Zo! Mel

‘Het label biseksueel vinden mensen het makkelijkst om te begrijpen, maar ik vind het beperkend. Ik val op mensen.’

Expreszo/Arthur van der Werf

Achtergrond

Marieke
11 October 2015

– onderdeel van de ontdekkingsserie

Onze ontdekkingstocht is nog geen vierentwintig uur gaande of we lopen al tegen een soortgenoot aan in de jungle van het kleurrijke hostel van Århus: de City sleep-in. Mel (23) is ook op ontdekkingstocht: de goedkoopste route naar een vriendin in Londen liep vanaf New York via IJsland en de pont naar Denemarken ook langs Århus en het vliegveld aldaar. Drie hongerige magen ontmoeten elkaar en vinden een eetcafé met piano, boekenplanken en onvergetelijke wraps. De bijbehorende monden vinden tussen het kauwen door ook nog ruimte om met elkaar het leven te bespreken. Pas op de terugweg blijkt Mel ook op een ander vlak een soortgenoot: ze vertelt dat ze een vriendin heeft. De volgende ochtend vindt ze twee opportunistische journalisten bij het ontbijt die een kans op een internationale Zo! niet laten schieten. Hier is dus Mels verhaal. Zo!

Ik groeide op in Wisconsin en ging ervan uit hetero te zijn, aangezien mijn Katholieke familie dat verstaat onder ‘normaal zijn’. Toen ik tien was zeiden mijn ouders op neutrale toon: je oom date mannen in plaats van vrouwen, dus misschien neemt hij wel een keer een vriend mee. Het kwam alleen nooit in me op dat ik ook wel eens zo kon zijn.

Op mijn vijftiende had ik echter plots een enorme crush op een meisje uit mijn hardloopteam. Ik realiseerde me ineens dat ik meer dan vriendschap voor haar voelde, maar ik wist niet zo goed hoe ik ermee om moest gaan. Op dat moment had ik een vriendje en ik heb hem over mijn gevoelens verteld, waarop hij eigenlijk meer geïnteresseerd was in de vraag ‘of ik dan nog met hem wilde gaan’ dan of die gevoelens er wel of niet mochten zijn. Ik vertelde het hem, omdat het hem direct aanging, maar ik vond het erg stressvol! Niemand kwam uit de kast om mij heen!

MG_2502_1

Expreszo/Arthur van der Werf

Op mijn middelbare school kwamen er per jaar zo’n tien meisjes ongeveer tegelijkertijd uit de kast, en vormden gezamenlijk een dramaclubje vol met jaloerse intriges. Ik wilde daar geen deel van uitmaken. Het leek me allemaal erg onnozel en kinderachtig. Dus ik ben na de middelbare school pas langzaamaan voor de wereld uit de kast gekomen. Voor de nieuwe mensen die ik ontmoette zou het dan onderdeel van mijn identiteit zijn vanaf het moment dat ze me kenden. Toen ik mijn broertje vertelde dat ik ook op meisjes val, zei hij: “eh, waarom vertel je me dit? Is het zo’n ding dan? I don’t care who you date! Gross!” (Hij was vijftien op dat moment.)

Na mijn eerste jaar universiteit kwam ik ’s zomers thuis en kwam ik uit de kast voor mijn moeder. Ik was doodsbenauwd. Mijn moeder is heel open, maar van biseksualiteit dacht ze dat het niet bestond. Ze zag het als een manier om aandacht te vragen: andere meisjes zoenen om jongens mee te lokken. Ze reageerde overigens goed en vroeg of ik het ook al aan m’n vader had verteld. Ik antwoordde van niet en ze zei: “vertel het hem maar als hij er ruimte voor heeft”. Maar een goed moment vinden mislukte faliekant. Toen ik terugging naar de universiteit, zei ik hem vlak voordat ik door de douane op het vliegveld ging dat ik met een meisje datete. Hij zei: “waarom heb je dat niet eerder verteld?” “Mum zei dat je tijd nodig zou hebben om eraan te wennen”, zei ik. Hij: “je moeder is een idioot.”

Tijdens Engels (op de universiteit) moesten we op een gegeven moment een persoonlijk verhaal een politieke draai geven. Ik schreef over mijn geaardheid en had over het stuk een gesprek met de docent die zei: “weet je, je ziet er niet gay uit, je kunt prima voor hetero doorgaan, dus waarom doe je dat dan niet?” Na dit gesprek kwam ik drie dagen lang mijn appartement niet uit, zo ondersteboven was ik ervan. Na drie dagen belde een vriendin en zei: “ze maakt je te schande omdat je bi bent. Jij voelt je daar rot over. Nou en? Kom NU je appartement uit!”

In New York – waar ik nu woon – zijn de lesbiennes écht snotty! Ik heb er een theorie over: de ‘gold stars’ zijn ontzettend trots op het feit dat ze alleen maar met meisjes zijn geweest. Het is het hoogst haalbare voor hen en meisjes die wél iets met jongens doen worden met argusogen bekeken. De angst die onder de oppervlakte schuilt is volgens mij dat een biseksueel meisje in een relatie met een ander meisje uiteindelijk altijd diegene zal verlaten voor een man.. as if!

Met een van mijn beste vrienden (“the straightest woman I’ve ever met”) ging ik in New York voor het eerst naar een guerilla-gaybarfeestje. Ik had een advertentie gezien op Facebook en vond dat het tijd was. Ik voelde me voor het eerst niet bezorgd over het benaderen van meisjes; dat ik ze ermee zou overrompelen of zelfs zou laten schrikken als ik interesse zou tonen. Ik zag een heel leuk meisje, en zij is nu mijn vriendin!

Sinds ik uit de kast ben voelt alles beter. De reacties zijn voor het overgrote deel positief. En dat terwijl Amerikanen heel gesloten kunnen zijn als het om seksualiteit gaat! Wat ik grappig vind aan het uit de kast komen als biseksueel is dat ineens iedereen op me afkomt en me van alles gaat vertellen over al hun kleine niet-hetero deeltjes in zichzelf. Kom op jongens, seksualiteit is een spectrum!

 

Wil je ook in de Zo! jouw coming out-verhaal delen? Stuur dan een mailtje naar redactie@expreszo.nl en wie weet sta jij binnenkort wel op de site. (Vind je het prettiger dit anoniem te doen, dan kan dat ook.) 

 

Profile photo of Marieke

Door Marieke

Kijkt graag hoe stabiel hokjes staan door er kleine duwtjes tegenaan te geven. Misschien vallen ze een keer om.

Meer van Marieke »