Marjolein: Nog wat laatste woorden

Wikimedia Commons

Column

Marjolein Takman
7 September 2016, 13:42

Toen Expreszo nog een blad was, schreef ik boekrecensies. Dat deed ik omdat ik het leuk vond. Daarnaast was het de meest veilige manier die ik kon verzinnen om iets bij te dragen aan een LHBT-platform. Want ik wilde wel wat bijdragen, maar vooral niet te zichtbaar zijn. Mijn naam stond heel klein in een hoekje van de pagina.

Ik weet niet eens hoeveel abonnees het blad had, maar ik denk dat we er wel van uit kunnen gaan dat iedereen die het blad las, ook daadwerkelijk tot de doelgroep behoorde. De site heeft een veel groter bereik en ik merk dat het me soms beangstigt dat er met enige regelmaat een column van mij te lezen is. Bij elke sollicitatie die ik stuur, twijfel ik of ik mijn werk voor Expreszo op mijn c.v. moet laten staan, hoe relevant het voor de functie ook is. Als ik het vermeld, hoop ik altijd maar dat ze Expreszo niet opzoeken. Ik heb maar weinig van mijn columns gedeeld op Facebook. Ik heb mijn ouders niet verteld dat ik columns schrijf – daar kwamen ze bij toeval achter toen ze mijn naam googelden.

Ik kan niet anders zeggen dan dat het schaamte is. De eerste keer dat mijn vriendin op een boot stond tijdens de Canal Parade, bakte ik een worteltaart omdat mijn moeder jarig was. Ik had ook naar Amsterdam kunnen gaan maar dat durfde ik niet. Als mensen me vroegen wat ik van de Gay Pride vond, zei ik dat het van mij niet hoefde.

Toch was ik een maand geleden voor het eerst in Amsterdam tijdens de Gay Pride. Ik had niet echt een plan. Onderweg ben ik uitgestapt op Schiphol om vliegtuigen te kijken. Op het panoramadak overwoog ik weer naar huis te gaan. Dat deed ik niet. Ik wandelde wat rond. Ik zat aan de kade en keek naar boten. Uiteindelijk liep ik langs de route tot ik de boot met mijn vriendin gevonden had. Ik at een pizza. Ik ging even naar een feestje. Het was een prima dag.

Het vreemde is dat ik geen enkele reden heb om zo vaag te zijn over mijn geaardheid en de manier waarop mezelf daarover uit. Helemaal niemand in mijn omgeving heeft ooit een probleem gemaakt van het feit dat ik van meisjes hou. Helemaal niemand, behalve ikzelf. Waarom ik het dan toch lastig blijf vinden om er zo open over te zijn als voor mij – gelukkig – mogelijk is, is me dan ook een raadsel.

Desondanks is er de afgelopen jaren iets veranderd waardoor ik nu wel naar de Gay Pride ga. Ik ga dit stuk wel delen. Het is mijn laatste column voor Expreszo. Ik ben nooit in de veronderstelling geweest dat wat ik gedaan heb, iets heeft bijgedragen aan wiens welzijn dan ook. Behalve misschien dat van mezelf.

Profile photo of Marjolein Takman

Door Marjolein Takman

Marjolein was de boeknerd van het blad, maar is nu alleen nog columnist. Ze studeert iets met schrijven en speelt graag drumsolo's op je meubilair.

Meer van Marjolein »