De première van ANNE+

In 2015 bedenkt scenarist Maud Wiemeijer een simpel concept voor een webserie: één personage, vijf liefdes. Een sms’je naar regisseur Valerie Bisscheroux markeert het prille begin van wat een groot avontuur werd. Een avontuur dat uiteindelijk naar de rode loper van het Nederlands Film Festival zou leiden, waar ANNE+ afgelopen zondag in première ging.

Zouden ze het drie jaar eerder voor zich hebben gezien, hoe ze voorgegaan door Claudia de Breij en met achter zich een enorme stoet van praktisch heel lesbisch Utrecht en Amsterdam, een uitverkochte zaal binnenstappen om hun creatie op het witte doek te aanschouwen?

V.l.n.r. de cast: Djamilla Landburg, Jouman Fatal, Hanna van Vliet, Sharai Rodrigues, Kirsten Mulder en Eline van Gils

 

De Breij leidt de avond in, en vertelt dat zij een hoop treurige lesbische films in haar leven heeft gezien. Er liggen nu eenmaal niet bepaald zakken geld klaar voor producties met vrouwelijke queer-rollen, of überhaupt, met sterke vrouwelijke personages. Verbazingwekkend veel films slagen nog altijd niet voor de Bechdel-test, waarbij de enige vereiste is dat er twee vrouwen in voorkomen die met elkaar over iets anders dan een man praten (maar goed, ik dwaal af).

‘Er liggen niet bepaald zakken met geld klaar voor producties die draaien om vrouwelijke personages’

Vanaf 2004 is er wel iets van een verandering merkbaar: er groeide wereldwijd een generatie meisjes op met de serie The L-Word, over een groep ambitieuze queer-vrouwen van rond de 30 in Los Angeles. Maar in Nederland bleef het lang stil.

En toen was er ANNE+. De animo bleek groot, de verwachtingen hoog, en degenen die de serie online volgden werden al een lange tijd lekker gemaakt met teasers en trailers die naar buiten druppelden

Ondanks die hooggespannen verwachtingen stelt de serie niet teleur. Absoluut niet. Vanaf het eerste moment voeren de gedachten van Anne (Hanna van Vliet) die ze in de voice-over inspreekt je mee. Je lacht om de ongemakkelijke situaties als ze net naar Amsterdam verhuisd is, voelt een steek als ze gedumpt wordt, en voordat ze haar tweede liefde zal ontmoeten heeft ze het hart van de kijker al gestolen. Waardoor je alleen maar nóg nieuwsgieriger bent naar wie die volgende zal zijn, want in elke aflevering komt weer een voor de kijker nieuwe, voor Anne oude geliefde aan bod. Allemaal interessante personages (en knap, ja, dat ook.)


Hoe kun je je niet in laten pakken door Hanna van Vliet?

 

Dat er veel liefde in de serie zit komt niet alleen door de verhaallijnen. Alles ziet er professioneel en doordacht uit, van het cactusje dat Anne voor haar verjaardag krijgt en dat telkens terugkomt tot het linnen ‘ass & titties’ hipstertasje van de huisgenoot. De ontwikkeling van Anne zie je ook terug in haar kledingstijl: van simpele H&M-streepjes richting een bordeauxrode ribstoffen outfit.

‘Nog voordat Anne haar tweede liefde zal ontmoeten heeft ze het hart van de kijker al gestolen’

Nee, het is geen experimenteel, artistiek, grensverleggend genre, het is eigenlijk best wel feelgood, maar man, it does make you feel good. Tegelijkertijd is het een universeel coming-of-age-verhaal, dat gaat over je weg vinden, teleurstellingen verwerken, ‘volwassen worden’, wat dat ook moge betekenen. De hele serie zit vol humor en herkenbare situaties, en niet alleen voor de inside crowd: want als het je lukt om een hele zaal plat te krijgen door een moeder (Jacqueline Blom) op een kruk plaats te laten nemen, ben je goed bezig lijkt me.

De enige kritiek die ik kan verzinnen is de afwezigheid van echte butches – de hoofdrolspelers zijn allemaal wel erg vrouwelijk. Maar dan kom je bij de vraag of het de taak van één serie is om zo veel mogelijk mensen te representeren, het gevaar is dat het allemaal te geforceerd wordt op een gegeven moment.

Een ander kritiekpuntje is natuurlijk de lengte, want zo’n 10 minuutjes per aflevering is veels te weinig. Ook tijdens de première bleek uit het oorverdovende applaus dat de zaal wel op een vervolg zat te wachten. En de comments op YouTube waarin om ‘subtitles in English’ wordt verzocht wijzen op internationale potentie. Volgens mij ben ik niet de enige die hoopt dat dit pas het voorproefje is. Kom maar op met dat vervolg!

De eerste twee afleveringen van ANNE+ staan nu online, en elke woensdag komt daar om 16.00 een nieuwe aflevering bij. Ook wordt de serie bij BNNVARA op NPO3 uitgezonden.

 

 

Over de auteur(s)

Foto van Paula Drewes

Paula Drewes

Schrijf mee

Wil jij helpen met het creëren van leuke content voor en door LHBT+? Bekijk hieronder onze vacatures.

De aseksuele en aromantische kant van Nederland

Nederland is inclusiever voor aseksuele en aromantische mensen dan je op het eerste gezicht ziet. Dit artikel wijst je de weg naar organisaties, informatie en meet-ups rond aseksualiteit en aromantiek in Nederland.

Interview met sociaal werkster Dora, die vluchtte uit Armenië

Dora Melkonyan vlucht in 2019 naar Nederland omdat zij in haar geboorteland niet veilig is als transvrouw. Ze woont vervolgens in verschillende AZC’s, waar ze al snel begint met het ondersteunen van andere queer asielzoekers. Van vluchten naar verbinden: hoe is dit Dora afgegaan?

Expreszo bespreekt ‘gender envy’

Vooral veel transgender personen hebben ermee te maken: gender envy. Dat gevoel van bewondering en jaloezie als een bepaald persoon of personage precies datgene heeft

Achtergrond

Brief aan: Melissa Wijnja

In de serie ‘Brief aan’ schrijven Expreszo’ers een boodschap aan zichzelf, met daarin wat ze als jonge LHBT+ graag hadden willen horen. Drachten, winter 2013

Lees verder »
wetenschappers aan het werk
Actualiteit

Wetenschap tegen trans haat

Op 14 maart publiceerde het prestigieuze wetenschappelijke journal ‘Cell’ een artikel over de inclusiviteit van trans mensen in de wetenschap. Een belangrijk artikel omdat wetenschap

Lees verder »