuit Nederland zou vertellen dat ze bi is, stond niet gepland. “Buts shit happens”, zoals de Curaçaoënaar zelf zegt.

“Okey, kom maar op met die vragen. No hard questions right?”, vraagt ze terwijl ze wegkijkt en op het puntje van de bank gaat zitten. We zitten in een tentje boven het station in Rotterdam en behalve twee meisjes en het personeel zit er niemand in het restaurant. Toch kijkt Chanelle zenuwachtig om zich heen.

Coming out via app

Chanelle heeft altijd al geweten dat ze ook op meisjes valt, en sinds een paar maanden is het geen geheim meer. “Mijn moeder wilt het niet erkennen. But she knows”. Twee maanden geleden kwam Chanelle in een moment van frustratie uit de kast via What’sApp naar haar moeder. “Ze was aan het zeuren over dat ik op zoek moest naar een vriendje en voor ik het wist had ik het getypt.” Haar moeder belde haar vervolgens gelijk op. “Ik weet niet eens meer wat ze precies zei, ze was alleen maar aan het schreeuwen, so I hung up.”

Twee dagen later belde haar moeder weer, zonder maar een woord los te laten over de seksualiteit van haar dochter. Ze hebben het er sindsdien nooit meer over gehad “Ze denkt vast dat het een fase is en daarom doet ze alsof er niets aan de hand is.”

De moeder van Chanelle is een streng gelovige vrouw, in haar ogen is homoseksualiteit een zonde. “Zij gelooft dat homoseksualiteit een slechte geest is, die controle over je neemt. Maar ik geloof ook in God, en ik weet zeker dat hij mij accepteert zoals ik ben. Hij heeft me heus niet gemaakt zoals ik ben om me naar de hel te sturen.”

“Ze denkt dat het een fase is en daarom doet ze alsof er niets aan de hand is.”

Tijdens het interview wordt Chanelle gebeld door haar moeder. Chanelle neemt de telefoon op, maakt een kort praatje en hangt op. Ze kijkt naar de grond en is stil, vervolgens zegt ze: “Het doet wel pijn, maar het is wat het is, aan het einde van de dag is het mijn leven.”

De eerste relatie die de Curaçaoënaar had was met een jongen. Ze geeft aan net zoveel op jongens te vallen als op meisjes, maar door haar uiterlijk trekt ze meer meisjes aan dan jongens. “Ik ben heel stoer en de jongens waar ik op val, vallen op meisjes die vrouwelijker zijn.”

De afgelopen drie jaar heeft Chanelle gestudeerd in Amerika. Dat is de reden dat ze een combinatie van Engels en Nederlands spreekt. “Toen ik drie jaar geleden naar New York verhuisde om te studeren, kon ik voor het eerst echt mezelf zijn”. Hierdoor kwam er weinig van studeren terecht. “I had straight F’s!”, vertelt ze lachend. “It was all about College house party’s.” De tweejarige opleiding Sport en Beweging heeft haar om die reden een jaartje extra gekost.

Een wereld van seksualiteit

Chanelle heeft de afgelopen jaren ervaren hoe het is om biseksueel te zijn in drie verschillende continenten. “Thuis zou ik bijvoorbeeld nooit hand in hand met een meisje lopen. Lesbisch zijn is echt nog een taboe op Curaçao. Homo’s worden minder nagestaard dan lesbische vrouwen. Eigenlijk zie je ook weinig meisjes die er openlijk voor uitkomen.” In Amerika en Nederland ervaart ze dan ook een vrijheid die nieuw voor haar is. De eerste die ze vertelde dat ze biseksueel is, was haar nicht in Nederland. “Ze schrok wel, want ze had het niet verwacht, but she was totally cool with it.”

“Eigenlijk zie je ook weinig meisjes die er openlijk voor uitkomen”

Als ze moet kiezen tussen Nederland, Amerika en Curaçao, kiest ze voor: “Thailand”, zegt ze met een grote glimlach. Dat is waar Chanelle zichzelf ziet over vijf jaar, het liefst met de liefde van haar leven. Het is namelijk de liefde die haar de oceaan deed overvliegen. Voordat ze ging studeren in Amerika leerde ze haar grote liefde kennen. Via een gemeenschappelijke vriendin raakte ze op Facebook aan de praat. “Twee jaar geleden kwam ze op vakantie naar Curaçao, ik zat toen al in Amerika. Ik heb 26 uur gereisd [dat was de goedkoopste optie. Red.] zodat ik haar kon zien en het was liefde op het eerste gezicht”. Ze zijn een maand samen geweest en verwarrende tijd omdat haar grote crush al in een relatie zat, en ze meer toekomst zag in haar relatie dichtbij huis, dan in een langeafstandsrelatie. Na het behalen van haar diploma hoopte Chanelle haar meisje voor zich te winnen door naar Nederland te komen. “I really tried everything I could, maar ze wil niet.”

Momenteel werkt ze op een internationale basisschool waar ze gymdocent is. En hoewel ze het fijn vindt in Nederland wil ze hier niet blijven. Ze heeft nog geen idee waar haar reis zal eindigen en dat vindt ze prima. “I am finally myself, nothing can beat that”.

 

Profile photo of Ariela Slakhorst

Door Ariela Slakhorst

Meer van Ariela »