Recensie: Disobedience

‘In elk geval geen gesensualiseerde zoals-een-man-denkt-dat-twee-vrouwen-het-doen-film’

Cultuur

Laurie Bastemeijer
2 August 2018, 20:16

Disclaimer: Objectieve journalistiek niet gegarandeerd. Mijn hart gaat altijd wat sneller kloppen als Rachel Weisz in een film zit. Waarschijnlijk zou ik een door haar ingesproken wasmiddelreclame nog een score van 5/5 geven.

Disobedience, geregisseerd door de Chileense Sebastián Lelio, bekend van de bekroonde film Una Mujer Fantástica opent met een scène waarbij de in New York woonachtige Ronit (Rachel Weisz) te horen krijgt dat haar vader is overleden. Hij was de rabbijn in de kleine Londense Orthodox-Joodse gemeenschap waarin ze is opgegroeid, maar waar ze lang geleden het contact mee heeft verbroken. Ze besluit desondanks terug te keren als laatste eerbetoon. Ronit wordt niet bepaald hartelijk ontvangen in haar oude gemeenschap en haar komst veroorzaakt opschudding in de hele buurt, ook bij haar vroegere beste vrienden Dovid (Alessandro Nivola) en Esti (Rachel McAdams). Al snel blijkt dat het om meer gaat dan een moreel conflict tussen extreem vrome Joden en een kettingrokende vrouw die haar haren niet bedekt. Esti en Ronit delen een liefdesgeschiedenis die hen in het verleden problemen heeft bezorgd. Het blijkt dat hun gevoelens voor elkaar met de tijd niet bekoeld zijn. Dat komt voor Dovid erg slecht uit: hij staat op het punt de nieuwe rabbijn te worden en, niet onbelangrijk, Esti is zijn echtgenote.

De reacties op de film zijn tot zover gematigd. Bijna elke recensent komt rond de drie sterren uit, op IMDb scoort de film op het moment dat ik dit schrijf een matige 6,7. Terecht?

‘Esti en Ronit delen een liefdesgeschiedenis die hen in het verleden problemen heeft bezorgd’

 

Het feit dat het om een boekverfilming gaat, speelt ongetwijfeld een rol in het negatieve commentaar. Lange, complexe verhaallijnen binnen twee uur verbeelden is namelijk een kunst op zich.

Het thema, liefde in een onderdrukkende omgeving, is helaas van alle tijden en dus nog steeds relevant. De spanning in deze film is fantastisch vastgelegd, met indringende scènes en heftige, eerlijke dialogen waarbij het ongemak tot in je tenen voelbaar is. De hypocrisie die soms rondwaart in religieuze gemeenschappen wordt daarnaast heel subtiel aan de kijker gepresenteerd: hier geen gepreek over gruwelen en schandvlekken, maar keurige betogen over hoe de mens vrij is om te kiezen. Er wordt woordeloos gesuggereerd dat die zogenaamde vrije keuze voor de hoofdpersonen in zo’n veroordelende omgeving helemaal niet bestaat.

‘Liefde in een onderdrukkende omgeving is nog steeds relevant’

 

Disobedience is geregisseerd door een man, maar is – in tegenstelling tot sommige andere gevallen – geen gesensualiseerde zoals-een-man-denkt-dat-twee-vrouwen-het-doen-film, hoewel de seksscène wat stof heeft doen opwaaien. Wel moet gezegd worden dat de karakters niet allemaal even gelaagd zijn. Zelfs ík vond Weisz niet op haar best is in deze rol; haar personage verbleekt naast McAdams, die de worsteling van Esti tussen haar homoseksualiteit en de loyaliteit voor haar gemeenschap meesterlijk neerzet.

‘De worsteling van Esti tussen haar homoseksualiteit en de loyaliteit voor haar gemeenschap wordt meesterlijk neerzet’

 

Mijn voornaamste punt van kritiek is echter dat de film bijna afgeraffeld lijkt. Nadat het eerste driekwart van de film grotendeels gevuld wordt met hele, hele lange shots zonder dialoog, moeten er in de laatste twintig minuten ineens een heleboel losse eindjes aan elkaar geknoopt worden. De tijdsverdeling had dus iets beter gekund. Ik geef de film daarom drie sterren. Ondanks alle goede punten verliet ik de zaal namelijk toch met een ietwat onbevredigd gevoel.

‘Helaas lijkt de film wel wat afgeraffeld’


* * *

Door Laurie Bastemeijer

Meer van Laurie »