Ricky: Bindingsangst

‘Mijn langste relatie was met een goudvis’

Column

Ricky Mohabbat
3 June 2018, 18:47

Als het op daten aankomt verval ik elke keer weer in hetzelfde patroon. Ik was me daar helemaal niet bewust van totdat Sabrina, mijn bff4life, mij erop wees. Nadat ik vertelde weer klaar te zijn met een jongen, werd zij boos. Met vuur in haar ogen en passie in haar stem zei ze: “Ricky, nu is het klaar! Je doet weer hetzelfde. Elke keer als je een leuke jongen ontmoet die je elke keer weer de wereld en het universum biedt, gedraag jij je als een lul. Nu is het genoeg geweest.”

Ik wist dat ze gelijk had, dus ik boog beschaamd mijn hoofd en luisterde naar haar preek zonder weerwoord. Het gebeurt inderdaad wel eens dat ik jongens ghost. Het fenomeen ghosten betekent dat je nooit meer iets van je laat horen. Ben ik een complete klootzak als ik dat doe? Ja, dat ben ik en dat weet ik. Maar ik ben gewoon bang. Zo, ik heb het hardop gezegd. Ik ben bang. Bang voor de liefde. Bang om iemand toe te laten. Bang om mezelf te verliezen. Waar dit vandaan komt? Geen idee.

“Het gebeurt wel eens dat ik jongens ghost”

Op mijn 25ste verjaardag vroeg mijn tante bloedserieus aan mij: “Ricky, je bent 25 geworden, wordt het geen tijd om samen te wonen?” Elke andere persoon had ik verbaal gefileerd, kapotgemaakt zelfs. Maar dit was mijn favoriete tante, dus ik keek haar aan en zei: “Samenwonen? Waarmee precies? Een plant, een kat? LUCHT?!” Ze begon te lachen en keek mijn moeder aan. “Ricky, je bent me er een,” zei ze, terwijl ze een slokje van haar wijntje nam. Mijn moeder vroeg mij na dit spetterende voorval of ik inderdaad niet op zoek moest gaan naar een partner. En op dat moment werd mijn laatste date in mijn hoofd afgespeeld. Je kent het wel, een flashback.

De liefste jongen ooit had me mee uit gevraagd. Na een aantal dates, vijf voorzover ik me kan herinneren, vroeg hij aan mij: “Hoe zou je dit noemen?” Ik stikte bijna in mijn drankje, “Wat noemen?” “Ja, ons.” “Uh, ‘ons’, er is geen ons, dit wat wij hier aan het doen zijn zijn gewoon vriendschappelijke bijeenkomsten.” Shit, voordat ik het doorhad, hadden die woorden mijn mond al verlaten. Ken je foot-in-mouth-syndroom? Ja, dat heb ik. Zijn gezicht vertrok. En het enige wat ik dacht was, “moet ik nu die hele bittergarnituur laten staan? Staat hij op of loop ik weg? Mag ik mijn wijntje eerst nog opdrinken?”

“Het enige wat ik dacht was: mag ik mijn wijntje eerst nog opdrinken?”

Lieve mensen, jullie moeten je realiseren dat ik in mijn 25 jaar op deze aardbodem nog nooit een relatie heb gehad. Mijn langste relatie? Met een goudvis die ik kreeg toen ik op mezelf ging wonen. Hoe lang heeft dit magische liefdesverhaal geduurd? Vijf dagen om precies te zijn. Blackfish stierf. En nee, niet aan een gebroken hart. Het is mij nooit verteld dat je een goudvis niet elke dag te eten moet geven. Ik gaf hem meerdere malen per dag eten. Ik ben ook nog eens een feeder.

Ik vertelde aan mijn beste vriendin wat er was gebeurd tijdens die vijfde date met de liefste jongen ooit. Zij keek me aan en zei dat ik dat altijd doe. “Jij bent de saboteur van je eigen leven. Jij speelt Wie Is De Mol met je eigen leven, alleen win je geen geld. Sterker nog, je verliest alles dus je bent eigenlijk een verschrikkelijke mol.” Ze heeft gelijk. Als ik mijn kaarten juist had gespeeld, had ik vier keer getrouwd en gescheiden kunnen zijn. Ach ja, misschien is een relatie gewoon niet weggelegd voor iemand als ik. De toekomst zal het uitwijzen.

Door Ricky Mohabbat

Meer van Ricky »