Salem: RPDR Poging 2

Column

Salem Reed
14 October 2017, 20:49

Onlangs is er op Expreszo een artikel geplaatst met de titel ”Een Intro aan RuPaul’s Drag Race”, wat het afgelopen jaar een zeer populaire titel is geweest voor talloze soortgelijke artikelen. RPDR is booming business. Aan de oppervlakte is dit geweldig nieuws: het feit dat een tv-show met een retediverse cast wereldwijd mainstream gaat, zegt veel goeds over de tijden waar we in leven. Ik geloof dan ook dat we de goede kant op gaan.

Helaas was ik na het lezen van dit stuk compleet flabbergasted, en ik was overduidelijk niet de enige. Het staat namelijk vol met statements die zo kort door de bocht zijn, dat ik mezelf afvraag of de auteur wel eens een Drag Queen heeft ontmoet. Een uitgemeten kans voor de huis-queen van Expreszo om dit zo goed mogelijk recht te zetten (en vul me alsjeblieft aan waar nodig!)

Hier gaan we dan:

Ja, drag is een sport die grotendeels wordt gespeeld door de homoseksuele man. Maar het is van den zotte om te pretenderen dat dit uitslúítend is gekoppeld aan de homoseksuele meneer. Dit is meerdere malen bewezen door de serie: Sonique, Monica Beverly Hillz, Gia Gunn, Jinkx Monsoon en Peppermint hebben bijvoorbeeld stuk voor stuk bewezen dat drag voor iedereen is: of je nou een cisgender/transgender man of vrouw bent, of zelfs identificeert als genderneutraal, Drag sluit in essentie niemand uit.

Nu we dat achter de rug hebben, moeten we het echt even hebben over de definitie van Drag. De tv-show heeft de carrière van 113 wild verschillende queens gelanceerd: vanaf seizoen 1 bewijst de serie al dat lang niet elke queen op een vrouw probeert of wílt lijken. Sterker nog, die selecte groep is sterk in de meerderheid. En dat is maar goed ook: anno 2017 is drag geen uitvergroting van de vrouw meer, maar een breuk met de sociale gendernormen waar we elke dag mee te kampen hebben.

Nederland telt meer dan genoeg fantastische queens die breken met het belachelijke idee dat we allemaal op vrouwen moeten lijken. Stuk voor stuk verdienen zijn dan ook net zo veel respect en waardering als degenen die daar wel voor kiezen.

Nog een belangrijk punt: die geweldige documentaire die je promoot in je stuk gaat niet over drag. De docu beschrijft de ballscene van New York waar we onze drag-slang grotendeels aan te danken hebben, en werd gedragen op de schouders van de black-en latinx queer community. If anybody taught us how to serve, it’s them. En die ballscene is verre van verleden tijd, zoals dat de House of Vineyard bewijst in NL. Fun fact: de drag queen die wordt geïnterviewd in Paris Is Burning, bewaarde jarenlang een gemummificeerd lijk in haar kast, tussen de pailletten.

Tot slot wil ik alle RPDR-fans, in het bijzonder de heteromeiden van 15-20, herinneren aan het feit dat de dragscene in Nederland net zo grandioos en vermakend is als de tv-show. Als jullie zo lyrisch zijn van Drag, dan wil ik jullie mooie snoetjes ook op de eerste rij zien bij Queers Café. Of de Amstel 54. Of Taboo Bar, en ga zo maar door. Sit, watch, learn. Einde bericht.