Met een gesprek bereik je meer dan met haat

JW.org

Column

Eline Jacobse
4 May 2016, 20:55

Mijn hart klopt in mijn keel wanneer ik op Facebook een bericht voorbij zie komen met de titel ‘anti-homofilmpje voor kinderen van Jehova’s getuigen’. Ik klik het aan en bekijk het filmpje met enige zenuwen. Het is niet zo extreem als de titel suggereert, maar nog voor het afgelopen is, zit ik met tranen in mijn ogen achter mijn laptop en krijg ik een misselijk gevoel in mijn maag.

Een dag later is het filmpje overal in het nieuws. Nu zijn het vooral de heftige reacties onder de berichten die me raken. Van heftig schelden tot toezeggingen om de volgende ‘Jehova’s’ die aan de deur komen letterlijk van het erf te trappen of nog erger. Ik vraag me gelijk af of mijn ouders en mijn zus en haar man nu nog wel veilig zijn, de volgende keer dat ze langs de deuren gaan.

Ik ben zelf opgegroeid als Jehova’s getuige. Elke week ging ik langs de deuren, vol goede moed om mensen te spreken over de bijbel en ze meer te vertellen over het geloof. Deur na deur werd dichtgegooid voordat ik er ook maar één woord uit kon krijgen. Een enkele keer werd er gedreigd de politie te bellen. Toch ging ik door.

In de gemeenschap zelf ervoer en zag ik om me heen vooral liefde. In tegenstelling tot veel religies, geloven Jehova’s getuigen niet in een hel. De doden zijn gewoon dood, maar een deel hiervan zal later opnieuw opstaan om in een paradijs te leven. Ik heb het geloof lange tijd ook vooral als positief ervaren, maar begon me langzaam steeds ongemakkelijker te voelen bij bepaalde standpunten.

Toen ik uiteindelijk besloot te stoppen met de religie, heeft het me ontzettend veel moeite gekost om van mijn schuldgevoelens af te komen. Pas later besefte ik me, tijdens het lange, ingewikkelde proces van mijn coming out, dat ik bepaalde dingen jarenlang onbewust onderdrukt had. Een boodschap zoals in de video naar voren komt, kan voor kinderen zeker schadelijk zijn en maakt het er absoluut niet makkelijker op om uit de kast te komen.

Ik was dan ook doodsbang toen ik eindelijk aan mijn ouders zou vertellen dat ik biseksueel ben en een vriendin heb. Tot mijn grote verbazing was hun reactie vol liefde, iets waar ik heel dankbaar voor ben. Het feit blijft wel dat ze het op zichzelf niet goedkeuren, maar mij als persoon wel accepteren. Dat is heel moeilijk, omdat het om zoiets persoonlijks gaat. Toch kunnen we, ondanks onze grote verschillen in overtuiging, toch respectvol met elkaar omgaan.

De video raakte me, het voelde even als een persoonlijke afwijzing van mijn familie. Maar als ik de reacties lees, lijkt het me vooral goed om er bewust van te zijn dat we allemaal ook maar gewoon mensen zijn. Eén actie, of in dit geval een video, van een bepaalde groep mensen betekent niet dat we individuen hierop moeten afrekenen met haat en geweld. Als we met een open houding een gesprek durven aangaan – zelfs als we het totaal niet met iemand eens zijn – kunnen we een stuk meer bereiken.

Profile photo of Eline Jacobse

Door Eline Jacobse

Eline is sinds september 2015 hoofdredacteur van Expreszo. Overdag studeert ze journalistiek, ’s nachts probeert ze met behulp van koffie en last-minute stress deadlines te halen. Je kunt haar altijd wakker maken voor een ritje in een achtbaan.

Meer van Eline »