Salem: Achterop bij Sebas

Column

Salem Reed
5 May 2017, 18:38

Sebas had mij voor onze eerste date meegenomen naar een schattig restaurantje in Delft. We aten Indiase curry met naan-brood, een gerecht waar hij overduidelijk voor het eerst kennis mee maakte. Het zweet gutste van zijn gezicht tot in zijn nek, waar het in de kraag van zijn t-shirt verzamelde in een natte, zweterige vlek. Hij kwam nerveus over, en vertelde dat hij niet zo vaak op dates ging met jongens. Toentertijd vond ik dat nog aandoenlijk, wat vast bijdroeg aan het feit dat we een gedichtje achterlieten in het gastenboek van het restaurant.

Om de beurt rijmden we een zin op de vorige, en de slotzin mocht hij verzinnen. Hij kwam op de proppen met een lief en gevoelig zinnetje waarin hij beschreef te hopen dat dit het begin was van iets moois. Wie wordt daar nou niet giechelig van? Ik stelde voor om elkaar wat beter te leren onder het toezicht van mijn favoriete sociale glijmiddel; droge witte wijn. Hij nam me mee naar een bruin café, waar hij graag met zijn klasgenoten van de Technische Universiteit de dag kwam afsluiten.

Hier wordt het verhaal sappig: in mijn laatste vijf jaar als tiener heb ik de irritante gewoonte ontwikkeld om te graven naar persoonlijke en intieme verhalen, en het lukt me elke keer. Wellicht had ik toch wat opgestoken van mijn therapeuten.

We zaten buiten, en ik was aan mijn eerste sigaret van de avond begonnen. Peuk in de linkerhand, mijn liquid courage in de rechter: ik zat klaar. Als een ware incarnatie van Bette Davis begon ik vragen op hem af te vuren, om zo nu en dan een eigen ervaring te delen die in het thema paste van het gespreksonderwerp. Mentale ziektes, traumatische ervaringen en gezinsdynamiek, luchtige en gezellige onderwerpen voor een ontspannen eerste date.

Dit ging door voor twee en een half glas wijn (de resterende helft had ik aan het begin van de avond omgestoten, what can I say. I’m a klutz), totdat het hoge woord er uit was. Hij zat tegenover me, met de blik van een geslagen puppy waar Tjitske Reidinga (Claire van Kampen forever <3), nog wel eens jaloers op kon zijn. Hij gaf eindelijk toe nog gevoelens te hebben voor zijn ex, die nota bene in hetzelfde appartementencomplex bleek te wonen. Meteen merkte ik dat de date voorbij was. Ik schaamde mij intens voor mijn daden.

Mijn laatste trein naar Utrecht had ik uiteraard gemist, en als een ware gentleman nam Sebas mij achterop zijn fiets en bood hij zijn bank aan als overnachtingsplaats. Man man man, wat heb ik stilletjes, maar toch intens hysterisch gehuild op die bank. Hij snurkte als een everzwijn, dus het stille huilen kon ik wel achterwege laten. Wat ik niet kon achterlaten, was het gevoel van schaamte, en schuld. Wat voor een sadistisch genot haalde ik uit het lospeuteren van kwetsbare familiegeheimen? Waarom moest ik per se graven tot ik mijn eigen date had gesaboteerd, nota bene met een jongen waar zelfs mijn moeder nog over te spreken was?

Het is nu ongeveer een jaar geleden sinds Sebas, en stomtoevallig droomde ik over hem, deze week nog. Hij wees me nogmaals af, stapte op de rug van een gorilla en rende van mij weg, de Apenheul in. Volgens Google wijst een gorilla-droom op conflict. Dat leuke weetje verhelderde precies niets, maar het zette mij wel aan het denken.

Misschien was het schattige gedichtje wel een waarheid, en misschien was ik dan over pakweg twee jaar de ex van een verdieping lager geweest. Misschien heb ik wel een kogel ontweken. Dat was een troost. Maar het idee dat ergens in een schattig restaurantje in Delft nog een romantisch gedichtje te lezen valt, gesigneerd door yours truly, geeft mij nog altijd kippenvel. Wie het vindt, mag het houden. En stuur mij een foto!