Marjolein: Het vooroordelenspel

Marco Arment via Foter.com / CC BY

Column

Marjolein Takman
25 July 2016, 09:48

De eerste studie waar ik aan begon had een rottige introductieweek die tien dagen duurde. Ik had daar geen zin in, maar iedereen zegt altijd dat je naar je introductie moet om mensen te leren kennen, dus ik ging. Ik kwam er op zondagochtend pas achter dat ik zondagmiddag ergens moest zijn. Een paar uur later meldde ik me bij de verkeerde opleiding – je moest een bepaalde kleur ballon volgen en al die kleuren leken een beetje op elkaar. Toen ik na nog wat omzwervingen uiteindelijk werd opgehaald en mijn plaats in een kring met dertien wildvreemden had gevonden, was het al snel tijd voor het vooroordelenspel.

Voor wie het spel niet kent, zal ik het uitleggen. Je krijgt een papiertje waar je je naam opschrijft en een aantal nummers. Bij elk nummer hoort een vraag. Je geeft je papiertje meteen door aan degene naast je en de eerste vraag wordt gesteld. De vraag kan bijvoorbeeld zijn wat de lievelingskleur is van de persoon wiens blaadje je in handen hebt. Je gokt wat op basis van een eerste indruk en geeft het blaadje door tot je blaadje de cirkel rond is geweest en dertien vreemdelingen dertien vooroordelen over je hebben ingevuld. In het geval van mijn introductie varieerde dat van het aantal schoenen dat ik bezat tot het aantal bedpartners dat ik op dat moment had versleten tot mijn seksuele geaardheid. De resultaten werden hardop besproken.

Er werd ons verteld dat we geen antwoord hoefden te geven als we dat niet wilden. En ik weet ook wel dat het maar een spelletje was. Het was leuk bedoeld, maar zwijgen was ook niet echt een optie. Dat wisten we allemaal. Degene die mijn blaadje in handen had op het moment van de vraag naar seksuele voorkeur, had opgeschreven dat hij dacht dat ik biseksueel was. Dat ben ik niet, maar ik mompelde maar iets instemmends. Ik wilde niet met die mensen delen dat ik lesbisch was. Verder dachten ze dat ik op GroenLinks stemde, badminton speelde en één paar schoenen bezat.

Ik moet altijd aan het vooroordelenspel denken als ik ergens nieuw ben. Bij een opleiding, baan of op een verjaardag waar je verder niemand kent. Er is altijd een kleine coming-out en vaak, zo niet altijd, heb ik daar helemaal geen zin in. Het is een noodzakelijk kwaad geworden waar ik eens in de zoveel tijd doorheen moet. Maar ik heb ook geleerd dat het niet altijd zo hoeft te gaan als bij mijn eerste studie. Een jaar later deed ik bij een andere opleiding opnieuw mee aan de introductieweek. Er was geen vooroordelenspel. Ik heb me wel opgegeven voor een dansworkshop.

Profile photo of Marjolein Takman

Door Marjolein Takman

Marjolein was de boeknerd van het blad, maar is nu alleen nog columnist. Ze studeert iets met schrijven en speelt graag drumsolo's op je meubilair.

Meer van Marjolein »