Wouter Hamel: ‘Verzwijgen wie je bent, dat is echt voor losers’

© Sanja Marusic

Interview

Wouter van Dijke
23 October 2014, 21:16

Het gaat goed met jazz- en popzanger Wouter Hamel. In april kwam zijn nieuwe album Pompadour uit, hij is net begonnen aan een clubtour en pas geleden won hij ook nog eens de Gouden Notenkraker, een vakprijs voor muzikanten en acteurs. Aan Expreszo vertelt hij over zijn muziek én zijn ervaringen als homoseksuele zanger. Hoe gaat dat bijvoorbeeld op tour in landen waar LHBT’s niet geaccepteerd worden?

Hoi Wouter, gefeliciteerd! Kun je vertellen wat de Gouden Notenkraker precies is?
Dankjewel! De Notenkraker is een prijs voor acteurs en muzikanten, die door andere mensen uit ‘het vak’ worden verkozen. Ik moest het opnemen tegen Mr Probz en Tim Knol en had eigenlijk niet verwacht te winnen. Ik ben heel blij met de prijs: het is een soort schouderklopje uit ons ‘wereldje’, een teken dat je goed bezig bent.

Je hebt in april je nieuwe album Pompadour uitgebracht. Volgens je website gaat dat album over passie voor het leven. Wat bedoel je daarmee?
Bij het maken van dit album heb ik verschrikkelijk veel lol gehad en ben enorm enthousiast bezig geweest. Ik had tijdens het maken heel veel zin om te dansen en heb veel liedjes dansend gemaakt. Dit album is veel levenslustiger en vrolijker dan mijn vorige album.

Pompadour is heel anders dan je vorige album. Zo is er een stuk meer electronische muziek te horen. Hoe komt dat?
Omdat ik dat mooi vond! Samen met de producer heb ik de nummers gearrangeerd, waarbij we gaan kijken hoe we ze muzikaal in konden vullen. Dat kan met blazers, maar ook met een keyboard of synthesizer. Dat besloten we eens te proberen en dat paste wel mooi bij mijn stem.

Je bent nu net weer begonnen aan een nieuwe tour, hoe ziet die eruit?
We hebben nu één weekend getourd en dat was hartstikke leuk. Doordat we wat elektronischer bezig zijn heeft ook ieder bandlid een keyboard voor zijn neus, tot de percussionist aan toen. Dit album heb ik al eerder een beetje getest, in het theater en in het buitenland. Toch vind ik het heel leuk dat we nu een clubtour doen. In een poppodium kunnen mensen een stuk beter dansen dan in het theater.

Vind je het leuker om te touren of om nieuwe nummers op te nemen?
Ik vind nieuwe liedjes maken het leukst. Als je een optreden geeft, dan is het weg zodra je klaar bent, dan is het alleen nog een herinnering. Als ik een liedje maak heb je daar later nog wat aan. Dan ga ik eerst schrijven, de studio in en daarna nog uren zitten mixen. Als ik dan eindelijk klaar ben, dan heb ik echt iets gemaakt om heel trots op te zijn. Als je daarna bijvoorbeeld door Korea loopt en ineens je eigen liedje op de radio hoort, dat is echt geweldig. Toch heb ik het touren ook nodig. Als ik een tijdje niet optreed, word ik enorm kriebelig.

Inspiratie komt als ik aan het slapen ben

Waar haal je bij het schrijven van nummers je inspiratie vandaan?
Als ik aan het schrijven ben, weet ik vaak zelf helemaal niet zo goed waar ik het nou eigenlijk over heb. Pas als ik het dan een aantal dagen later teruglees begrijp ik waar het over gaat. Liedjes en teksten komen heel erg uit mijn onderbewuste. Af en toe ga ik wel met een bepaald doel zitten schrijven, maar dat levert niet de beste liedjes op. Inspiratie komt vaker als ik aan het slapen ben. Dan word ik wakker en zet ik snel iets in de notities op mijn iPhone, wat later een liedje wordt.

Je bent één van de weinige muzikanten die openlijk homoseksueel is. Hoe denk je dat dat komt?
Ik vind dat zelf ook heel opvallend. De enige andere die ik kan bedenken in Nederland is Ella Bandita. In het buitenland heb je nu Sam Smith die uit de kast is gekomen. En Mika, maar die heeft er ook nog tijdenlang ingewikkeld over gedaan. Hoe het precies komt weet ik niet. In mijn jeugd waren er enorm veel homoseksuele artiesten, zoals Pet Shop Boys en Erasure. Ik ben zelf wel eens door een prominente muzikant geadviseerd het in interviews vooral niet over mijn vriendje te hebben. Je moet ook wel een dikke huid hebben. Het is toch schrikken als je op internet opeens ‘kankerhomo’ wordt genoemd, of dat iemand je een berichtje stuurt met ‘ik hoop dat je doodgaat aan aids’. Maar ik zou mezelf nooit verloochenen. Verzwijgen wie je bent, dat is echt voor losers.

© Sanja Marusic

Merk je dat je anders behandeld wordt omdat je homoseksueel bent?
Ik merk vooral dat mensen er heel erg een punt van maken. Dan staat er bijvoorbeeld in een artikel ‘de openlijk homoseksuele zanger Wouter Hamel’ terwijl dat er voor het stuk helemaal niet toe doet. Als je het zo neerzet klinkt het net alsof ik een soort strafblad heb.

Je geeft ook veel optredens in landen waar LHBT’s een stuk minder worden geaccepteerd. Hoe is dat?
Dat is vooral een beetje ongemakkelijk. Als er bijvoorbeeld tijdens een enorm oppervlakkig interview in Japan of Korea wordt gevraagd of ik een vriendin heb, zeg ik gewoon ‘nee’. Anders wordt dat hele interview totaal anders. Wel zet ik bijvoorbeeld op Twitter dat ik na een lange tour mijn vriendje mis. Dan krijg ik wel eens een reactie dat iemand ‘nu echt geen fan meer van me kan zijn’. Ik hoop dan maar dat er ook jongeren zijn die met zichzelf in de knoop zitten en zich geholpen voelen als ze zien dat ik ook homo ben.

 

Ik heb mijn tour in Rusland gecanceld

Ik zeg er ook wel vaak wat over tijdens optredens in Azië, maar dan op een beetje omslachtige manier. Als je op het podium gaat staan en roept ‘I’m gay and I’m not going away’ dan wordt dat niet gewaardeerd. Ik verwerk het bijvoorbeeld in een verhaaltje bij een liedje. Maar een tour die ik in Rusland zou doen, heb ik gecanceld. Daar worden homo’s in elkaar gemept, of ontvoerd en afgerost. Als ik daar in een interview zou zeggen dat ik homo was, zou ik strafbaar zijn. Dat zag ik echt niet zitten.

Hoe ben jij zelf uit de kast gekomen?
Ik was een jaar of zestien en we kregen een voorlichting in de klas over LHBT’s. De voorlichter vroeg wie er allemaal homo’s kende. Ik had een hippe tante met allemaal homoseksuele vrienden, dus ik stak mijn hand op, en vertelde dat ik zelf dacht dat ik misschien ook wel homo was. Ik denk niet dat het tegenwoordig makkelijker is om uit de kast te komen. In de jaren 90 was het politiek incorrect om openlijk nare dingen over homo’s te zeggen, tegenwoordig lijkt homohaat oke en zelfs cool. Ook op tv zie je de laatste tijd een stuk minder homo’s. Sommige mensen zeggen dat we het er niet meer zoveel over hoeven te hebben, maar daar geloof ik niet in. Als je tegenwoordig zelfs een televisieprogramma nodig hebt om uit de kast te komen, is er toch iets mis. Ik weet niet zo goed wat ik daar zelf aan kan doen.  Ik probeer maar gewoon mezelf te zijn, om hopelijk een positief voorbeeld te kunnen zijn.

Profile photo of Wouter van Dijke

Door Wouter van Dijke

Wouter is sinds oktober 2014 hoofdredacteur van Expreszo. Hij studeert biologie en journalistiek en is de trotse bezitter van een opblaasalpaca met de naam Lodewijck.

Meer van Wouter »