Marjolein: Zonder social media

johnny silvercloud/via flickr

Column

Marjolein Takman
23 May 2016, 16:02

Het gebeurt me regelmatig dat ik met mijn vriendin in een kamer zit, en dat zij meters verderop ineens de slappe lach krijgt om iets wat ik niet kan zien. Als ik vraag wat er zo grappig is, luidt negen van de tien keer is het antwoord: “snapchat”. Ze vermaakt zich er goed mee. Ze lacht vaak harder om snaps dan om mijn flauwe humor, al is dat ook zo gek weer niet.

Ik ben nu op een punt in mijn leven dat ik niet alle ontwikkelingen op het gebied van social media meekrijg, zoals snapchat. Dat had ik al eerder toen ik de aantrekkingskracht van de vlog probeerde te ontdekken en daar jammerlijk in faalde. Maar ondanks dat kan ik me er ook niet helemaal aan onttrekken. Het is een dubbel gevoel. Aan de ene kant erger ik me aan sociale media en de steeds grotere rol die ze innemen in het dagelijks leven. Toch heb ik zelf ook een smartphone, Facebook, Twitter, een app van mijn favoriete radiozender en twee apps die zorgen dat ik mijn weg vind op vreemde plaatsen. Als ik me zenuwachtig voel, ga ik compulsief apps openen om te kijken of er nog wat is gebeurd. Dat is irritant, en als oplossing verwijder ik dan een berg apps, om ze een dag later weer te installeren.

Ik zou heel graag willen kunnen leven zonder smartphone en zonder social media, maar ik verzin steeds excuses. Het komt niet uit, ik moet mezelf voor allerlei dingen promoten. Het komt niet uit, ik moet bereikbaar zijn. Het komt niet uit omdat ik zonder Google Maps genadeloos de weg kwijtraak en niet de moeite ga nemen om elke keer een kaart te printen als ik mijn huis verlaat.

Wat ik me afvraag is wat je nu eigenlijk mist als je zou leven zonder sociale media en smartphone. Mis je WhatsApp, Facebook, Snapchat, Instagram en datingapps? Zijn er contacten die je misloopt? Zijn er feestjes die je vergeet? Ik heb een keer een maand zonder een deel van mijn social media gedaan, maar ik merkte dat ik afleiding ging zoeken in andere dingen. Ik deed veel topografische quizzen en keek veel films. Of dat nou echt een vooruitgang is weet ik niet, al weet ik nu wel voor altijd wat de hoofdstad van Rwanda is.

Onbereikbare personen hebben vaak iets spannends en mysterieus, misschien heeft letterlijk onbereikbaar leven dat ook wel. Ik ben er eigenlijk wel benieuwd naar, en daarom ga ik binnenkort stoppen met mezelf vertellen dat het niet uitkomt en het maar gewoon doen. Het enige wat ik kan verliezen zijn volgers.

Profile photo of Marjolein Takman

Door Marjolein Takman

Marjolein was de boeknerd van het blad, maar is nu alleen nog columnist. Ze studeert iets met schrijven en speelt graag drumsolo's op je meubilair.

Meer van Marjolein »