Reinder: Gay Pride

© Expreszo - Arthur van der Werf

Column

Reinder van Wier
1 August 2016, 16:48

Toen ik jonger was weigerde ik naar de Gay Pride te gaan. Ik hoefde niet zo nodig aan de wereld te bewijzen hoe gay ik wel niet ben, door in een veel te klein roze stringetje op een boot te huppelen. Tegenwoordig zie ik dit anders. Hoewel ik niet meer het lijf heb om veel te kleine roze stringetjes te dragen, besef ik wel iedere dag hoe fijn het is om mezelf te kunnen zijn. Hoe ik me ook gedraag, van wie ik ook houd en wat voor kleren ik ook aan heb.

Niet iedereen heeft het zo makkelijk. Dan bedoel ik niet alleen mensen die in landen wonen waar homoseksualiteit strafbaar is, of het er op zijn minst voor zorgt dat je verstoten wordt door je familie. Ook in Nederland wonen mensen die dit probleem hebben. Neem bijvoorbeeld mijn ex. Hij is naar Nederland gekomen als vluchteling, omdat er oorlog in zijn land van herkomst was. Toen hij hier alleen naartoe kwam was hij amper zeventien.

Ondanks zijn jonge leeftijd leerde hij snel de taal, naturaliseerde hij en kwam hij erachter dat zijn oudere broer ook in Nederland terecht was gekomen. Zijn broer was de enige uit zijn gezin die de oorlog overleefd had. Het contact met hem was hartelijk, tot zijn broer een keer een foto van een naakte man en de app Grindr op zijn telefoon zag. Het contact werd verbroken. Mijn ex was ontroostbaar en besloot het moslimgeloof de rug toe te keren en zich te storten op uitgaan en daten.

Toen ik hem leerde kennen schrok ik heel erg van zijn verhaal. Hoewel we samen gelukkig waren, merkte ik dat hij altijd een soort van droefheid had. Toen ik hem ernaar vroeg, bekende hij dat hij zijn broer heel erg miste. We besloten samen een manier te vinden om dit contact te herstellen, maar wisten niet precies hoe. Tot we op een dag de zolder aan het opruimen waren en videobanden met de registratie van het huwelijk van zijn broer vonden. We besloten deze te digitaliseren en bij zijn broer door de brievenbus te gooien.

Binnen enkele dagen belde zijn broer en nodigde hij hem uit om te komen eten. Ons plan had gewerkt! Ik was blij voor hem, de grootste wens van mijn liefde ging in vervulling. Het contact tussen hem en zijn broer werd steeds hechter: ze hingen gemiddeld vier keer per dag aan de telefoon en probeerden elkaar zo vaak mogelijk te zien. Ook de Islam pakte hij weer op, omdat hij het belangrijk vond om het geloof met zijn broer te kunnen delen. Als vriendje kon ik niet anders dan blij voor hem zijn en hem steunen.

Tot hij op een dag thuis kwam met een ernstig gezicht en me zei dat we moesten praten. Hij vertelde dat het huis van zijn ouders in Irak verkocht was en hij als erfgenaam alleen zijn erfenis kon komen ophalen als hij zich legitimeerde bij de Irakese overheid. Zijn broer en hij waren samen van plan om er samen heen te gaan en een maand lang bij familie te logeren.

Er was op dat moment nog steeds oorlog in Irak en ik was bang en bezorgd. Gelukkig lukte het hem om af en toe een berichtje op Facebook te sturen en toen de situatie in Irak verslechterde, besloten ze eerder terug te komen naar Nederland. Ik was dolblij dat hij weer heelhuids thuis kwam, dus zat met smart op hem te wachten.

Toen hij thuis kwam weigerde hij me een kus te geven. Irak had hem aan het denken gezet en hij had wat gesprekken met zijn broer en kennissen in Irak gehad. Hij wilde voortaan als een moslim celibatair gaan leven en, aangezien wij nooit in dezelfde hemel terecht konden komen, besloot hij de relatie te beëindigen. Ik was ontroostbaar. Zeker toen ik een half jaar later hoorde dat hij zijn achternicht ten huwelijk had gevraagd.

Ook voor hem sta ik de komende Gay Pride op een boot. Samen met mijn nieuwe vriend. En hoop ik dat mijn ex op een dag ook de vrijheid heeft om zichzelf te kunnen zijn.

Profile photo of Reinder van Wier

Door Reinder van Wier

Reinder is dertiger, DJ, schrijver en columnist en organisator van The Lick in Utrecht. Op Expreszo.nl kun je maandelijks lezen wat hem bezig houdt.

Meer van Reinder »