Marloes: Déjà vu

Column

Marloes Leezer
6 oktober 2016, 18:54

Als jullie dit lezen, zit ik waarschijnlijk ergens in een hoekje gevatte comebacks te bedenken op de opmerking dat ik aangekomen ben. Dit weekend heb ik namelijk mijn eerste middelbareschoolreünie en iedereen weet dat het daar gaat om checken wie er nu dik is en wie er al wat bereikt heeft. Helaas scoor ik voorlopig alleen in die eerste categorie.

Want waar een aardig deel van mijn oud-klasgenoten al afgestudeerd is van hun opleiding en/of aan één of andere flashy master begonnen is (we studeerden vijf jaar geleden af), zit ik inmiddels in het derde jaar van mijn tweedepogingstudie. In die tweedepogingstudie liep ik ook nog een halfjaar vertraging op omdat ik zo nodig aan mijn geestelijke gezondheid moest gaan werken. Die beslissing heb ik nog nooit betreurd, tot ik me bedacht dat ik over een paar dagen op mijn oude middelbare school sta, in de klas die me selecteerde als “most likely to achieve”.

Waarom kan dit je zoveel schelen, Marloes? Jongens, ik wou dat ik het wist. De confrontatie met de middelbare school haalt de laatste restjes van mijn innerlijke pubermeisje in vol ornaat naar boven. De afgelopen vijf jaar ben ik met heel veel bloed, zweet en tranen getransformeerd van een onzeker, zichzelf uithongerend eendje naar een full and fabulous zwaan. En hoe dichterbij die hele reünie komt, hoe verder die transformatie van me vandaan lijkt te staan.

Deze week had ik een nachtmerrie dat ik op de reünie was en dat ik daar de jongen tegenkwam die in de gang altijd kotsgeluiden naar me maakte. En dat hij dat nog steeds deed. Volgens de aanmeldingenlijst zal hij er zijn, net als de jongen die me ooit mededeelde dat ik alleen lesbisch was “geworden” omdat ik zó lelijk was dat geen enkele jongen ooit naar me zou willen kijken. Al zou die misschien eerder bang voor míj moeten zijn, aangezien ik hem na die opmerking ongenadig op zijn bek getimmerd heb. En dan hebben we het nog niet eens over de valse meisjeskliekjes gehad. Ik zat op een behoorlijk kaklyceum, dus de groepjes hockeymeisjes met polo’s en paardenstaarten waren talrijk, de een nog gemener dan de ander. En ik was het meisje dat vooral tweedehansjes droeg. Go figure.

Er gaan dus een hoop mensen op die reünie zijn die ik niet hoef te zien en/of van wie ik niet wil dat ze mij zien. Nou Marloes, dan ga je toch lekker niet? Of dan verstop je je toch lekker in een hoekje? Ook dat is geen optie, lieve meedenkende lezer, aangezien ik heb toegezegd om te gaan zingen. Jep, ik en mijn duizend onzekerheden gaan uit vrije wil op een podium staan en muziek maken. Gelukkig bestaat de rest van de band uit oude vrienden, anders was ik op dit punt allang geëmigreerd naar Oost-Timboektoe.

Wat is dat toch met middelbare scholen? Veel volwassenen noemen het de mooiste tijd van hun leven, ik ben alleen maar blij dat ik hem nooit meer hoef te doen. Ik voelde me rot over mezelf, mijn prestaties en mijn kleding en ik moest óók nog wiskunde en gym. Brrr. Maar misschien denk ik er bij een volgende reünie anders over. En anders kan ik die datum altijd nog als motivatie gebruiken om wél slank en succesvol te worden.

Profielfoto van Marloes Leezer

Door Marloes Leezer

Marloes is redacteur en columnist bij Expreszo. Dat valt prima te combineren met haar studie journalistiek. Ze is verslaafd aan nagellak en drop, maakt stiekem nog kleurplaten, vindt zelfspot de beste spot en wil overal over praten.

Meer van Marloes »