Marloes: Coming out 2.0

Column

Marloes Leezer
31 August 2015, 18:05

Ik was vijftien jaar toen ik uit de kast kwam. Het ging in etappes. Eerst vertelde ik het mijn ouders (en die vertelden het weer aan mijn grootouders). Toen lichtte ik één voor één mijn beste vrienden in. En toen begon ik de informatie nonchalant te verspreiden. Zoals dat gaat op een middelbare school, verspreidde het zich sneller dan een bosbrand in Californië en na twee dagen wist iedereen dat ik lesbisch was. Klaar. Dacht ik.

Iedere homo had me kunnen vertellen dat het zo niet werkt. Tenzij je voor de rest van je leven in dezelfde kring blijft en nooit nieuwe mensen ontmoet, is de coming-out een vast onderdeel van je leven geworden. Zodra je je in een nieuwe groep mensen stort, zul je het erover moeten gaan hebben zodra het onderwerp ‘relaties’ op tafel komt. Dit kun je op allerlei manieren doen.

Allereerst bestaat er natuurlijk de optie om er gewoon glashard over te liegen. Sommige mensen vinden dat prettig om nog even te wachten met het droppen van de homobom. Ze claimen dat ze gewoon niet zo geinteresseerd zijn in relaties en dat ze zich nu op hun school/muziek/sport/hobby richten. Ook in sommige gezelschappen voelt het voor mensen veiliger om het te ontkennen of een leugentje te vertellen. Gelukkig mogen we daar zelf over beslissen.

Dan kun je nog doen wat ik vroeger altijd deed: het zo snel mogelijk vertellen. Het liefst in één van de eerste gesprekken al. Ik stelde mezelf niet voor met ‘Hoi, ik ben Marloes, 22 en lesbisch’, maar het scheelde weinig. Ik vond het fijn om het maar zo snel mogelijk gehad te hebben, zodat we door konden met belangrijkere zaken. En het was handig om de reactie van mensen te peilen. Dan wist ik in welke beginnende vriendschap ik geen energie meer hoefde te stoppen.

Verder heb je nog de subtiele coming out. Praten over films en dan langs je neus weg vertellen dat je die film met je vriendje gezien hebt vorige week. ‘Oh, vriendje als in VRIENDJE?’ ‘Ja, ik ben homo.’ Dit heb ik zelf ook weleens gedaan, en om een of andere reden zijn mensen dan minder geneigd om er heel erg diep op in te gaan. Dus als je er zelf geen big deal van wilt maken maar het wel wilt mededelen, kan het iets zijn wat je wilt proberen.

Tegenwoordig zeg ik eigenlijk niks en laat het internet haar werk doen. Wie mij opzoekt op Facebook, ziet “in een relatie met Marjolein” staan, een duidelijke meisjesnaam. Op mijn Twitter staat dat ik als columnist bij Expreszo werk en retweet ik regelmatig homogerelateerd nieuws en grapjes. Als je door mijn Instagram scrolt, kom je #stelfies en foto’s van mijn vriendinnetje tegen. Dan is het meestal wel duidelijk. Vaak komen mensen er nog wel even zijdelings op terug. ‘Hee, ik zag een foto met dat meisje met die krullen. Hebben jullie een relatie?’ ‘Ja, ik ben lesbisch.’ ‘Oh leuk, hoe kennen jullie elkaar?’

Ik hoop heel erg dat het later iets wordt wat we ter kennisgeving aan kunnen nemen. Dat een jongen aan tafel vertelt dat hij verkering heeft, en dat zijn moeder zegt: ‘Oh leuk! Met een jongen of een meisje?’ Ik denk dat we daar nog een lange weg voor te gaan hebben, maar ik blijf hopen. En tot die tijd laat ik mijn Twitter lekker voor zich spreken.

Profile photo of Marloes Leezer

Door Marloes Leezer

Marloes is redacteur en columnist bij Expreszo. Dat valt prima te combineren met haar studie journalistiek. Ze is verslaafd aan nagellak en drop, maakt stiekem nog kleurplaten, vindt zelfspot de beste spot en wil overal over praten.

Meer van Marloes »