Salem: Berend Botje Ging Uit Jagen

Nieuws

Salem Reed
30 September 2017, 18:22

Op mijn zestiende begon ik met gay-uitgaan. Dat deed ik met een groepje mensen die ik niet slecht noch goed kende, maar voor mij waren de zeldzame eerste avondjes in Club NYX legendarisch. Met een vriend die net zo graag bottomde als dat we uitgingen, grapte ik vaak over bottom rights. We bedachten slogans, pep-rally’s en kwamen niet meer bij van het lachen. Maar stiekem waren we allebei bloedserieus. Het is niet leuk om gereduceerd te worden tot een seks-object.

Ik besloot om mijzelf voortaan niet meer in een rol te laten duwen. Mijn gezicht gaat niet in een kussen, en dat van jou ook niet. Totdat ik een vriendschapverzoek kreeg van Berend Botje. Nou is dat verre van de eerste keer dat een wildvreemde jongen mij wilt toevoegen, ik ben namelijk alleen als Salem te vinden op social media. De meesten wijs ik direct af, maar Botje was de druppel. Ik besloot hem te vragen wie hij was, en waar ik hem van zou moeten kennen.

”Je bent mooi, ik vind je sexy, mag ik je lakei zijn?” Zo’n aanbod klonk mij natuurlijk als muziek in de oren. Drag is hard werken, en geen comfortabele sport. Een persoonlijke rechterhand die mijn hakken zou aan-en uittrekken, om vervolgens mijn voeten te masseren, vond ik een heel verleidelijk idee. Maar ik heb geleerd dat geen enkele jongen mij alleen ”mooi” vindt. Botje wilde mijn zielige teentjes niet alleen masseren, maar ook likken. Hij gaf toe extreem onderdanige gevoelens te hebben die hij wilde ontdekken.

Een Pup, zoals hij graag genoemd wilde worden, die mijn drank zou betalen en mijn zielige afgestompte tenen tot leven zou kneden klonk net zo bevredigend als wakker worden na een zware nacht, en een pizza vinden in je koelkast. Toch voelde het nog niet helemaal comfortabel. Botje zou prima uit de voeten kunnen met mijn stinkende pootjes, maar hoe fijn vond ik dat idee?

Het gesprek ging van kwaad tot erger. Botje wilde niet alleen mijn drank betalen, maar ook mijn hakken, zolang hij ze wel mocht ruiken na afloop. Ik kwam tot een compromis met hem: na het masseren van mijn walgelijke panty’s, mocht hij van mij zijn handen aflikken. Na afloop wel even wassen met zeep, want ik haat voeten met een passie die ik bijna religieus noem.

De rolverdeling was duidelijk: ik had de touwtjes in handen. Botje noemde mij mevrouw, en ik zou hem Pup noemen. Zelfs onder schot zou ik nog niet naar hem verwijzen als slaaf. Maar toen klonk de deurbel, en mijn geweten kwam weer binnengestormd, terug van haar pauze. Waar ben je in godsnaam mee bezig?! Het schuldgevoel wat achter in mijn hoofd rustig op een krukje zat te wachten, stond ineens op en rende ook terug naar zijn vertrouwde plek. Ze hadden gelijk, dit was helemaal niets voor mij.

Ik bedankte Botje vriendelijk en wenste hem veel succes in het leven. Als dominatrix kom ik niet verder dan het dragen van mijn geliefde nepleren lieslaarzen met platform en riemsluiting, en daarmee doe ik het sadomasochisme te kort. Ik voel me er niet in thuis. Botje begreep het compleet, en vroeg of hij misschien nog een foto mocht van mijn panty’s. Ik zuchtte ja, maar daarna zou het klaar zijn. Ik ben verdomme geen webwinkel.