Pulse, Orlando: één jaar later

Wij zullen haat niet laten winnen

onePULSE Foundation

Cultuur

Gastredacteur
11 juni 2017, 08:17

Door de gehele geschiedenis moesten mensen in verschillende omstandigheden vechten om door te kunnen gaan, om sterker te worden en te overtreffen.

door Juan Cruz Alejandro

Op zaterdag 12 juni 2016, in de stad Orlando, Florida opent de Pulse Club haar deuren voor een avond die voor altijd in ons geheugen gegrift staat. Om 02.02 ’s nachts, doodt Omar Marteen 49 mensen en verwondt nog 68. De meeste mensen aanwezig in de club zijn van Latijns-Amerikaanse afkomst (zoals Puerto Rica, Dominicaanse Republiek en Venezuela). Het is “latino” avond die zaterdag.

Na drie uur van politie interventie worden de gijzelaars geïnformeerd dat de dader dood is en dat hij handelde namens een Islamitische terroristische organisatie. Marteens vader suggereert al snel dat zijn zoon homofobische opvattingen had die ten grondslag konden liggen aan deze gewelddadige aanval. Andere getuigen bevestigde dat hij vaker in Pulse kwam en gedurende drie jaar contact had met homomannen.

Geïnternaliseerde homofobie

“Het kan een volgende scenario genereren: ‘als ik mezelf onderscheid van hen, dan ben ik niet homo’”, zegt Genevine Weber, die zich mensen met geïnternaliseerde homofobie adviseert en lesgeeft aan de universiteit van Hofstra in New York. De definitie van geïnternaliseerde homofobie varieert maar in essentie draait het om LHBT mensen die de negatieve sentimenten in hun maatschappij tegen LHBT gemeenschap absorberen en deze voor waar aannemen.

Negativiteit over homoseksualiteit kan oplaaien van familie tot school tot sociale netwerken en religie. Er is al veel research gedaan dat een directe link legt tussen geïnternaliseerde homofobie en gewelddadig gedrag. Omar Marteen is niet de eerste. Hoeveel conservatieve politici die anti-LHBT beleid steunen worden betrapt op homoseksuele daden?

Impact op Latijns-Amerika

Na de tragedie in Pulse betuigen vele Latijns-Amerikaanse landen hun steun. Argentinië neemt afstand van het geweld en “uitte condoleances naar de gemeenschap”. In San Juan, Puerto Rico verrijst een monument met de kleuren van de regenboog, wiens voetstuk in het terrein gegoten staat met cement. Niets dat het kan bewegen…

In de Latijns-Amerikaanse gemeenschap varieert de wetgeving per land of staat. De denkwijze tegenover homoseksualiteit is dan ook niet unaniem en vele gemeenschappen kampen dagelijks met machogedrag en homofobie. In Brazilië meldt Grupo Gay da Bahia dat in 2016 160 LHBT mensen vermoord zijn. Maar er zijn ook verbeteringen, waar LHBT wetten landen toleranter maken.

De eigenaren van de club richten OnePulse Foundation op. Alle donaties gaan naar de herinnering van de slachtoffers en voorlichting programma’s voor alle lagen van de bevolking. Volgens de oprichters is het fonds een “plek van hoop na de tragiek van die dag, waar de namen gehonoreerd worden en waardoor de overlevenden professionele hulp krijgen. Wij zullen haat niet laten winnen.”

Bang voor het onbekende

Gaat het daar niet om? Dat we doorgaan in de wereld en haat niet laten winnen. Dat we autonoom blijven tegenover haat en het veranderen in iets beters? De meeste slachtoffers van die avond waren queer latino mensen, maar de tragedie raakt iedereen, ongeacht afkomst, leefstijl, religie of seksualiteit. Mahatma Ghandi zei ooit “de vijand is angst. We denken dat het haat is, maar het is angst.”

Mensen zijn bang voor het onbekende en in een leven van angst speelt agressie op als Russisch Roulette. Als we met geweld antwoorden op elke hatelijke opmerking, dan bewaren we de rust enkel met meer geweld. Dat moeten we niet willen. Niet als we zien dat homofobie en haat kan leiden tot tragedie zoals in Orlando. Als we een maatschappij blijven koesteren waar homo zijn een belediging is, dan zullen we nooit groeien. We zijn nog zo ver verwijderd van alle aspecten van onze maatschappij, en elkaar, begrijpen. Begin nu, overtref jezelf en laat haat nooit winnen.

Juan Cruz Alejandro komt uit Buenos Aires, Argentinië. Hij is 25, afgestuurd in Communicatie en organiseerde vier jaar evenementen voor hij naar Amsterdam kwam om te werken aan zijn hobby dansen.